อู๋เยว่จือยังคงงุนงงอยู่บ้าง หลังจากส่งต่องานไปแล้ว แม้จะยังติดต่อกับคนในโรงงานอยู่บ่อยครั้ง แต่ข่าวคราวก็ไม่รวดเร็วเท่าคนที่ไปทำงานทุกวัน
เฮ่อว่านซง พ่อสามีของชิวไป๋ลู่ รู้เรื่องทันที “เธออยากซื้อบ้านหลังนั้นเหรอ? ใคร ๆ ก็พูดกันว่าป้าของเจ้าของบ้านจะไปต่างประเทศ ใครจะกล้าแตะต้องบ้านหลังนั้น?”
“ฉันถามหลายคนแล้ว ไม่มีอะไรที่ทำให้ซื้อไม่ได้ ถึงบ้านเขาจะมีเรื่องอะไรขึ้นมาก็ตาม เราซื้อบ้านและโอนกรรมสิทธิ์อย่างถูกต้อง เรื่องแบบนี้ก็ไม่มีอะไรต้องพูดมากค่ะ” ชิวไป๋ลู่อธิบาย
“แล้วเขาจะขายเท่าไร? บ้านเราจะไปมีเงินมากขนาดนั้นได้ยังไง?” อู๋เยว่จือถามอย่างร้อนใจ
“800 หยวน ทั้งบ้านกับที่ดินมีพื้นที่กว่า 210 ตารางเมตร ถึงจะไม่ใหญ่มาก แต่พวกเราอยู่กันได้สบายค่ะ” ชิวไป๋ลู่มองทุกคน
“เงินก้อนนี้ นอกจาก 200 กว่าหยวนที่เฮ่อเจี้ยนหัวเอากลับมาแล้ว ฉันยังมีเงินเก็บอยู่นิดหน่อย ส่วนที่เหลือคิดว่าจะกลับไปยืมจากทางบ้านค่ะ
ฉันมีงานทำ เฮ่อเจี้ยนหัวก็มีงานที่จัดสรรให้เรา ถึงจะต้องเหนื่อยกันสักปีสองปี แต่ก็ใช้คืนหมดได้ค่ะ” ชิวไป๋ลู่อธิบายอย่างมีเหตุผล
“พ่อครับ เดี๋ยวนี้โรงงานจัดสรรบ้านให้ไม่ง่ายเลย พอเข้าสู่ยุค 80 แล้ว การจัดสรรบ้านก็มีแต่จะยิ่งลำบากขึ้น บ้านเราหวังพึ่งการจัดสรรบ้านก็ไม่รู้ต้องรออีกกี่ปี อีกอย่าง นโยบายเปลี่ยนเร็วมาก ข้างบนเริ่มปฏิรูปและเปิดประเทศแล้ว อีกไม่นานทางเราก็คงเปิดตาม เพราะฉะนั้นต่อไปจะได้บ้านหรือเปล่าก็ยังพูดยากครับ”