“เจี้ยนหัวกลับมาแล้ว พ่อให้พี่ชายลูกไปซื้อกับข้าวกับเนื้อมาแล้ว วันนี้เรามาดื่มฉลองกันให้เต็มที่เถอะ”
“พ่อ” เฮ่อเจี้ยนหัวลุกขึ้นเรียก “ทำอะไรง่าย ๆ ก็พอครับ ไม่ต้องพิถีพิถันขนาดนี้”
“ไม่ได้หรอก ตอนแต่งงานกันใหม่ ๆ ลูกสาวกลับมาเยี่ยมบ้าน ลูกยังไม่ได้มาด้วยซ้ำ ตอนนี้ถือว่ามาเยี่ยมบ้านอย่างเป็นทางการแล้ว จะไม่จัดโต๊ะเลี้ยงดี ๆ ได้ยังไง” ชิวเอ้อร์ซุ่นพูดพลางยิ้มแย้ม
ชิวไป๋ลู่เล่าว่าเขาเอาเนื้อมาด้วย “พี่ไปซื้อที่ไหนเหรอคะ หนูกลัวว่าพวกพี่จะซื้อมา เลยเอามาด้วยค่ะ”
“บ้านเราถึงกับไม่มีอะไรกินเลยหรือไง ลูกสาวกลับบ้านทั้งที ยังต้องหอบเนื้อหอบผักมาเอง ถ้าพูดออกไปไม่กลัวคนหัวเราะฟันร่วงหรือไง” หลานนี๋เอ๋อร์ตบแขนชิวไป๋ลู่เบา ๆ
“งั้นฉันไปนวดแป้งนะ วันนี้เราทำเกี๊ยวกินกันดีกว่า เกี๊ยวฉลองการกลับมาพร้อมหน้าพร้อมตา” พี่สะใภ้พูดพลางยิ้ม
“ได้ งั้นไปนวดแป้งเลย” ระหว่างพูด หลานนี๋เอ๋อร์ก็จูงชิวไป๋ลู่ไปหยิบของในห้องฝั่งใต้
ห้องฝั่งใต้ค่อนข้างเย็น อาหารที่เก็บไว้จึงไม่เสียง่าย โดยทั่วไปชาวเหนือจะเอาของที่ต้องแช่แข็งในฤดูหนาวไปเก็บไว้ในห้องฝั่งใต้
ตอนนี้หลานนี๋เอ๋อร์ดึงชิวไป๋ลู่มาถาม “สองวันนี้แม่กลุ้มใจแทบแย่ เลยถามพ่อว่าบ้านพวกเธอจะอยู่กันยังไง น้องชายกับน้องสะใภ้แต่งงานแล้วก็ยังอยู่บ้านเดียวกัน บ้านเธอก็มีที่แค่นิดเดียว จะนอนกันยังไงล่ะ”
ชิวไป๋ลู่ถอนหายใจยาว สมกับเป็นแม่แท้ ๆ จริง ๆ คิดตรงกันพอดี
“วันนี้หนูก็ตั้งใจจะมาคุยเรื่องนี้เหมือนกันค่ะ หนูเล็งบ้านหลังหนึ่งไว้ อยากซื้อ เลยต้องขอยืมเงินจากที่บ้านสักหน่อย” ชิวไป๋ลู่พูดตรงเข้าประเด็น