ขณะที่ซ่งเสี่ยวถังกำลังปลอบใจตัวเองอยู่นั้น
“ชึบ!” เสียงกลไกอันชัดเจนก็ดังขึ้นในหัวของซ่งเสี่ยวถังอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ระบบเหรอ?
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ซ่งเสี่ยวถังก็ยังสะดุ้งจนตัวสั่น
ความประหลาดใจมาอย่างกะทันหัน แต่เธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว และมั่นใจว่าเป็นเสียงจากระบบ!
ชาติที่แล้วซ่งเสี่ยวถังอ่านนิยายทะลุมิติที่มีระบบมาหลายเรื่อง เธอมีประสบการณ์อยู่บ้าง
เธอจึงรีบส่งเสียงเรียกด้วยความคิดว่า “ระบบ ระบบ รีบออกมาเร็ว!”
ทันใดนั้นเสียงกลไกก็ดังขึ้นในหัว “โฮสต์ ฉันอยู่นี่!”
ไม่ผิดแน่ เป็นระบบ เป็นนิ้วทองคำที่ติดตัวเธอมาตอนทะลุมิติ
เป็นอย่างที่คิด ระบบอาจมาช้า แต่ไม่เคยขาดหายไป!
จากประสบการณ์ที่อ่านนิยายมา ซ่งเสี่ยวถังรู้ว่าระบบต้องใช้เวลาโหลด
เธอจึงถามด้วยความยินดีผ่านทางความคิดว่า “ระบบ ต้องโหลดก่อนหรือเปล่า?”
เสียงกลไกเฉพาะตัวของระบบดังขึ้นในหัวอีกครั้ง “ไม่ต้อง ฉันกับโฮสต์เป็นสิ่งมีชีวิตที่พึ่งพาอาศัยกัน”
“อย่างนี้นี่เอง!”
หมายความว่าตั้งแต่เธอทะลุมายังโลกนี้ ระบบก็ติดตัวมาด้วยแล้ว
เธอจึงถามต่อว่า “เอ่อ ระบบ มีพื้นที่ระบบไหม?”
“มี พื้นที่เป็นของมาตรฐาน”
“อย่างนี้นี่เอง! ดีจังเลย!”
อารมณ์ดีของซ่งเสี่ยวถังทำให้ระบบงุนงงอยู่บ้าง มันไม่คิดว่าโฮสต์ที่ผูกพันด้วยในครั้งนี้จะพอใจได้ง่ายขนาดนี้
แม้ชาติที่แล้วซ่งเสี่ยวถังจะอ่านนิยายเกี่ยวกับพื้นที่ระบบมาหลายเรื่อง แต่การได้สัมผัสด้วยตัวเองนี่เป็นครั้งแรก
เสียงของเธอสั่นด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยขณะถามว่า “ระบบ ฉันเข้าไปดูในพื้นที่ได้ไหม?”
“ได้!”
“แล้วฉันจะเข้าไปในพื้นที่ได้ยังไง?”
“โฮสต์หาที่ที่ไม่มีคนอยู่ แล้วใช้ความคิดท่องคำว่าเข้าไป ก็เข้าได้แล้ว”
“โอ้! ง่ายแค่นี้เองเหรอ!”
“ถ้าไม่อย่างนั้นจะให้เป็นยังไงล่ะ?”
ซ่งเสี่ยวถังจึงลุกขึ้นกลับไปที่ร้านขายของชำ เธอก้าวขาสั้น ๆ มุ่งหน้าไปทางด้านหลังร้าน
ซ่งต้าคุยที่กำลังนั่งคิดบัญชีอยู่หลังเคาน์เตอร์เห็นเธอเดินเข้ามา จึงถามขึ้นลอย ๆ ว่า “หนูน้อย จะไปทำอะไรน่ะ?”
“พ่อ หนูจะไปข้างหลังค่ะ”
“อืม แผ่นไม้ในห้องส้วมไม่ค่อยแข็งแรง พ่อยังหาเวลาหาคนมาเปลี่ยนไม่ได้ ระวังหน่อยนะ”
“พ่อ หนูรู้แล้วค่ะ!”
พอมาถึงห้องส้วมด้านหลัง ซ่งเสี่ยวถังก็บีบจมูกเล็ก ๆ แล้วท่องในใจว่า “เข้าพื้นที่”
ชั่วพริบตา เธอก็มาปรากฏตัวในสถานที่กว้างใหญ่และโล่งโถงแห่งหนึ่ง ทว่าข้างในกลับว่างเปล่า ไม่มีอะไรสักอย่าง
ซ่งเสี่ยวถังมองดูอย่างละเอียด ในพื้นที่ไม่มีแม้แต่ต้นหญ้าสักต้น มีเพียงที่ราบกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
จะไม่ผิดหวังก็คงเป็นไปไม่ได้ ระบบของคนอื่นมีทั้งน้ำพุวิเศษ ทั้งผืนดินอุดมสมบูรณ์กว้างใหญ่ ไม่ก็มีทองคำ เงิน และอัญมณีกองพะเนิน หรือไม่ก็เต็มไปด้วยเสบียงและข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน
แต่พอถึงคราวตัวเองกลับว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย พื้นที่นี้มีแค่ผืนโล่ง ๆ ผืนหนึ่งเท่านั้น
เฮ้อ!
