ปีนั้นแทบไม่มีทหารปลดประจำการคนไหนได้ออกจากกองทัพเลย
มีเพียงหนึ่งหรือสองคนที่ครอบครัวลำบากจนหมดหนทางจริง ๆ ถึงได้จากไป แต่ตอนเดินทางก็ร้องไห้ราวกับคนเจียนขาดใจ
เรื่องภารกิจห้ามเล่าให้คนที่บ้านฟัง จึงทำให้ภรรยาต้องรอเก้อไปถึงสองปี
แต่ตอนนั้นเขาตัดสินใจว่าจะปลดประจำการแล้ว จึงแต่งงานล่วงหน้าได้ หากไม่มีเรื่องนั้น เขาก็ยังแต่งงานไม่ได้
พอถึงที่หมาย ทั้งสองลงจากรถแล้วต้องเดินต่อ ชิวไป๋ลู่เองก็เคยเดินเส้นทางนี้มาหลายครั้ง
จากตรงนี้ไปหมู่บ้านใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง
หมู่บ้านอวี้ผิงของพวกเขาอยู่ใกล้ตัวเมืองมาก จะเห็นได้ว่าไม่ช้าก็เร็วที่นี่ต้องถูกเมืองล้อมรอบ อีกหลายสิบปีให้หลัง ตระกูลชิวก็จะไม่ยากจนอีกต่อไป
แต่นั่นเป็นเรื่องของอีกหลายสิบปีข้างหน้า ส่วนตอนนี้...
เฮ้อ ตอนนี้ทุกคนต่างก็ไม่ได้ร่ำรวย
ชิวไป๋ลู่สะพายเพียงกระเป๋าหนังใบเล็ก ส่วนของอย่างอื่นอยู่ในมือเฮ่อเจี้ยนหัวทั้งหมด
เฮ่อเจี้ยนหัวสวมเครื่องแบบทหารอยู่ แต่ถอดเครื่องหมายยศบนบ่าออกแล้ว เหลือเพียงชุดสีเขียวทหารทั้งตัว
ระหว่างทางพวกเขาเจอคนอยู่บ้าง แต่ไม่มีใครที่รู้จัก ทว่าพอเห็นสัมภาระกองโตที่ทั้งคู่ถือมา ก็รู้ได้ว่ากำลังจะไปเยี่ยมญาติ
หลายคนเห็นแล้วต้องหยุดมอง ทุกคนมีความบันเทิงให้ทำไม่มากนัก พอเห็นคู่หนุ่มสาวที่ไม่คุ้นหน้าหิ้วของเต็มมือก็อดสงสัยไม่ได้
ทั้งสงสัยว่ามาจากหมู่บ้านไหน ทั้งอยากรู้ว่าซื้ออะไรมา อีกเดี๋ยวพอเจอคนรู้จักก็ต้องเอาไปเล่าต่อว่า ระหว่างทางเจอใครหิ้วของมาเท่าไร