แรงปะทะรุนแรงราวกับพายุในมหาสมุทร
เมื่อรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เจียงหนิงก็เก็บทั้งตัวเองและเรือดำน้ำเข้าไปในมิติส่วนตัว
ทุกคนถูกกระแทกจนมึนงงไปหมด ปอดและอวัยวะภายในเจ็บปวดไม่หยุด แต่พอตั้งสติได้ รอบด้านกลับสงบนิ่งอย่างกะทันหัน
ราวกับเวลาหยุดเดินไปแล้ว
เจียงหนิงรู้สึกโชคดีที่ขับเรือ 2688 ซึ่งแข็งแรงและทนแรงกระแทกได้มากกว่าเรือดำน้ำนิวเคลียร์ ไม่อย่างนั้นวันนี้คงพังยับเยินแน่
ตกลงมันคือตัวอะไรกันแน่?
แม้แต่สวี่ไคไท่ที่ท่องทะเลมานานและคุ้นเคยกับสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลเป็นอย่างดี ก็ยังตอบไม่ได้
ในความรู้ของเขา ไม่มีสิ่งมีชีวิตแบบนี้อยู่เลย
แต่ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน ทัศนวิสัยใต้ทะเลไม่ดี พวกเขาทำได้แค่ประเมินจากข้อมูลที่โซนาร์ส่งกลับมา
เจียงหนิงขมวดคิ้วแน่น คาดเดาคำตอบได้ราง ๆ
สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์
ไม่ใช่การกลายพันธุ์ที่เกิดจากไวรัสโบราณ แต่เป็นเพราะรังสีนิวเคลียร์
หวงเม่าตะลึง “พี่หนิง ดูหนังมากไปหรือเปล่าครับ?”
พูดจบ แม้แต่ตัวเขาเองก็เงียบไป
ประเทศนั้นเป็นตัวอย่างมาก่อน แค่เกิดการรั่วไหลของนิวเคลียร์ ปลาหมาป่าที่กลายพันธุ์ก็ยาวได้หลายเมตรแล้ว
เรื่องนี้คิดมากไม่ได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งขนลุกไปทั้งตัว
“คงไม่เป็นไรใช่ไหม?” จางลี่พูดตามอย่างขนลุก “แผ่นดินจมอยู่ใต้น้ำมานานหลายปีแล้ว ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจริง พวกเราคงกลายพันธุ์กันไปนานแล้ว”
ฮั่วอี้เซินปลอบทุกคน “แกนปฏิกรณ์นิวเคลียร์ได้รับการปกป้องหลายชั้น จะรั่วไหลไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้มีการรั่วไหลก็เป็นแค่บางจุด การแพร่กระจายไปทั่วโลกแทบไม่มีผลกระทบ”
หวงเม่าพยักหน้ารัว ๆ “ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่”
จางลี่จินตนาการต่อ “เจ้าตัวเมื่อกี้คงกลายพันธุ์เพราะได้รับรังสีนิวเคลียร์”