เวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นกรรมกรก่อสร้างในท้องถิ่น หรือพวกคนขับรถโซเวียตที่เพิ่งมาถึง ล้วนเปี่ยมไปด้วยพลัง ฮึกเหิมรับคำอย่างกึกก้อง
“เจ้านายใจถึง!”
“ไม่ต้องพูดแล้ว ทำงาน!”
“ไป! ขึ้นรถ!”
ไม่นาน รถบรรทุกคามัสที่ว่างเปล่าหลายสิบคันก็ถูกสตาร์ทเครื่องยนต์คำราม เรียงแถวเป็นขบวนยาว
กรรมกรบางคนปีนขึ้นไปบนกระบะ บางคนเบียดกันเข้าไปในห้องคนขับ
หลิวกั๋วหมิงก็ตามลู่เหวย์ขึ้นนั่งเบาะข้างของรถวอลก้า มองขบวนรถที่อลังการ แล้วอดถามอีกไม่ได้ “เสี่ยวเหวย์ นี่นาย... ปูนซีเมนต์กับเหล็กเส้นเยอะขนาดนี้ เอามาจากไหนกัน แล้วทำไมถึงกองไว้กลางทุ่งแบบนี้”
ลู่เหวย์จับพวงมาลัย มองตรงไปข้างหน้า ตอบเรื่อย ๆ “ฝากเพื่อนไว้ ช่องทางมันค่อนข้าง... พิเศษ เขาไปขนไว้ที่นั่นเลย ไม่ต้องวุ่นวายเข้าเมือง” เขาพูดกำกวม หลิวกั๋วหมิงแม้จะรู้สึกแปลก แต่พอเห็นหลานชายไม่อยากพูดมาก ก็รู้กาลเทศะไม่ถามต่อ ทว่าภายในใจได้ประเมิน “พลัง” ของลู่เหวย์ขึ้นใหม่เสียแล้ว
ขบวนรถเคลื่อนไปถึงที่หมายอย่างยิ่งใหญ่ เห็นพื้นที่ว่างข้างถนนดินสายหนึ่ง กระสอบปูนกองเป็นภูเขา มัดเหล็กเส้นจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ งามตระการตาภายใต้แสงแดดยามเช้าฤดูหนาว
หลิวกั๋วหมิงลงจากรถมอง แล้วสูดลมหายใจเยือก “โอ้ท้องฟ้าฉัน... นี่มันเท่าไหร่กันเนี่ย เพื่อนนายนี่ก็เก่งเกินไปแล้ว...”
เขาเดินวนรอบกองวัสดุก่อสร้างครึ่งรอบ กะประมาณจำนวนแล้วในใจยิ่งทึ่ง นี่ไม่ใช่ของเล็กน้อยเลย ถ้าไม่มีเส้นสายแน่นปึ้กไม่มีทางหาได้ อีกทั้งยังลักลอบเอามาไว้ในป่ากลางทุ่งได้เงียบเชียบ