ซ่งเสี่ยวถังจึงใช้ความคิดท่องคำว่าออก ชั่วพริบตาเธอก็กลับมาอยู่ในห้องส้วมอีกครั้ง
ไหน ๆ ก็มาแล้ว ซ่งเสี่ยวถังจึงจัดการเข้าห้องส้วมเสียเลย
พอออกจากห้องส้วม ซ่งเสี่ยวถังก็ถามระบบผ่านทางความคิดว่า “ระบบ พื้นที่ขยายให้ใหญ่ขึ้นได้ไหม?”
“ไม่ได้”
“นอกจากพื้นที่แล้ว ของขวัญจากการทะลุมิติมีอย่างอื่นอีกไหม?”
“ยังมีร้านค้าในพื้นที่อีกอย่างหนึ่ง แต่โฮสต์ต้องเปิดใช้งานด้วยตัวเอง”
“ต้องทำยังไงถึงจะเปิดใช้งานได้?”
“ใช้เงินซื้อของก็เปิดใช้งานได้แล้ว”
“ระบบ หมายถึงต้าหยางกับธนบัตรฟ่าปี้ในยุคนี้ใช่ไหม?”
“ใช้ต้าหยางได้ ธนบัตรฟ่าปี้ใช้ไม่ได้”
“หมายความว่าฉันซื้อของได้แค่ด้วยต้าหยาง ทองคำกับเงินใช้ไม่ได้เหรอ?”
“ทองคำกับเงินใช้ได้อยู่แล้ว”
“อย่างนี้นี่เอง!”
“โฮสต์ ในช่วงแรก ร้านค้าในพื้นที่จะผูกกับเงินตราที่ใช้หมุนเวียนในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ต้องนำยอดเงินคงเหลือมาแปลงเป็นต้าหยางที่ใช้หมุนเวียนในยุคนี้ก่อน จึงจะเปิดใช้งานร้านค้าในพื้นที่ได้”
“ธนบัตรฟ่าปี้ที่ใช้หมุนเวียนกันอยู่ในตลาดตอนนี้ใช้ไม่ได้เหรอ?”
“ธนบัตรฟ่าปี้ใช้ไม่ได้ รวมถึงธนบัตรจวินยวนเฉียน ธนบัตรเงินเอี้ยนฉวน และธนบัตรชนิดอื่น ๆ ที่จะออกใช้ในอนาคตก็ใช้ไม่ได้เช่นกัน”
“อย่างนี้นี่เอง! ระบบ ไม่มีเงินทุนตั้งต้นให้ก่อนเลยเหรอ?”
“ไม่มี เงินทุนตั้งต้นโฮสต์ต้องหามาเอง”
มุมปากของซ่งเสี่ยวถังกระตุก เธอตอบอย่างผิดหวังว่า “อย่างนี้นี่เอง ฉันเข้าใจแล้ว”
เธอรู้สึกหมดกำลังใจอยู่บ้าง จึงบ่นในใจว่า
นี่มันอะไรกัน? เด็กตัวกะเปี๊ยกอายุแค่หกขวบอย่างฉันจะไปหาเงินทองกับต้าหยางมาจากไหน?
อีกอย่าง ตอนนี้ก็เป็นยุคสาธารณรัฐจีน ฉันจะไปหาเงินตราของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดจากที่ไหน นี่ล้อกันเล่นหรือไง?
ให้ตายสิ ของขวัญจากการทะลุมิตินี่มันอะไรกัน พื้นที่ก็ว่างเปล่า ในร้านค้าก็ไม่มีเงินสักแดง นิ้วทองคำอันนี้จะด้อยเกินไปหน่อยแล้วกระมัง!
ระบบรับรู้ความคิดของเธอแล้วตอบว่า “โฮสต์สามารถนำสิ่งของจากยุคนี้ไปขายในโลกมิติเดิมของโฮสต์เพื่อหาเงินได้ เมื่อมีเงินแล้ว โฮสต์ก็จะเปิดใช้งานร้านค้าในพื้นที่ได้ ทั้งยังซื้ออะไรก็ได้ตามต้องการด้วย”
“ขายของเหรอ? ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?”
“ได้ เช่น โฮสต์สามารถนำภาพเขียนและงานเขียนโบราณ เครื่องเคลือบ ภาชนะสำริด รวมถึงเหรียญโบราณไปขายในร้านค้าในพื้นที่ได้”
“ภาพเขียนและงานเขียนโบราณ เครื่องเคลือบ เหรียญโบราณ... ใช่แล้ว! ของหลายอย่างในยุคนี้ พอถึงยุคหลังก็ขายเป็นของโบราณได้ ระบบ ขอบใจที่เตือนฉันนะ”
“ไม่ต้องขอบคุณ การเตือนให้โฮสต์ใช้ร้านค้าในพื้นที่อย่างถูกต้องเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว!”
