ไม่มีสวิงช้อนปลา ก็จับปลาตัวใหญ่ขึ้นมาไม่ได้
ในกระสอบปุ๋ยทั้งสามใบมีแต่ปลาตัวเล็ก ๆ ยาวแค่หนึ่งนิ้วมือ
ถ้าจะให้พูดถึงจุดสำคัญล่ะก็
ปลาหนึ่งชั่งคงมีถึง 150 ตัว
ดังนั้น เมื่อคิดตามราคาที่หลี่เจี้ยนกั๋วขาย
ปลาหนึ่งชั่งจึงตกประมาณ 1.5 หยวน
ถือว่าแพงมากทีเดียว
แต่ตอนนี้ผู้คนกำลังขาดแคลนเนื้อสัตว์
จึงยังขายออกได้
ยิ่งไปกว่านั้น การซื้อของที่นี่ไม่ต้องใช้คูปอง ราคาจึงบวกเพิ่มได้ คนเหล่านี้ก็ยอมรับกันได้
พอคนแรกซื้อปลาไป 50 ตัว
คนที่เหลือก็เริ่มเลือกปลากันตาม ๆ มา
ทุกคนเลือกตัวใหญ่
กลัวคนอื่นจะชิงซื้อไปก่อน
ยุคนี้ไม่เหมือนยุคหลัง ๆ ที่คนเลือกกินปลาเนื้อนุ่ม ก้างน้อย
ตอนนี้ผู้คนต่างก็ขาดแคลนเนื้อสัตว์
จึงเลือกซื้อแต่ตัวใหญ่ ๆ
ไม่นานก็ขายออกไปอีกสองส่วน
คนหนึ่งเลือก 30 ตัว อีกคนเลือก 40 ตัว
หลี่เจี้ยนกั๋วรับเงินเพิ่มอีก 7 เหมา
คนที่เข้ามามุงดูก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ
พริบตาเดียวก็มีคนมาล้อมวงกันกว่าสิบคน
ต่างเริ่มเลือกปลากันแล้ว
หลี่เจี้ยนกั๋วยังไม่เปิดกระสอบใบใหม่
ตั้งใจจะรอให้ขายของตรงหน้าให้หมดก่อน
แล้วค่อยเปิดใบใหม่
ไม่อย่างนั้นปลาที่เหลือในตอนท้ายคงเป็นตัวเล็กที่สุด
ถ้าอยากขายให้หมด ก็ต้องลดราคาเท่านั้น
ไม่นานปลาหนึ่งกระสอบก็ขายหมด
หลี่เจี้ยนกั๋วไม่มีเวลานับเงินด้วยซ้ำว่าขายได้เท่าไร
รีบเปิดกระสอบใบที่สองอย่างคล่องแคล่ว
จากนั้นลูกค้าก็เลือกปลา จ่ายเงิน และรับเงินทอนกันไป
เขายังต้องคอยเหลือบมองรอบ ๆ ระวังไม่ให้มีคนฉวยโอกาสหยิบปลาไปแล้วไม่จ่ายเงิน