กินข้าวเสร็จ เซียวจื่อซีก็ลุกขึ้นเก็บชามและตะเกียบ เพิ่งซ้อนจานเข้าด้วยกันได้ไม่กี่ใบ คุณยายก็ยิ้มพลางห้ามไว้
คุณยายเช็ดมือที่เปียกพลางดันเธอเบา ๆ ให้ออกไปนอกห้อง “ไม่ต้องช่วยหรอก นั่งรถมาตั้งทั้งวันจนเมื่อยไปหมดแล้ว รีบไปล้างหน้าอาบน้ำแล้วพักผ่อนเถอะ ห้องปีกตะวันตกยายจัดไว้เรียบร้อยแล้ว โชคดีที่หนูกลับมาถูกวัน ผ้าห่มที่บ้านเพิ่งเอาออกไปตากแดดตั้งครึ่งค่อนวันวันนี้ มีกลิ่นแดดด้วยนะ”
เซียวจื่อซีไม่ได้ดึงดัน ลากกระเป๋าเดินทางไปยังห้องปีกตะวันตก
ห้องนี้ยังเป็นห้องเดิมที่เธอเคยนอนตอนเด็ก ทั้งเตียงไม้ โต๊ะหนังสือ และตู้เสื้อผ้ายังคงเหมือนเมื่อก่อน
ผ้านวมบนเตียงฟูนุ่มเพราะตากแดด พอเข้าไปใกล้ก็ได้กลิ่นแห้งสะอาดของฝักสบู่ผสมกับไออุ่นจากแสงแดด นุ่มละมุนจนหัวใจพลอยอบอุ่นไปด้วย
เธอทิ้งตัวลงบนเตียง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความบอกเพื่อนสนิทอย่างหลินหว่านว่าถึงอย่างปลอดภัยแล้ว “ฉันถึงบ้านคุณยายแล้ว ดีมากเลย”
หลินหว่านตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว ท้ายข้อความยังมีเครื่องหมายอัศเจรีย์เรียงเป็นพรวน “อิจฉาจนน้ำตาจะไหล! แกพักให้เต็มที่นะ อย่าไปคิดถึงเรื่องบ้าบอชวนปวดหัวพวกนั้นล่ะ เออ ตอนนี้บทละครแนวหนุ่มหล่อไปใช้ชีวิตสันโดษในชนบทกำลังฮิตเลย ลองดูสิว่าในหมู่บ้านบ้านคุณยายมีหนุ่มหล่อคุณภาพดีบ้างไหม เผื่อเดินเลี้ยวตรงหัวมุมแล้วได้เจอรักกลางทุ่งนาขึ้นมาล่ะ!”
เซียวจื่อซียิ้มมุมปากแล้วตอบกลับไปว่า “ไสหัวไป” จากนั้นก็วางโทรศัพท์คว่ำลงข้างหมอนตามใจ
รักกลางทุ่งนาอย่างนั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ ในฝันมีทุกอย่างนั่นแหละ
เธอพลิกตัวมองพระจันทร์นอกหน้าต่าง พระจันทร์ในชนบทสว่างจริง ๆ ราวกับจานเงินใบใหญ่ ส่องลานบ้านจนสว่างไสว
เสียงแมลงนอกกำแพงดังระงมเป็นระลอก สายลมพัดใบองุ่นเสียดสีกันดังซู่ซ่า ผสมกับเสียงกบแว่ว ๆ จากที่ไกล ก่อเป็นเสียงพื้นหลังแสนอ่อนโยน
คืนนั้นเธอหลับสนิทและสงบ เป็นความผ่อนคลายที่ไม่เคยได้สัมผัสมาตลอด 3 ปี
เช้าวันต่อมา เซียวจื่อซีถูกปลุกด้วยเสียงไก่ขันนอกลานบ้านและเสียงคุณยายพูดคุยเบา ๆ
เธอลืมตาขึ้น แสงแดดส่องผ่านกระดาษหน้าต่างเข้ามา ทิ้งเงาแสงระยิบระยับไว้บนพื้น
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือมาดูเวลา เพิ่งเจ็ดโมงกว่าเท่านั้น หากเป็นเมื่อก่อนตอนอยู่เมืองไห่เฉิง เธอไม่มีทางลุกจากเตียงก่อนแปดโมงครึ่งแน่
เธอสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกไป คุณยายกำลังให้อาหารไก่อยู่ในลานบ้าน
