ผู้โดยสารรถไฟความเร็วสูงเที่ยวเช้ามีไม่มาก เธอเลือกนั่งริมหน้าต่าง
ขบวนรถค่อย ๆ เคลื่อนออกจากชานชาลา ตึกกระจกสูงเรียงรายค่อย ๆ ถอยห่างไปด้านหลัง แทนที่ด้วยเนินเขาเตี้ยทอดยาวและผืนนากว้างสุดสายตา
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูแชตกลุ่มงานสารพัดที่ปักหมุดเรียงแน่น ทั้งกลุ่มประสานงานโครงการ กลุ่มรายงานความคืบหน้าให้แผนก และกลุ่มพูดคุยกับลูกค้า จุดแจ้งเตือนสีแดงที่เรียงยาวเหยียดทำให้คนเห็นรู้สึกรำคาญใจ
ปลายนิ้วชะงักค้างบนหน้าจออย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไม่คิดมากอีก แตะเข้าไปยังการตั้งค่าของแต่ละกลุ่ม เลือกออกจากกลุ่มแล้วลบประวัติการสนทนา
สายลมด้านนอกพัดผ่านท้องทุ่ง ระลอกคลื่นสีเขียวพลิ้วไหว ความตึงเครียดที่กดทับอยู่ในใจมานานกลับคลายลงไปไม่น้อย
เวลาเดินทางสามชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว สถานีรถไฟความเร็วสูงอำเภออวิ๋นชางมีขนาดไม่ใหญ่ แต่กลับอบอวลด้วยบรรยากาศคึกคักแบบวิถีชาวบ้าน
เธอลากกระเป๋าเดินทางไปยังจุดจอดรถโดยสารประจำหมู่บ้าน รถโดยสารสีเขียวเก่าคร่ำคร่าดังเอี๊ยดอ๊าด ตัวรถมีคราบโคลนเปื้อนอยู่ประปราย พนักงานเก็บค่าโดยสารหญิงวัยกลางคนส่งเสียงทักผู้โดยสารด้วยสำเนียงท้องถิ่นนุ่มนวล
เธอเลือกนั่งด้านหลัง รถค่อย ๆ โคลงเคลงออกจากตัวอำเภอ ถนนแคบลงเรื่อย ๆ เงาต้นไม้สองข้างทางก็หนาทึบขึ้นทุกที
ใต้ที่นั่งของเธอดูเหมือนจะเป็นตำแหน่งเครื่องยนต์ นั่งมาได้สิบนาทีก็สั่นสะเทือนไปทั้งตัว จนหูอื้อไม่หยุด แถมยังคลื่นไส้อยากอาเจียนอีกด้วย
แย่แล้ว เมารถเข้าให้แล้ว
เธอไม่เคยเมารถมาก่อน ดูเหมือนจะไม่เคยนั่งรถโดยสารเก่าของหมู่บ้านด้วยเช่นกัน ครั้งก่อนที่มาบ้านคุณยายก็มีคนในครอบครัวขับรถมาส่ง
เธอเอ่ยบอกให้จอดด้วยเสียงแผ่วเบา พนักงานเก็บค่าโดยสารได้ยินก็หันมามอง แค่เห็นก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอตะโกนเรียกคนขับที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่ด้านหน้า แล้วพูดอะไรบางอย่างด้วยภาษาถิ่น คนขับจึงจอดรถ
พนักงานเก็บค่าโดยสารหญิงหันไปบอกชายที่นั่งข้างคนขับว่า “พี่ชายข้างหน้าคะ รบกวนสลับที่นั่งกับน้องสาวคนนี้หน่อย เธอเมารถน่ะค่ะ”
เห็นอีกฝ่ายยังไม่ขยับ เธอจึงเสริมอีกประโยคว่า “ถ้าอ้วกใส่รถขึ้นมา พวกคุณคงลำบากกันแน่”
คนที่นั่งข้างคนขับขยับตัวแล้ว
เซียวจื่อซีมองพนักงานเก็บค่าโดยสารกับชายที่ยอมสละที่นั่งอย่างซาบซึ้ง เอ่ยขอบคุณแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก เพราะกลิ่นน้ำมันเครื่องในรถแรงเหลือเกิน
พอย้ายมานั่งข้างคนขับ ทัศนวิสัยก็กว้างขึ้น แรงสั่นจากเครื่องยนต์ไม่ได้ส่งผ่านมาถึงทุกเส้นประสาทในร่างกายชัดเจนเท่าเมื่อครู่ อาการเมารถจึงทุเลาลงมาก
