อย่างที่คิด เหอเทียนหมิงไม่พลาดโอกาส ดึงผู้กำกับหลิงเข้ามาร่วมงานด้วย
คนหนึ่งรับผิดชอบงานปกครอง อีกคนรับผิดชอบความสงบเรียบร้อย
ทั้งคู่เคยร่วมงานกันที่เมืองเฟิงมาก่อน ต่างรู้ไส้รู้พุงกันดี หากร่วมมือกันก็น่าจะเข้าขากันได้ดี
เจียงหนิงเดินเข้าไปหา “ผู้กำกับหลิง”
ผู้กำกับหลิงพยักหน้า “คุณมาพอดีเลย”
เห็นหรงถิงถิงทั้งโกรธทั้งอัดอั้น เธออดถามไม่ได้ “เป็นอะไรไป?”
“พี่หนิงคะ สัตว์ปีกในฟาร์มเลี้ยงสัตว์ถูกขโมยไปค่ะ”
เจียงหนิง “……”
นี่ถึงกับทำให้ผู้กำกับสถานีตำรวจต้องมาที่นี่ เพียงเพื่อสืบคดีสัตว์ปีกหายอย่างนั้นหรือ?
นั่นคือผู้กำกับหลิง บุคคลสำคัญแห่งหน่วยงานตำรวจ อัยการ และศาลของเมืองเฟิง คดีที่เขาดูแลล้วนเป็นคดีใหญ่และอันตรายร้ายแรง ทว่าตอนนี้กลับมาสืบเรื่องจุกจิกด้วยตัวเอง
ก็จริง ตอนนี้เป็นโลกาวินาศจากภัยพิบัติ ชีวิตคนกลับไร้ค่า
พูดจริง ไม่ได้ล้อเล่น สัตว์ปีกที่ยังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้เป็นของล้ำค่า ไม่เพียงเกี่ยวข้องกับเรื่องกินอยู่ของมนุษย์ แต่ยังเป็นส่วนสำคัญที่ขาดไม่ได้ของสมดุลทางระบบนิเวศ
พูดให้หนักกว่านั้น พวกมันไม่ได้เป็นเพียงสัตว์ปีก แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของอารยธรรม
ชั่วข้ามคืน ฟาร์มเลี้ยงสัตว์สูญเสียสัตว์ปีกไปกว่ายี่สิบตัว ทั้งไก่ เป็ด ห่าน กระถาง และไก่ลูติน
พวกมันล้วนเป็นตัวที่ใกล้จะออกไข่และสามารถฟักเป็นตัวได้ ช่างน่าชิงชังเหลือเกิน
ที่น่าเคียดแค้นยิ่งกว่าคือหัวขโมยยังทุบตีคนเฝ้าฟาร์มเลี้ยงสัตว์จนหมดสติ
อากาศหนาวเหน็บ คนเฝ้าฟาร์มเสียเลือดมากเกินไปจนแข็งตายในกองหิมะเช่นนั้น
ฐานที่มั่นควบคุมเข้มงวด ทั้งยังห้ามมีอาวุธปืนและกระสุนเด็ดขาด ปกติมีขโมยเล็กขโมยน้อยอยู่ไม่น้อย แต่ฟาร์มเลี้ยงสัตว์แห่งนี้เป็นกิจการของลูกสาวแท้ ๆ ของผู้บัญชาการ อีกทั้งฐานที่มั่นยังถือหุ้นอยู่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์