มื้อเย็นไม่ได้ทำปลาตุ๋นซอส แต่ทำปลาแดงตุ๋นซีอิ๊วแทน
อาหารหลักยังคงเป็นแป้งข้าวโพดแผ่นย่างเหมือนเดิม
ถึงอย่างไร เสบียงที่บ้านมีอยู่ตอนนี้ก็มีแค่แป้งข้าวโพด
ส่วนแป้งสาลีขัดขาวกับข้าวสารนั้น อย่าเพิ่งคิดถึงเลย
แต่หลี่เจี้ยนกั๋วรู้ดีว่า หากกินธัญพืชหยาบติดต่อกันเป็นเวลานาน ย่อมไม่เป็นผลดีต่อร่างกาย แถมยังทำให้ย่อยยากอีกด้วย
ความทรงจำฝังใจของผู้คนมากมายในภาคตะวันออกเฉียงเหนือคือการต้องกินข้าวโพดบดทุกมื้อ
กินจนเห็นข้าวโพดบดทีไรก็รู้สึกเปรี้ยวปากคลื่นไส้
หลี่เจี้ยนกั๋วก็เป็นหนึ่งในนั้น
เขาจึงตัดสินใจแล้วว่า ขอแค่ขายปลาได้เงิน ก็จะซื้อธัญพืชขัดสีมาเก็บไว้บ้าง
ถึงเขากับเหลียงเยว่เหมยจะไม่กินก็ตาม
ก็ต้องให้เสี่ยวเสวี่ยได้กินมากหน่อย
ถึงจะกินธัญพืชขัดสีทุกมื้อไม่ได้
อย่างน้อยก็ต้องได้กินสักมื้อทุกสองสามวัน
พอฐานะดีขึ้นในภายหน้า
ไม่ใช่แค่เสี่ยวเสวี่ยที่ได้กินธัญพืชขัดสี เขากับเหลียงเยว่เหมย ภรรยาของเขา ก็จะได้กินทุกมื้อเช่นกัน
ขอแค่ได้รับสารอาหารเพียงพอ
ส่วนสูงของเสี่ยวเสวี่ยก็จะตามทันได้ในไม่ช้า
ถึงตอนนั้นค่อยหาหมอจีนที่ไว้ใจได้ หรือไม่ก็ซื้อโสมป่ากับรกกวางมาให้เหลียงเยว่เหมยบำรุงร่างกายด้วย
จะได้รักษาอาการป่วยเรื้อรังที่ตกค้างหลังคลอดของเธอให้หายขาด
แต่ทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อ
พรุ่งนี้เขาขายปลาในมือที่มีอยู่ห้าสิบกว่าชั่งในตัวอำเภอได้
ต้องหาเงินก้อนแรกให้ได้ก่อน
ถึงจะพูดถึงแผนเหล่านี้ได้ ไม่อย่างนั้นก็เป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน