เส้นเลือดตรงขมับของฟู่เซียวเต้นตุบอย่างแรง
เหตุผลบอกเขาว่าควรผลักเจียงเหมียนออกไป
วันนี้เป็นงานหมั้นของเขากับจางจิ้งอวี่ แขกเหรื่อและสื่อมวลชนมากันครบแล้ว
แต่เขากลับกำลังจูบกับแฟนเก่าที่ทิ้งเขาไปเมื่อสองปีก่อนอย่างดูดดื่มอยู่ในห้องแต่งตัว ช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลย
ทว่าริมฝีปากของหญิงสาวช่างนุ่มหวานเหลือเกิน
เจียงเหมียนเมื่อสองปีก่อนยังไร้เดียงสาและอ่อนต่อโลก
ส่วนเจียงเหมียนตรงหน้า กลับใช้เสียงหวานนุ่มออดอ้อนคลอเคลีย ทั้งยังแหงนคอร้องขอจุมพิต
เขาจำต้องยอมรับอย่างสิ้นหวังว่า ไม่ว่าเจียงเหมียนจะอยู่ในช่วงเวลาไหน เขาก็ไม่อาจห้ามใจตนเองไม่ให้ถลำลึกได้
เขาโอบเอวเจียงเหมียน แล้วปล่อยให้สัญชาตญาณนำพา กระชับอ้อมแขนเข้าหาตัว
เรือนร่างนุ่มนิ่มของนางแนบสนิทกับแผงอกของเขา
อากาศในห้องแต่งตัวร้อนอบอ้าวและชวนให้ใจเต้น
ฟู่เซียวคลายเนกไทออก กระเดือกขยับขึ้นลงอย่างเย้ายวน
มือที่วางอยู่บนบั้นเอวของเจียงเหมียนเลื่อนสูงขึ้น
วันนี้เจียงเหมียนสวมชุดราตรีตัวสั้นเปิดไหล่
เขาลูบไล้หัวไหล่กลมกลึงของนาง สัมผัสเนียนละเอียดทำให้เขายิ่งลูบก็ยิ่งไม่อยากปล่อยมือ
ทันใดนั้น เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศคลุมเครือ
เจียงเหมียนหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าแล้วกดรับสาย
“ฮัลโหล? จิ้งอวี่ ข้ามาถึงแล้ว... เสื้อผ้าข้าเปื้อน เลยกำลังจัดการอยู่ในห้องน้ำ... ได้สิ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ~”
จางจิ้งอวี่เป็นคนโทรมา
ฟู่เซียวพลันได้สติ
พอรู้ตัวว่าตนทำอะไรลงไป เขาก็รู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง แต่แปลกที่ในใจกลับไม่มีความรู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย