ใช้เวลาหลายวัน ในที่สุดการส่งมอบเรือขนส่งก็เสร็จสิ้น
นอกจากได้รับรางวัลตามความชอบแล้ว คะแนนสะสมก้อนโตยังเข้าบัญชีอีกด้วย
ทั้งที่เป็นช่วงกลางฤดูหนาวแท้ ๆ แต่กลับมีแดดจ้าให้เห็นทุกวัน
ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจขวางกั้นเทศกาลตรุษจีนที่ใกล้เข้ามาทุกทีได้
หลังผ่านภัยพิบัติมานานกว่าสิบปี ปีนี้เป็นปีที่ผู้คนตั้งตารอฉลองตรุษจีนกันมากที่สุด
ฐานที่มั่นพัฒนาอย่างก้าวกระโดด ชาวบ้านส่วนใหญ่มีงานทำ บรรยากาศฉลองปีใหม่จึงเริ่มคึกคักขึ้น
ทำงานหนักกันมาทั้งปี อวี้ฉางเจิงจึงให้สมาชิกหน่วยงานพิเศษหยุดพัก รอฉลองตรุษจีนให้เต็มที่แล้วค่อยออกเดินทางอีกครั้ง
สมาชิกทีมโห่ร้องดีใจ ในที่สุดก็ได้หยุดยาวพักผ่อนเสียที
อ้อ ลืมเล่าไป ตามการพัฒนาของฐานที่มั่นและยศทางทหารที่สูงขึ้น สำนักทหารไม่เพียงจัดหอพักให้พวกเขา แต่ยังเป็นห้องเดี่ยวด้วย
แต่สมาชิกกลับตกลงกันอย่างรู้ใจว่ายังคงพักอยู่ในบ้านที่ดัดแปลงจากตู้คอนเทนเนอร์เหมือนเดิม
ไม่ใช่ว่ารังเกียจหอพักบ้านอิฐแดง แต่เพราะคนที่พักอยู่ในค่ายเขตทหารมีมากเกินไป ทั้งคนรู้จักและไม่รู้จักต่างหาเรื่องแวะมาเยี่ยมเยียน ตีสนิท แล้ววกวนถามเรื่องภายในกลุ่ม
ไม่ต้องพูดอะไรมาก พวกเขาต่างเลือกตู้คอนเทนเนอร์อย่างรู้ใจกัน
ปิดประตูบ้านให้สนิท ทำเหมือนไม่มีใครอยู่
ถ้าเบื่อจริง ๆ ก็ไปเป็นแรงงานฟรีที่ฟาร์ม
เจียงหนิงไม่ลำเอียง เรียกสมาชิกทีมมากินหม้อไฟด้วยกัน
สมาชิกทีมกินกันอย่างเอร็ดอร่อย “พี่หนิง พี่ว่าเราควรสร้างบ้านอิฐแดงไหม”
เจียงหนิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า “พวกแกสะสมคะแนนไว้ตั้งเยอะ ตอนนี้ก็ยังไม่มีคู่แต่งงาน มีคะแนนแต่ไม่มีที่ใช้ ทำไมไม่สร้างล่ะ”
ทุกคนจึงพากันไปยื่นเรื่องขอสร้างบ้าน แม้แต่สวี่ไคไท่ก็ไปด้วย เขาเองก็พักหอในเขตทหารจนเบื่อแล้ว
บ้านละห้าร้อยตารางเมตร เรียงเป็นแถว พวกเขาตกลงกันว่าจะเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกัน