นอกจากคนที่เข้าเวรอยู่ ทุกคนต่างพูดคุยกันถึงความเปลี่ยนแปลงของฐานที่มั่น
“พี่หนิง ฝ่ายบริหารกับสำนักทหารกำลังรับสมัครคนอยู่ค่ะ กำลังเลือกสถานที่ก่อสร้างระบบแปรงาบร้อยน้ำทะเลจืด”
“ไม่ใช่แค่นั้นนะ ได้ยินว่าจะส่งรถขุดไปขุดเหมืองถ่านหินด้วย ผ้าก็วางขายในร้านค้าของฐานที่มั่นแล้ว ใครต้องการก็ใช้คะแนนสะสมซื้อได้”
“ครั้งก่อนเอาเมล็ดพันธุ์กลับมาตั้งเยอะ ฐานที่มั่นขยายพื้นที่เพาะปลูกได้สบายเลย”
โดยรวมแล้ว ทุกคนต่างเต็มไปด้วยความคาดหวังต่อภารกิจครั้งนี้ หวังว่าจะนำสิ่งของที่เป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาฐานที่มั่นกลับมาได้
แต่ความคิดนั้นช่างงดงาม ส่วนความจริงกลับโหดร้าย
พิกัดแรกมีความลึกของน้ำทะเลสูงถึงกว่า 4,000 เมตร แม้แต่เรือดำน้ำนิวเคลียร์ยังดำลงไปไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงมนุษย์ธรรมดาที่เป็นเพียงเนื้อหนัง
เริ่มต้นก็ไม่ราบรื่น ทุกคนเหมือนถูกสาดน้ำเย็นใส่เต็ม ๆ
“ไม่เป็นไร ยังมีจุดต่อไปอีก”
สมาชิกทีมปลอบใจกันเอง แต่ในใจต่างรู้ดีว่ากล่องเมล็ดพันธุ์อารยธรรมซึ่งรวบรวมมาด้วยความเหน็ดเหนื่อยแสนสาหัส คงต้องหลับใหลอยู่ใต้ทะเลลึกเช่นนี้ โดยไม่มีวันได้ปรากฏต่อโลกอีก เว้นแต่วันหนึ่งท้องทะเลจะกลายเป็นผืนดิน
ภัยพิบัติครั้งนั้นร้ายแรงเกินไป ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นอีก
แต่เรื่องน่าหดหู่ยังมีต่อ กล่องใบที่สองก็ตกอยู่ในทะเลลึกเช่นกัน ลึกกว่า 6,000 เมตรจนทำให้สิ้นหวัง
ใบที่สามคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอกมั้ง?
12,000 เมตร!
ทุกคนแทบคุมสติไม่อยู่ พระเจ้ากำลังล้อเล่นอะไรอยู่กันแน่
ใบที่สี่ยังพอไหว ลึกแค่ 600 เมตร
แต่ก็ยังเป็นระยะที่มนุษย์ธรรมดาไปไม่ถึงอยู่ดี