ผู้บัญชาการระดับสูงของฝั่งตัวนกอินทรีที่นำทัพมา มีคนหนึ่งหัวใจวายเฉียบพลัน เขากุมหน้าอกแน่นด้วยสีหน้าเจ็บปวด “F-FUCK!”
พวกสารเลวเมืองเฟิงกลุ่มนี้ แค่ต้องการข่มขู่เท่านั้น เครื่องบินรบไม่ได้ติดขีปนาวุธ ไม่ได้ติดขีปนาวุธจริง ๆ นะ!
ไอ้กระต่ายเวรพวกนั้น ไม่เคยทำตามเหตุผลอยู่แล้ว เห็นชัด ๆ ว่าจงใจ
อ๊ากกก!!!
“ท่านนายพล ตอนนี้เราจะทำยังไง พวกมันล้อมเราไว้แน่นหนา ถอนกำลังไม่ได้เลย”
จะทำยังไงได้อีก ก็เจรจาสิ!
“แต่... แต่พวกมันไม่รับสายเรา”
แน่นอนว่าจงใจ
“ไม่รับก็โทรไปจนกว่าจะรับ”
โทร? หมายถึงยิงขีปนาวุธใส่หรือไง?
นายพลโมโหจนแทบคลั่ง “โทรไป โทรจนกว่าพวกมันจะรับ!”
บุกข้ามน้ำข้ามทะเลมาทำสงครามกับเมืองเฟิง เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?
การข่มขู่ครั้งนี้ พวกเขานำเรือรบกับเรือดำน้ำมามากกว่าครึ่งหนึ่งของท่าเรือ
พวกเขาออกสำรวจพื้นที่มาตั้งแต่ปีกว่าแล้ว ตอนนั้นไม่พบเรดาร์ที่กำลังทำงานอยู่ จึงคิดว่าคงเสียหายยับเยินไปแล้วในช่วงภัยพิบัติ
ไม่คิดว่าไม่เพียงไม่พัง ยังมีทั้งเรดาร์ต่อต้านเรือดำน้ำ เรดาร์ป้องกันภัยทางอากาศ และเรดาร์ต่อต้านเรือรบ แค่ปกติไม่เอาออกมาใช้เท่านั้น
ก่อนหน้านี้ไม่ได้ใช้ คงเพราะทรัพยากรขาดแคลน ไม่มีพลังงานพอให้เรดาร์ทำงาน แต่ตอนนี้จะเปิดก็เปิดได้ทันที...
สมกับเป็นพวกหนูขโมยน้ำมันเจ้าเล่ห์จริง ๆ
แต่ตัวนกอินทรีก็หมดหนทางจริง ๆ เมื่อมีเรดาร์ช่วย เมืองเฟิงยิงได้แม่นทุกนัด หากกองกำลังรบระยะไกลของพวกเขาถูกทำลาย ก็เท่ากับตัดแขนขาของฐานที่มั่นทิ้ง หากหัวเมืองที่จ้องตาเป็นมันฉวยโอกาสลอบโจมตี...
อย่าเห็นว่าปกติอีกฝ่ายสุภาพอ่อนโยน นั่นเป็นแค่ฝีมือการแสดงชั้นยอด พวกเขาไม่ใช่ไม่เคยถูกหลอกจนเสียเปรียบ
เพราะอย่างนั้น ตัวนกอินทรีที่กำลังโกรธจึงยอมถอย