ต่งเวิ่นจวินในชุดคลุมสีเทาผลักประตูออกมา สีหน้าบึ้งตึง
“คารวะผู้อาวุโสต่ง”
ชั่วพริบตา เหยาซู่ซู่และคนอื่น ๆ สีหน้าแปรเปลี่ยน โค้งคำนับอย่างยิ่งใหญ่
ต่งเวิ่นจวินเป็นผู้ใดเล่า นั่นคือศิษย์พี่ผู้คุ้มกันสำนักแห่งสำนักเสวียนชิง อภิปรมาจารย์ขั้นข้ามหายนะ
บุคคลเช่นนี้มาเยือนด้วยตนเอง ทำให้หลายคนสั่นสะท้าน หวาดกลัวและเคารพยิ่ง
“ศิษย์พี่ผู้คุ้มกันสำนักของสำนักเสวียนชิงมาแล้ว นี่คือผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง!”
“สองสำนักร่วมสัมพันธ์ ถึงกับให้อภิปรมาจารย์ขั้นข้ามหายนะมาเยือนด้วยตนเอง!”
“ดูท่าคงไม่ได้มาเพราะเรื่องร่วมสัมพันธ์ ไม่เช่นนั้นคงปรากฏตัวแล้ว ไยต้องหลบซ่อน”
เหล่าผู้บำเพ็ญที่มุงดูอื้ออึง ตะลึงงัน
ต่งเวิ่นจวินไม่ได้ออกจากสำนักเสวียนชิงมาหลายปีแล้ว การแอบออกมาครั้งนี้ ก็เพราะกังวลว่าเฉินชิงหยวนถูกกลั่นแกล้ง จึงหลบซ่อนอยู่ในท้องเรือโดยตลอด
“ศิษย์พี่ต่ง เหตุใดท่านจึงตามมาด้วยเล่า”
เฉินชิงหยวนเองก็ประหลาดใจ หันไปมองต่งเวิ่นจวินที่มีผมขาวโพลนและท่าทางองอาจ
“ศิษย์พี่เกรงว่าเจ้าจะถูกผู้อื่นรังแกน่ะ”
เมื่อต่งเวิ่นจวินมองเฉินชิงหยวน ก็ละวางท่าทีเย็นชาต่อคนนอกทันที เผยรอยยิ้มอ่อนโยน เอ่ยเสียงแผ่วเบา
เขาสูญเสียศิษย์น้องเล็กไปครั้งหนึ่งแล้ว จะไม่ยอมให้เกิดครั้งที่สอง
ปีนั้น ตะเกียงวิญญาณของเฉินชิงหยวนดับลง ต่งเวิ่นจวินราวกับถูกสายฟ้าฟาด ในใจโศกเศร้า ต่อมา ต่งเวิ่นจวินคุกเข่าต่อหน้าหลุมศพของผู้อาวุโสสูงสุด เอ่ยว่าตนเองดูแลเฉินชิงหยวนไม่ดีพอ โทษตัวเองอย่างหนักหน่วง
“ศิษย์พี่...” เฉินชิงหยวนปลายจมูกร้าวราน คอตีบตัน
ศิษย์พี่ผู้คุ้มกันสำนัก จะออกจากสำนักได้ก็ต่อเมื่อยามที่สำนักตกอยู่ในอันตรายถึงแก่ชีวิต หรือเกิดเรื่องสำคัญใหญ่หลวง
ทว่า เพื่อความปลอดภัยของเฉินชิงหยวน ต่งเวิ่นจวินละเมิดกฎระเบียบสำนัก