ต่อมา แผ่นดินจมลง ทุกคนอพยพติดตามกองกำลังใหญ่ไปอย่างไร้จุดหมาย คนรู้จักหลายคนพลัดพรากจากกัน พ่อลูกทั้งสองเบียดฝ่าความวุ่นวายขึ้นเรืออพยพได้สำเร็จ
วันเวลาที่ล่องลอยเอาชีวิตรอดอยู่กลางทะเล ทุกนาทีทุกวินาทีล้วนเป็นการทรมาน
โรคภัย ความมืดมิด และเลือดสาดเกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน เป็นบททดสอบจิตใจมนุษย์อย่างถึงที่สุด
คนป่วยก็ป่วย คนตายก็ตาย คนคลุ้มคลั่งก็คลุ้มคลั่ง
เมื่อนึกย้อนกลับไป ก็ไม่รู้ว่าผ่านมันมาได้อย่างไร
ไม่รู้ว่าผ่านมากี่วันกี่คืน พ่อลูกทั้งสองรอดชีวิตมาได้ และในที่สุดก็มาถึงหัวเมือง
ตอนลงจากเรือ พี่น้องร่วมเป็นร่วมตายและครอบครัวของพวกเขาล้วนหายไป เหลือเพียงเงาสองเงาโดดเดี่ยว
ถ้าไม่ได้พบหนุ่มปากแหลมอีกครั้งที่ฐานที่มั่น ชินชวนคงก้าวออกจากความหม่นหมองได้ไม่เร็วขนาดนี้
พี่น้องที่เคยสูบบุหรี่ดื่มเหล้าด้วยกัน สุดท้ายก็เหลือเพียงกันและกัน
หนุ่มปากแหลมเป็นคนรู้กาลเทศะ เขาแอบดึงชายเสื้อชินชวน กระซิบว่า “ลูกพี่ จะบอกเขาไหมว่าโต้วโต้วยังมีชีวิตอยู่?”
“หนุ่มปากแหลม หัวเมืองคือบ้านหลังใหม่ของพวกเรา ต้องหยั่งรากอยู่ที่นี่ให้ได้”
ชินชวนทอดถอนใจ “พี่ชายฮั่วกับพวกเขาไปแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าไปที่ไหน แล้วเราจะไปตามหาพวกเขาที่ไหนกัน ชาตินี้บางทีคงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกแล้ว
ชีวิตของเสี่ยวมู่เพิ่งเริ่มต้น จะให้เขาคิดถึงโต้วโต้วไปตลอดชีวิตไม่ได้ ปล่อยให้เขาค่อย ๆ ลืม แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ของตัวเองเถอะ”
หนุ่มปากแหลมเชื่อมั่นเต็มเปี่ยม “พี่สาวเก่งขนาดนั้น ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ต้องอยู่ได้ดีแน่นอน”
ชินชวนเชื่อมั่นในฝีมือของทั้งสองคนอย่างเต็มที่ โต้วโต้วเองก็เก่งกาจไม่แพ้กัน
แต่เขาไม่อยากให้ลูกชายยังคงรักข้างเดียวต่อไป