โรงจำนำยมโลก

ตอนที่ 8 จำนำหยิน

7 นาที· 1.6K คำ

ฉันเผลอคิดจะเตือนเธอขึ้นมาทันทีว่า ตู้ไปรษณีย์เก่าพัง ๆ ใบนั้นเลิกใช้ไปนานแล้ว จดหมายของเธอส่งไปไม่ถึงหรอก

แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก ฉันกลับกลืนมันลงคอไปเสียก่อน

ฉันใช้ชีวิตอยู่ในตำบลอู๋ฝูมาสิบสองปี ไม่เคยเห็นเด็กผู้หญิงคนนี้มาก่อนเลย

ทั้งเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของเธอ และพฤติกรรมต่าง ๆ ท่ามกลางฝนกระหน่ำในวันนี้ ล้วนบ่งบอกชัดเจนว่า...เธอไม่ใช่คน!

หรือว่าข้อห้ามของตู้ไปรษณีย์เก่าจะเกี่ยวข้องกับเธอ?

ระหว่างครุ่นคิด ฉันมองออกไปด้านนอกอีกครั้ง แต่กลับไม่เห็นเงาของเด็กผู้หญิงแล้ว

แผ่นหลังฉันชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นทันที

คืนนั้นฉันนอนไม่หลับสนิท ฝนยังคงเทกระหน่ำไม่หยุดหย่อน ราวกับไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย

กระทั่งใกล้รุ่ง ฉันถึงค่อย ๆ หลับไปอย่างสะลึมสะลือ

ปัง!

เสียงทึบดังมาจากหน้าระเบียง ฉันสะดุ้งตื่นตามสัญชาตญาณ นั่งตัวแข็งอยู่บนเตียง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ผ่านไปพักใหญ่ หัวใจที่เต้นกระหน่ำของฉันถึงค่อย ๆ สงบลง สติเริ่มกลับคืนมา

เสียงเมื่อครู่...เหมือนดังมาจากแถวตู้ไปรษณีย์เก่าหน้าระเบียง

ตู้ไปรษณีย์เก่ามีเรื่องขึ้นมาหรือเปล่า?

ไม่หรอกมั้ง?!

ฉันสวมเสื้อคลุม ค่อย ๆ ย่องลงจากเตียง แล้วขยับไปยังหน้าต่างบานเล็กของห้องฝั่งตรงข้ามประตู ค่อย ๆ มองไปทางตู้ไปรษณีย์เก่าอย่างระมัดระวัง

เพียงมองแวบเดียว ฉันก็รู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

ตู้ไปรษณีย์เก่าหายไปแล้ว

ไม่รู้ว่าใคร...หรืออะไรเป็นคนถอนมันขึ้นมาทั้งราก เหลือเพียงผืนน้ำกว้างสุดลูกหูลูกตาอยู่บนถนน

น้ำเอ่อขึ้นมาถึงชายคาระเบียงแล้ว

ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง ความกระวนกระวังใจเอ่อล้น ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา คิดจะโทรหาใครสักคนคุยด้วย แต่กลับพบว่าไม่มีสัญญาณเลย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป