ห้องจัดเลี้ยงบนชั้นบนสุดของโรงแรมห้าดาวใจกลางเมือง ซึ่งไม่เคยเปิดให้บุคคลภายนอกเข้ามา มีแขกทยอยเดินทางมาถึงไม่ขาดสาย บรรดาสื่อมวลชนกำลังตั้งกล้องและปรับมุมถ่ายภาพ
วันนี้เป็นวันหมั้นหมายของฟู่เซียว ประธานบริษัทฟู่ กับคุณหนูตระกูลจาง จางจิ้งอวี่
ภายในห้องแต่งตัว อุณหภูมิค่อย ๆ สูงขึ้น
“อื้อ! เจ็บนะ~”
เสียงกระเง้ากระงอดหวานฉ่ำของหญิงสาวทำให้ฟู่เซียวได้สติขึ้นมาบ้าง
เขาจับเอวของนางไว้แล้วผลักออก ยุติจุมพิตที่ยาวนานและลึกซึ้ง
เจียงเหมียนถูกบังคับให้ออกจากอ้อมกอดของเขา นางเงยดวงตาฉ่ำน้ำขึ้นมา กัดริมฝีปากที่ถูกเขาจูบจนแดงระเรื่อและบวมเล็กน้อย ก่อนเอ่ยอย่างงุนงงว่า
“อาเซียว เป็นอะไรไปหรือ?”
นางบิดกายหลุดจากมือใหญ่ของเขา แล้วเบียดกายกลับเข้าไปในอ้อมแขนอีกครั้ง เงยลำคอขาวผ่องขึ้นเพื่อขอจูบ
“อาเซียว จูบข้าอีกหน่อยสิ~”
“เราไม่ได้เจอกันตั้งสองปี ท่านไม่คิดถึงข้าเลยหรือ?”
นิ้วเรียวขาวของนางวาดวนอยู่บนอกเขา ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนหวาน “อาเซียว ที่จริงท่านชอบจูบข้ามากใช่หรือไม่?”
“ท่านไม่ยอมจูบข้า หรือว่าท่านไม่ไหวแล้ว?”
เส้นเลือดตรงขมับของฟู่เซียวกระตุก เขาทำหน้าเย็นชาแล้วก้มลงจูบนาง กดริมฝีปากคู่นั้นที่บวมเล็กน้อยจนบิดเบี้ยว
เมื่อนึกถึงเมื่อสองปีก่อน เจียงเหมียนจากไปต่างประเทศโดยไม่บอกกล่าว ความโกรธไร้ที่มาพลันพลุ่งขึ้นในใจฟู่เซียว เขากัดริมฝีปากนางแรง ๆ
“อื้อ!”