จริง ๆ แล้วฮั่วอี้เซินไม่ค่อยเข้าใจเรื่องความรักระหว่างชายหญิงนัก ตลอดสองชาติที่ผ่านมาเขาชอบเจียงหนิงเพียงคนเดียว เดิมทีไม่ได้คิดจะสารภาพรัก วางแผนจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจไปตลอดชีวิต เพราะโลกาวินาศไม่เหมาะกับการพูดพร่ำเรื่องรักใคร่จริง ๆ
ใครจะคิดว่าเจียงหนิงกลับเป็นฝ่ายเอ่ยถามว่าเขาชอบเธอหรือเปล่า
ตอนนั้นเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าควรตอบอย่างไร หากบอกว่าไม่ชอบ บางทีชาตินี้คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว
เหมือนมีอะไรดลใจ เขาจึงตอบไปว่าชอบอยู่บ้าง
แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการปฏิเสธ
หลังจากนั้นสัญชาตญาณก็เป็นฝ่ายผลักดันเขา แต่ทั้งคู่ก็ต้องปรับตัวเข้าหากันอีกมากกว่าจะได้อยู่ด้วยกัน
ความรักงดงามจริง ๆ แต่พอนึกย้อนกลับไป เขากลับไม่อยากให้น้องสาวเดินตามเส้นทางของตัวเอง
เพราะหากไม่ได้รักเจียงหนิง เขาคงไม่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องเธอ
โลกาวินาศทำให้ธาตุแท้ของคนซับซ้อน เขาโชคดีที่ได้พบคนที่ใช่ แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะ?
ทุกคนล้วนมีความเห็นแก่ตัว ต่อให้ทั้งสองฝ่ายรักกันจริง เขาก็ไม่อยากให้น้องสาวทำเรื่องโง่ ๆ
มีความรักได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องรอให้โลกาวินาศสิ้นสุดลง และศีลธรรมของมนุษย์กลับคืนมาก่อน
เห็นเขาไม่เชื่อ โต้วโต้วก็ร้อนใจขึ้นมาทันที “พี่ชาย ฉันไม่มีจริง ๆ นะ!”
สิบสองปีแห่งภัยพิบัติ เธออิจฉาที่พี่ชายกับพี่สะใภ้รักใคร่กันก็จริง แต่เธอเห็นความชั่วร้ายทุกรูปแบบของมนุษย์มาแล้ว ทั้งสามีภรรยาหันมาเป็นศัตรูกัน กินลูกกันเพราะความหิว พี่น้องห้ำหั่นกันเอง พ่อลูกฆ่ากันเอง…
พอมาถึงฐานที่มั่นเมืองเฟิง พวกผู้ชายที่คอยเอาอกเอาใจเธอโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย คนไหนบ้างที่ไม่มีเจตนาแอบแฝง?
“อืม ไม่มีก็ดีแล้ว” ฮั่วอี้เซินเชื่อใจน้องสาว “โต้วโต้ว ตอนนี้เธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ ต่อให้คิดอยากคบหาหรือแต่งงาน ก็รออีกสักสองสามปีก่อนค่อยว่ากัน”
โต้วโต้วตอบอย่างหนักแน่น “พี่ชาย ฉันไม่สนใจผู้ชาย”