นั่งรถไฟความเร็วสูงสามชั่วโมงมาถึงอำเภออวิ๋นชาง แล้วต่อรถที่กระเด้งกระดอนอีกสี่สิบนาที เดินทางจนถึงช่วงบ่าย ในที่สุดก็ถึงหมู่บ้านชิงซี
เธอลากกระเป๋าเดินไปบนถนนปูแผ่นหิน ล้อกระทบร่องหินดังตึกตัก ลำธารริมทางไหลเอื่อย สายลมหอบเอากลิ่นหอมของดอกข้าวและต้นไม้ใบหญ้ามาด้วย
บ้านเรือนไกลออกไปตั้งเรียงราย เสียงสุนัขเห่าดังมาจากตรอก
หมู่บ้านยังคงเหมือนในความทรงจำ
ถนนหินสีเขียว กำแพงขาวหลังคากระเบื้องดำ ต้นไหวโบราณตรงปากหมู่บ้านใหญ่ขึ้นกว่าเดิม ใต้ต้นไม้มีผู้สูงอายุนั่งพักหลบร้อนอยู่หลายคน พัดพัดใบลมพลางพูดคุยกันอย่างออกรส
อากาศสดชื่นกว่าควันไอเสียจากรถยนต์ในเมืองไห่เฉิงเป็นหมื่นเท่า
“อุ๊ย หนูคนนี้หน้าตาสะสวยจังเลยนะ”
“ใช่แล้ว ไม่รู้ว่ามาหาบ้านไหนกันนะ”
เซียวจื่อซียิ้ม แต่ไม่ได้ตอบ แล้วลากกระเป๋าใบใหญ่เดินต่อไป
เธอเดินไปบ้านคุณยายตามเส้นทางที่จำได้
บ้านคุณยายอยู่ตรงหัวหมู่บ้านทางทิศตะวันออก กำแพงบ้านมีเถาไม้เลื้อยขึ้นปกคลุมเต็มไปหมด ประตูไม้แง้มอยู่
“คุณยาย!” เธอผลักประตูเข้าไปพลางร้องเรียก
ใต้ซุ้มองุ่นในลานบ้าน หญิงชราผมขาวโพลนนั่งเด็ดผักอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ พอได้ยินเสียงก็รีบเงยหน้าขึ้น ดวงตาพลันเปล่งประกาย
“ซีซี!” คุณยายวางตะกร้าผัก แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน “รีบเข้ามาเร็ว เข้ามาเลย เดินทางเหนื่อยแย่แล้วใช่ไหม”
“ไม่เหนื่อยค่ะคุณยาย” เซียวจื่อซีเดินเข้าไปกอดคุณยาย กลิ่นจาง ๆ ของฝักส้มป่อยกับดอกหอมหมื่นลี้บนตัวคุณยายยังเหมือนกับตอนเธอยังเด็กไม่มีผิด
“ผอมลงนะ” คุณยายลูบแก้มเธอด้วยความสงสาร “อยู่ในเมืองไม่ยอมกินข้าวดี ๆ ใช่ไหม รอก่อนนะ ยายตุ๋นซุปไก่ไว้ให้ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
คุณยายวุ่นวายจัดแจงหยิบน้ำมาให้เธอ ทั้งยังหั่นแตงโมให้ เซียวจื่อซีนั่งอยู่ใต้ซุ้มองุ่น มองสิ่งคุ้นเคยทุกอย่างในลานบ้าน ทั้งต้นทับทิมตรงมุมกำแพง โอ่งน้ำใบใหญ่ข้างบ่อน้ำ และเส้นวัดส่วนสูงที่เธอเคยขีดไว้บนกำแพงสมัยเด็ก ความเหนื่อยล้าในใจเหมือนสลายหายไปในพริบตา
ดีจังเลย
บ้านคุณยายสบายที่สุดแล้ว
มื้อเย็นมีไก่ตุ๋นเห็ด ผักบุ้งผัด และหัวไชเท้าแห้งดองที่คุณยายทำเอง
เซียวจื่อซีกินข้าวไปสองชามใหญ่ ซดซุปไก่ไปอีกสองถ้วย จนอิ่มแน่นพุงกลม
“ค่อย ๆ กิน ไม่มีใครแย่งหรอก” คุณยายยิ้มพลางคีบกับข้าวให้ “คราวนี้กลับมา จะอยู่ได้นานแค่ไหนล่ะ”
“ยังไม่แน่ใจค่ะ” เซียวจื่อซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อาจจะอยู่สักสองสามเดือน หนูลาหยุดจากงานแล้ว อยากพักสักหน่อย”
“ลาออกก็ดีแล้ว” คุณยายพยักหน้า “ทำงานในเมืองเหนื่อยจะตาย อยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็ได้ บ้านยายมีห้องให้หนูเสมอ”
หัวใจของเซียวจื่อซีอบอุ่นขึ้นมา