ลู่เหวย์พักอยู่ที่ไซต์ก่อสร้างหลายวัน จนเห็นว่าโรงงานเริ่มเดินหน้าเข้าที่เข้าทางแล้ว ยังไม่ต้องใช้เขาสักพัก จึงเริ่มทุ่มเทกับเรื่องพ่อค้าเร่เต็มที่
ครั้งนี้เขาไปสหภาพโซเวียต ได้วางจุดหมายข้ามมิติไว้ที่วลาดิวอสต็อก
ดังนั้น ทุกครั้งที่จะไปอีกก็แค่ส่งตัวข้ามมิติไปได้เลย
จากนั้นก็ขับรถบรรทุกใหญ่ ขนของไปส่งบ้านพักของตาเซีย
ส่วนวัสดุที่ตาเซียส่งกลับมา ลู่เหวย์เอาไปเก็บที่ท่าซุยเหอส่วนหนึ่ง และที่โรงงานในเมืองปิงเฉิงส่วนหนึ่ง
ถ่านหิน เหล็กกล้า ปุ๋ย จำนวนมากถูกส่งมาไม่ขาดสาย
ตาเซียถึงกับช่วยหาเครื่องจักรโรงถลุงเหล็กครบชุดให้เขาด้วย
ลู่เหวย์ไม่พูดพร่ำทำเพลง เริ่มแผนสร้างโรงถลุงเหล็กทันที
นี่เป็นสิ่งที่อยู่ในแผนของเขาอยู่แล้ว แม้ธุรกิจเหล็กจะกำไรน้อยและยุ่งยาก
แต่ในฐานะรากฐานของอุตสาหกรรมทั้งปวง การวิจัยโลหะและวัสดุเหล็กกล้า คือธุรกิจที่เขาจำเป็นต้องเข้าไปทำ
ที่สำคัญกว่านั้น โรงงานเหล็กเป็นอุตสาหกรรมใช้แรงงานเข้มข้น ซึ่งมีประโยชน์มากต่อการจ้างงานในอนาคต
ยุค 90 กำลังจะมาถึง คลื่นคนตกงานกำลังจะมา นี่คือก้าวบันไดที่ดีที่สุดสำหรับเขาที่จะยึดกุมหัวใจคน สร้างฐานะทางสังคม ก้าวเข้าสู่แวดวงที่สูงขึ้น
ผู้แทนสภาประชาชนมณฑลเฮยหลงเจียง - ลู่เหวย์ อืม คำนำหน้าชื่อนี้ แค่คิดก็เร้าใจแล้ว