ฉันไม่คิดว่าจะได้พบยายอีกครั้ง จึงรีบผงกตัวขึ้นหมายจะกอดท่าน
แต่พอยื่นมือออกไป กลับกอดได้เพียงความว่างเปล่า
ฉันเพิ่งได้สติว่าภาพมายาตรงหน้านี้ไม่ใช่ร่างจริงของยาย แต่เป็น…
"เสี่ยวจิ่ว เวลาของยายมีไม่มากแล้ว" ยายลูบหัวฉันแผ่วเบา พลางกล่าว "ยายถูกไอ้หนูสีเทานั่นวางยาคิดคำนวณ เกือบจะแหลกสลายไปแล้ว ดีที่ท่านชีเย่ส่งบุญบารมีให้ยายบางส่วน จึงรักษาวิญญาณของยายไว้ได้ ศพของยายถูกฝังอย่างดีแล้ว พอไก่ขันยายก็จะไปเกิดใหม่"
ฉันน้ำตาคลอในทันที อาลัยยิ่งนัก "ยาย…"
"อย่าร้อง" ยายยิ้มให้ฉัน "เด็กดี โรงจำนำของเราผู้ดูแลมาทุกยุคสมัยล้วนไม่มีจุดจบที่ดี เพราะเจ้านี่แหละ ท่านชีเย่ถึงยอมช่วยเหลือ การที่ยายมีโอกาสได้ไปเกิดใหม่นี้ ก็เพราะบุญของเสี่ยวจิ่ว"
"คำสาปของตำบลอู๋ฝูมาถึงแล้ว ที่ท่านชีเย่ยอมลุยโคลนตมนี้เพื่อเจ้า เป็นสิ่งที่ยายคาดไม่ถึงจริง ๆ เสี่ยวจิ่ว เจ้าต้องเกาะต้นขาของท่านชีเย่ให้แน่น เจ้าถึงจะมีโอกาสรอดชีวิต เข้าใจไหม"
ฉันพยักหน้ารัว เรื่องนี้ฉันย่อมเข้าใจดี
ยายเคร่งขรึมเป็นพิเศษ "เส้นทางต่อจากนี้จะยากลำบาก เจ้าต้องเชื่อมั่นในตัวท่านชีเย่อย่างเต็มร้อย และต้องเร่งฝึกฝนตนเองให้เติบโตเข้มแข็ง โรงจำนำของเรา กระทั่งชะตากรรมของตำบลอู๋ฝูทั้งตำบล อยู่ในกำมือของเจ้าแล้ว"
ฉันไม่เข้าใจนัก จึงอ้าปากจะถาม แต่ยายไม่ให้โอกาสฉันเลย เมื่อเวลาผ่านไป ภาพมายาของยายก็ค่อย ๆ เลือนรางลง
ยายพร่ำกำชับไม่หยุด "ช่วงนี้ ท่านชีเย่คงเหนื่อยล้ากับการปราบปรามของสกปรกในโรงจำนำ ไม่มีเวลาดูแลเจ้า เจ้าต้องระวังตัวให้มาก"