ซ่งเสี่ยวถังจึงแอบย่องเข้าไปในห้องเก็บของของร้านขายของชำ แล้วค้นข้าวของอยู่พักใหญ่
มีแต่ของใช้ในชีวิตประจำวันทั้งนั้น ไม่มีอะไรที่นับเป็นของโบราณได้
สุดท้ายเธอก็พบกระถางธูปสามขาทองแดงลายเถาเที่ยอยู่ตรงมุมเก็บของจิปาถะในห้องเก็บของ อีกทั้งยังเจอห่อเล็ก ๆ ที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันใต้ชั้นวาง เมื่อเปิดออกดูก็พบชามกระเบื้องสองใบที่วาดลวดลายดอกไม้และนกมงคลร่ำรวยถึงบุกร่วมหัว
ไม่รู้ว่าเป็นของที่พ่อผู้แสนถูกของเธอจงใจเก็บไว้ตรงนั้นหรือเปล่า สุดท้ายเธอยังพบแท่นฝนหมึกหินตวนที่แกะสลักอย่างประณีตอีกด้วย
เธอจึงถามผ่านทางความคิดว่า “ระบบ ฉันต้องทำยังไง?”
“ขณะนี้ร้านค้าในพื้นที่ยังอยู่ในระดับเริ่มต้น โฮสต์สามารถใช้วิธีฝากขายได้”
เมื่อได้ยินดังนั้น ซ่งเสี่ยวถังก็ตอบกลับด้วยความคิดว่า “ได้ งั้นฉันฝากขาย”
ทันทีที่เธอพูดจบ ของทั้งสี่ชิ้นก็หายวับไปจากพื้นในชั่วพริบตา
ไม่คิดเลยว่าจะสำเร็จจริง ๆ
ซ่งเสี่ยวถังรออย่างอดทนด้วยความตื่นเต้น
ไม่นาน หน้าร้านค้าในพื้นที่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ บนนั้นมีข้อความแจ้งรายการสินค้าก่อนวางขายว่า
หนึ่ง ชื่อสินค้า: “กระถางธูปสามขาทองแดงหูสัตว์ ลายเถาเที่ย เนื้อบาง แกะสลักด้วยมือในยุคสาธารณรัฐจีน”
จำนวน: หนึ่งใบ
ราคาขายด่วนที่แนะนำ: 3,600 หยวน
ซ่งเสี่ยวถังไม่คิดเลยว่ากระถางทองแดงใบเล็กที่ดูไม่สะดุดตานี้จะมีราคาสูงไม่น้อย
สอง ชื่อสินค้า: “ชามกระเบื้องวาดลายดอกไม้และนก ร่ำรวยถึงบุกร่วมหัว ลงสีเฟินไชปิดทองในยุคสาธารณรัฐจีน”
จำนวน: สองใบ
ราคาขายด่วนที่แนะนำ: 1,800 หยวน
สาม ชื่อสินค้า: “แท่นฝนหมึกหินตวนยุคสาธารณรัฐจีน”
จำนวน: หนึ่งแท่น
ราคาขายด่วนที่แนะนำ: 300 หยวน
“ราคารวม”: 5,700 หยวน
เดิมทีซ่งเสี่ยวถังคิดว่าแท่นฝนหมึกหินตวนยุคสาธารณรัฐจีนจะมีราคาสูงที่สุด ไม่คิดเลยว่ามันกลับเป็นชิ้นที่ราคาต่ำที่สุด
บรรทัดล่างสุดมีข้อความแจ้งบนหน้าจอว่า “ขายด่วนทั้งหมดหรือไม่”
ซ่งเสี่ยวถังอดใจรอไม่ไหว รีบท่องคำว่า “ใช่” ด้วยความคิดทันที
จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียง “ติ๊งต่อง” ไพเราะประหนึ่งเสียงสวรรค์ “ร้านค้าในพื้นที่ของคุณได้รับเงิน 5,700 หยวนแล้ว”
หลังเสียงแจ้งเตือนว่าเงินเข้าดังขึ้นได้เพียงหนึ่งวินาที ก็มีเสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของซ่งเสี่ยวถัง “ตรวจพบว่ายอดเงินคงเหลือในร้านค้าในพื้นที่ขณะนี้เท่ากับ 16 ต้าหยาง การปรับฐานมูลค่าตามระบบเงินตราของห้วงเวลาปัจจุบันเสร็จสมบูรณ์ ร้านค้าในพื้นที่เปิดใช้งานแล้ว”
ซ่งเสี่ยวถังไม่คิดเลยว่าเงิน 5,700 หยวนจะแปลงเป็นต้าหยางได้เพียง 16 หยวน อีกทั้งของยังขายออกเร็วขนาดนี้
ระบบอธิบายว่า “โฮสต์ แพลตฟอร์มซื้อขายของร้านค้าในพื้นที่เชื่อมต่อกับทุกประเทศบนโลก”