พอได้ยินเสียงฝีเท้า คุณยายก็หันกลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มจนเกิดริ้วรอยลึก “ตื่นแล้วเหรอ? ในหม้อมีโจ๊กข้าวฟ่างอุ่น ๆ แล้วยังมีผักกาดดองที่ยายดองไว้เมื่อคราวก่อน กรอบมาก รีบไปล้างหน้าล้างตาแล้วมากินสิ”
“ค่ะ” เซียวจื่อซีรับคำอย่างว่าง่าย
หลังล้างหน้าแปรงฟันและดื่มโจ๊กข้าวฟ่างไปหนึ่งชาม เธอก็ยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งในลานบ้าน มองคุณยายเลือกผักไปพลาง
“คุณยาย วันนี้หนูไปสวนผักเป็นเพื่อนไหมคะ?” เธอเอียงศีรษะถาม
คุณยายไม่แม้แต่จะเงยหน้า เพียงโบกมือ “ไม่ต้องหรอก สวนผักอยู่ใกล้แค่นิดเดียว ยายถือกระบุงไปเองได้ หนูอุตส่าห์กลับมาบ้านทั้งที พักอยู่บ้านเถอะ”
“หนูไม่เหนื่อยค่ะ” เซียวจื่อซีลากเสียงออดอ้อน “ไม่ได้ไปสวนผักตั้งนานแล้ว หนูอยากไปดู”
คุณยายจนปัญญาจะห้าม จึงเงยหน้าขึ้นยิ้มแล้วแตะหน้าผากเธอ “เด็กคนนี้ยังติดยายเหมือนตอนเด็กไม่มีเปลี่ยนเลย เอาละ เดี๋ยวค่อยไปด้วยกัน อย่าลืมหารองเท้าผ้าเก่ามาเปลี่ยนด้วยนะ ในแปลงมีโคลนเยอะ อย่าให้รองเท้าใหม่เปื้อนล่ะ”
พอเก้าโมงกว่า ยายกับหลานก็ถือกระบุงผักเดินไปยังแปลงผักหน้าหมู่บ้าน
ด้านหน้าหมู่บ้านเป็นทุ่งนากว้างใหญ่ ต้นข้าวเดือนมิถุนายนกำลังงอกงาม เขียวชอุ่มไปทั่ว พอลมพัดก็พลิ้วเป็นระลอกคลื่นสีเขียว อากาศอบอวลด้วยกลิ่นหญ้าและดิน สูดแล้วรู้สึกสบายเป็นพิเศษ
สวนผักของคุณยายอยู่ริมทุ่งนา เป็นแปลงเล็ก ๆ ที่ปลูกทั้งมะเขือ พริก มะเขือเทศ และผักบุ้ง ทุกอย่างเติบโตงอกงามดี
“ดูมะเขือเทศพวกนี้สิ แดงหมดแล้ว” คุณยายชี้บอก “ตอนเด็กหนูชอบกินที่สุด ทุกครั้งที่มาก็ต้องเด็ดกินสด ๆ ตั้งหลายลูก”
เซียวจื่อซียิ้ม “ใช่ค่ะ หนูจำได้ มะเขือเทศที่คุณยายปลูกอร่อยที่สุดเลย หนูเรียนกับทำงานอยู่เมืองไห่เฉิงมาตั้งหลายปี สิ่งที่คิดถึงที่สุดก็คือมะเขือเทศที่คุณยายปลูกนี่แหละค่ะ”
“นั่นสิ ตอนกินน้ำมะเขือเทศเลอะเต็มหน้าเลย น่าขำจะตาย” คุณยายยิ้มอย่างเบิกบานเป็นพิเศษ
ยายกับหลานนั่งยอง ๆ อยู่ข้างแปลงผัก เก็บผักไปพลางพูดคุยกันไปพลาง
เซียวจื่อซีฟังคุณยายเล่าเรื่องในหมู่บ้าน ทั้งบ้านนั้นแต่งสะใภ้แล้ว บ้านนี้มีลูกแล้ว ล้วนเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน แต่กลับทำให้เธอรู้สึกมั่นคงสบายใจอย่างยิ่ง
ระหว่างที่กำลังคุยกัน จู่ ๆ ก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากทุ่งนาด้านข้าง
เซียวจื่อซีเงยหน้ามองไป เห็นคนหลายคนกำลังก้มหลังดำนาอยู่ในนาข้าวที่มีน้ำขังไม่ไกลนัก ชายคนที่อยู่ริมสุดยืดตัวขึ้น ยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
ลมหายใจของเซียวจื่อซีแผ่วเบาลงอย่างไม่มีสาเหตุ