เกือบเย็น โต้วโต้วถึงกลับมา
เธอจัดคนไปส่งผักที่สำนักทหาร จากนั้นก็ถือคะแนนสะสมไปแลกที่ดินที่สำนักงานจัดการที่ดิน
เจียงหนิงถามว่า “ที่ดินที่เพิ่งแลกมา จะเอาไว้ปลูกต้นหม่อนกับดอกจินอิ้นฮวาหรือ?”
โต้วโต้ววางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว “คำแนะนำของคุณลุงเฮ่อดีมาก พอต้นหม่อนโตขึ้นก็เลี้ยงไหมได้แล้ว”
เจียงหนิงวางใจได้อย่างสิ้นเชิง จึงไม่ถามต่อ
ราวพลบค่ำ เธอขับรถพาโต้วโต้วกลับบ้าน
นายพลเสี่ยวพาภรรยามาด้วย พอเห็นว่าเจียงหนิงไม่อยู่ ก็ลดท่าทีลงและกล่าวขอโทษผู้บัญชาการซ้ำแล้วซ้ำเล่า
กู้ถิงหลินรู้ทันแต่แสร้งทำเป็นไม่รู้ พูดจาตามมารยาทไปสองสามคำ
นายพลเสี่ยวด่าภรรยาตัวเองอย่างสาดเสียเทเสีย ทั้งยังแอบหวังจะขอยาอีก แต่กู้ถิงหลินใช้หมัดเบาแก้เกม “เด็กคนนั้นเป็นคนตรงไปตรงมา อย่าไปถือสาเธอเลย ตั้งแต่ออกไปตอนเที่ยงจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับ คืนนี้ฉันค่อยพูดกับเธออีกที”
ก่อนเจียงหนิงจะกลับมา เสี่ยวเวยก็เสียชีวิตจากอวัยวะล้มเหลวเฉียบพลัน
ภัยพิบัติไม่แน่นอน ไม่ว่าจะเป็นคนใหญ่คนโตหรือผู้รอดชีวิตระดับล่างสุด พอเจ้าพระยมจะเก็บชีวิต ก็ง่ายดายเพียงเท่านี้
กู้ถิงหลินไม่ได้แสดงความเห็นต่อการกระทำของลูกสาว เธอมีหลักคิดในการทำสิ่งต่าง ๆ เป็นของตัวเอง
กลับเป็นเจียงหนิงที่เอ่ยขึ้นว่า “ภรรยานายพลแท้ ๆ แต่กลับกล้าพูดจาใส่ร้ายคนอื่นกลางโรงพยาบาล เห็นได้ว่าพวกเขาคงพูดถึงเราที่บ้านอยู่บ่อย ๆ แถมยังมีอคติกับเรามาก ไม่อย่างนั้นตอนร้อนใจเธอจะหลุดปากพูดออกมาได้อย่างไร”
จิตใจมืดดำ มองอะไรก็ดำมืดไปหมด
ยาต้องผ่านมือโรงพยาบาล ถ้าเธอกล้าให้ ก็ย่อมไม่มีปัญหา
ตระกูลเสี่ยวไม่สำนึกบุญคุณก็แล้วไปเถอะ ยังคิดจะกลับคำโยนความผิดให้คนอื่นอีก ช่างเป็นพวกอยากได้ทั้งเก้าอี้อยากได้ทั้งแท่นจริง ๆ
เจียงหนิงไม่ได้คิดจะสร้างชื่อเสียงในสำนักทหารอยู่แล้ว จึงไม่กลัวว่าเรื่องจะบานปลาย ปล่อยให้ทุกคนได้เห็นธาตุแท้ของนายพลเสี่ยวไปเลย