ชายชรานับเงิน 200 หยวนวางตรงหน้าเฮ่อเจี้ยนหัว แล้วนับอีก 200 หยวนวางตรงหน้าเฮ่อเจี้ยนจวิน
คราวนี้เงินที่เหลืออยู่ในกล่องจึงมีไม่มากแล้ว มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ถึง 100 หยวนแน่นอน
แต่ชายชรามีงานทำ เขามีรายได้เดือนละกว่า 96 หยวน ค่อย ๆ เก็บไปก็คงมีเงินเหลือบ้าง
ในยุคนี้นับว่าเป็นรายได้สูงมากแล้ว ชายชราทำงานเป็นคนงานมานานกว่า 30 ปี ถึงมีเงินเดือนขนาดนี้
“พอพวกเธอย้ายบ้านแล้ว พ่อจะแบ่งแป้งให้คนละ 50 ชั่ง ข้าว 20 ชั่ง ส่วนอย่างอื่นก็ต้องพึ่งตัวเองแล้ว พวกเธอสองคนต่างก็มีงานทำ ชีวิตต่อจากนี้คงไม่ลำบากหรอก” เฮ่อว่านซงพูดกับเฮ่อเจี้ยนหัวและชิวไป๋ลู่
“ขอบคุณค่ะพ่อแม่ ฉันขอพูดอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย การแยกบ้านก็แค่เพราะไม่อยากอยู่กันแออัดขนาดนี้ ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่ดูแลพ่อแม่อีกแล้ว ตราบใดที่ฉันยังเป็นสะใภ้บ้านนี้ ฉันก็มีหน้าที่ดูแลพ่อแม่ เรื่องนี้พ่อแม่วางใจได้เลยค่ะ” ชิวไป๋ลู่พยักหน้าให้ทั้งคู่
เฮ่อว่านซงพยักหน้าเช่นกัน “อย่างนั้นก็ดี พวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ต่อไปห้ามพูดเรื่องหย่าหรือไม่หย่าอีก ฟังแล้วมันบาดใจ”
ชิวไป๋ลู่พยักหน้า
เธอคำนวณในใจว่า ตัวเองมีเงิน 200 หยวน เฮ่อเจี้ยนหัวเอากลับมาอีกกว่า 200 หยวน ตอนนี้พ่อแม่สามีก็ให้มาอีก 200 หยวน ยังต้องยืมอีกสัก 200 ถึง 300 หยวน เพราะยังมีค่าธรรมเนียมต่าง ๆ ซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าต้องจ่ายเท่าไร
แต่ถ้าบ้านตั้งราคาไว้แค่ 800 หยวน ค่าธรรมเนียมก็คงไม่เกินสิบหรือยี่สิบหยวน