ไป๋ซีเสวี่ยมาแล้ว สีหน้าเย็นชา ดั่งบุปผาหิมะบนยอดเขาน้ำแข็ง ทำให้ผู้คนได้แต่มองแต่ไม่อาจเอื้อมถึง
“ต้อนรับ!”
ผู้อาวุโสหลายท่านแห่งสำนักเทียนอวี้นำศิษย์ร้อยกว่าชีวิตออกมาต้อนรับ กลีบดอกไม้สีแดงลอยละล่องบนฟากฟ้า สุดท้ายรวมตัวกันก่อเกิดเป็นเส้นทางตรงสู่ประตูใหญ่ของสำนักเทียนอวี้ ราวกับภาพม้วนงดงาม
ไป๋ซีเสวี่ยสวมอาภรณ์แดง ชายกระโปรงพลิ้วตามสายลม งามจับใจ นางสวมมงกุฎหงส์ มือทั้งสองวางแนบกาย ผิวขาวดั่งหยกแกะสลัก ทุกอิริยาบถล้วนอ่อนช้อย
รถศึกหยุดนิ่ง มังกรสวรรค์คำรามต่ำ กดข่มเหล่าสัตว์วิญญาณใกล้เคียงให้สยบ ก้มศีรษะยอมจำนน ไม่กล้าท้าทายอานุภาพของมังกรสวรรค์
จากนั้น ไป๋ซีเสวี่ยก็ก้าวออกจากตำหนักบุปผา มีศิษย์หญิงหน้าตางดงามติดตามมาอย่างใกล้ชิด
นอกจากนี้ ข้างกายไป๋ซีเสวี่ยยังมีสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่ง แต่งกายด้วยผ้าสีอ่อนเรียบง่าย ทว่ากลับเปี่ยมด้วยความสง่างามสูงศักดิ์
สตรีผู้นี้มีนามว่าตู้รั่วเซิง ประมุขคนปัจจุบันแห่งตำหนักตงอี๋
การรวมเป็นพันธมิตรผ่านวิวาห์ของสองสำนักครั้งนี้ เจ้าสำนักย่อมมิอาจล่วงลับไปได้
“เจ้าสำนักตู้ เชิญเข้า!”
เจ้าสำนักของสำนักเทียนอวี้ก็ปรากฏกายขึ้นแล้ว นามว่าฉินหยาง สวมอาภรณ์แพรพรรณ เปี่ยมด้วยอำนาจน่าเกรงขาม
ประมุขของทั้งสองสำนักต่างหันมองไปยังทิศทางเดียวกันโดยมิได้นัดหมาย สายตาจับจ้องไปที่เรือรบของสำนักเสวียนชิง พวกเขาล้วนรู้ว่าต่งเวิ่นจวินแห่งสำนักเสวียนชิงมาแล้ว เพียงแต่ท่าทีของต่งเวิ่นจวินมิค่อยเป็นมิตรนัก จึงไม่จำเป็นต้องเข้าไปหาเรื่องให้เจ็บตัว
ดังนั้น ฉินหยางและตู้รั่วเซิงพร้อมด้วยคนอื่นๆ จึงพากันเข้าสู่ท้องพระโรงใหญ่ ผู้อาวุโสและศิษย์ของทั้งสองสำนักล้วนมีสีหน้าเปี่ยมสุข
หลังจากวันนี้ไป สำนักเทียนอวี้และตำหนักตงอี๋จะรวมเป็นพันธมิตรกัน มีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้นในดินแดนดาราแห่งนี้ ฐานะสั่นคลอนมิได้