“ในเมื่อโอนบ้านเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็คงย้ายออกเร็ว ๆ นี้ แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นบ้านที่อยู่มาหลายปี จะเก็บข้าวของก็ต้องใช้แรงอยู่บ้าง อย่างไรก็ต้องใช้เวลาสักสิบวัน คุณว่า...”
ป้าของหลี่ซิ่วชิงถามอย่างกระดากใจ ตอนนี้บ้านเป็นของคนอื่นแล้ว เธอจึงต้องระวังคำพูดมากขึ้น
“เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้วค่ะ ก่อนหน้านี้พวกคุณก็ยังไม่แน่ใจว่าจะขายได้ไหม คงไม่ได้เก็บของกันเท่าไร ตอนนี้ค่อย ๆ จัดไปก็ได้ ไม่ต้องรีบร้อน” ชิวไป๋ลู่ยิ้มให้เธอ
“ได้ งั้นสิบวัน พวกเราต้องใช้เวลาสิบวัน บางทีอาจไม่ต้องนานขนาดนั้นก็ได้” เธอถอนหายใจ “อยู่บ้านหลังนี้มาตั้งกี่ปี จะให้ตัดใจก็ยากจริง ๆ”
คนเราย่อมตัดใจจากบ้านเกิดได้ยาก สิ่งที่เธออาลัยอาวรณ์คงไม่ใช่แค่บ้านหลังหนึ่งกระมัง
ชิวไป๋ลู่ชวนว่า ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว ทุกคนไปกินข้าวด้วยกันเถอะ
สมัยนี้ร้านอาหารที่เปิดให้คนทั่วไปกินล้วนเป็นร้านอาหารของรัฐ พนักงานไม่ค่อยกระตือรือร้น แต่รับรองว่าอิ่มท้อง
มีอาหารให้เลือกไม่มาก แต่ราคาถูกมาก ขอแค่พกเงินกับคูปองอาหารมาก็เข้าไปกินได้
มื้อนี้เฮ่อเจี้ยนหัวกับชิวไป๋ลู่เป็นเจ้ามือ อย่างไรอีกฝ่ายก็ช่วยติดต่อคนจากสำนักงานดูแลบ้านให้ ทั้งยังช่วยประหยัดทั้งแรงและเงิน เลี้ยงข้าวสักมื้อก็สมควรแล้ว
อาหารทางเหนือเน้นพวกตุ๋นเป็นหลัก เสริมด้วยอย่างอื่นอีกสองสามอย่าง ส่วนอาหารหลักเป็นหมั่นโถว
ห้าคนกินมื้อหนึ่งหมดเงินไปเพียง 4 หยวน 8 เหมา