ยุคสาธารณรัฐ: ฉันมาจากยุคปัจจุบัน

ตอนที่ 3 ร้านค้าในพื้นที่

8 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ซ่งเสี่ยวถังเข้าใจแล้ว ที่แท้ระบบก็สามารถแปลงเงินสกุลศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเป็นเงินต้าหยางกับเหรียญทองแดงที่ใช้กันในยุคนี้ได้โดยอัตโนมัติ

กล่าวคือ เมื่อซ่งเสี่ยวถังซื้อสินค้าจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ร้านค้าในพื้นที่จะแปลงราคาเป็นเงินต้าหยางหรือเหรียญทองแดงให้อัตโนมัติ

เธอยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ตรงหน้าก็ปรากฏหน้าจอเสมือนขึ้นมา

บนหน้าจอมีข้อความแจ้งเตือนว่า “ราคาสินค้าในร้านค้าในพื้นที่จะคิดตามระบบเงินตราของกาลอวกาศปัจจุบัน”

หน้าร้านของร้านค้าในพื้นที่จัดวางคล้ายกับแพลตฟอร์มซื้อของออนไลน์ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ขอเพียงมีเงินคงเหลือในร้านค้าในพื้นที่ ก็สามารถซื้อสินค้าอะไรก็ได้บนแพลตฟอร์ม

ซ่งเสี่ยวถังใช้ความคิดพลิกดูหน้าสินค้าในร้าน แล้วพบว่าสิ่งของในร้านค้าในพื้นที่ถูกแปลงราคาเป็นเงินของยุคนี้โดยอัตโนมัติจริง ๆ

ซ่งเสี่ยวถังเพิ่งเดินไปถึงประตูหลังของร้านขายของชำ ก็พบซ่งต้าคุยที่ออกมาตามหาเธอพอดี

เขาถามด้วยความห่วงใยว่า “หนูน้อย ทำไมไปตั้งนานล่ะ”

ซ่งเสี่ยวถังเงยหน้าขึ้นยิ้มตอบว่า “หนูปวดท้องนิดหน่อย ก็เลยนั่งนานไปหน่อยค่ะ”

“เป็นอะไรมากไหม” ซ่งต้าคุยถาม สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย

“หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะ ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว”

“จะดื่มน้ำตาลแดงร้อน ๆ สักหน่อยไหม น่าจะช่วยให้ท้องสบายขึ้น”

ยุ่งมาครึ่งค่อนวัน ซ่งเสี่ยวถังกำลังกระหายน้ำพอดี

เธอจึงตอบอย่างว่าง่ายว่า “เอาค่ะ!”

เธอจิบน้ำตาลแดงทีละน้อย พลางคำนวณในใจเงียบ ๆ แล้วพบว่าการใช้เงินซื้อของจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดโดยตรงคุ้มค่ากว่า

พอนึกถึงสถานการณ์ของครอบครัวในตอนนี้ เธอก็รู้ว่าตนเปลี่ยนกระแสใหญ่ของยุคสมัยไม่ได้ แต่จะให้ใช้ชีวิตไปวัน ๆ รอความตายแบบนี้ เธอไม่ยอมแน่

เธออยากมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีตัวช่วยพิเศษติดตัว

ในเมื่อสวรรค์ส่งเธอข้ามเวลามาเช่นนี้ ย่อมต้องมีเหตุผล ซ่งเสี่ยวถังรู้สึกว่าตนควรทำอะไรสักอย่าง อย่างน้อยก็ไม่ให้การข้ามเวลาครั้งนี้ไร้ความหมาย

อย่างน้อยที่สุด ในยามคับขันเธอก็ยังปกป้องตัวเองได้ ดังนั้นซ่งเสี่ยวถังจึงอยากซื้ออาวุธป้องกันตัวจากร้านค้าในพื้นที่

เธอใช้ความคิดค้นหาสินค้าในร้านค้าในพื้นที่ สิ่งของมีสารพัดอย่าง เรียกได้ว่ามีครบทุกชนิด ทว่าส่วนใหญ่กลับเป็นสีเทา

ชาติที่แล้วซ่งเสี่ยวถังอ่านนิยายแนวระบบมานับไม่ถ้วน จึงรู้ดีว่าสินค้าที่เป็นสีเทาหมายถึงยังไม่มีสิทธิ์ซื้อ ต้องอัปเกรดเสียก่อนจึงจะซื้อได้

เป็นไปตามคาด ข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นบนหน้าจอของร้านค้าในพื้นที่ว่า “ขณะนี้การซื้ออาวุธในร้านค้าในพื้นที่จำเป็นต้องอัปเกรดก่อน”

“ระบบ ต้องทำอย่างไรถึงจะอัปเกรดร้านค้าในพื้นที่ได้”

“โฮสต์ก็ต้องซื้อของเยอะ ๆ สิคะ! ยิ่งใช้เงินมาก ก็ยิ่งอัปเกรดได้เร็วค่ะ”

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง! ดูท่าฉันคงต้องหาเงินให้มากขึ้นแล้ว”

แต่ตอนนี้เธอยังคิดไม่ออกว่าจะหาเงินหรือของเก่าล้ำค่าจากที่ไหน จะให้เอาของในร้านขายของชำไปขายให้ร้านค้าในพื้นที่อยู่เรื่อย ๆ ก็คงไม่ได้หรอกนะ

ทำอย่างนั้นนอกจากจะได้เงินไม่มากแล้ว สักวันความลับก็ต้องแตกแน่

แต่ตอนนี้เธอยังเป็นเด็กตัวจิ๋วอายุแค่หกขวบ ทั้งยังอยู่ในยุควุ่นวายเช่นนี้ หากไม่มีผู้ใหญ่คอยคุ้มครอง เธอย่อมปกป้องตัวเองได้ยาก

ยิ่งเรื่องตามหาของเก่า หากไม่มีผู้ใหญ่ช่วย เด็กตัวเล็ก ๆ อย่างเธอคนเดียวคงทำไม่ได้จริง ๆ

เฮ้อ! ช่างเถอะ ค่อย ๆ คิดไปทีละก้าวก็แล้วกัน!

ตอนนี้ซ่งเสี่ยวถังไม่อยากครุ่นคิดเรื่องนี้มากนัก เธอตั้งใจจะสนุกกับการซื้อของให้เต็มที่ก่อน รู้สึกว่ามีแต่การซื้อของเท่านั้นที่จะช่วยให้ลืมเรื่องหนักใจไปชั่วคราว

แต่เธอก็นึกไม่ออกว่าจะซื้ออะไรดี อีกอย่างตอนนี้เงินคงเหลือมีไม่มาก เธอยังกังวลว่าความลับจะถูกเปิดเผย จึงไม่กล้าซื้อของให้คนในบ้านตามใจชอบ

เธอจึงซื้อเค้ก บิสกิต เนื้อวัวแห้ง ลูกอมนมกระต่ายขาวใหญ่ ลูกเกด รวมถึงผลไม้อบแห้งและผลไม้สดอีกหลายอย่างจากร้านค้าในพื้นที่ ขนมจุกจิกเหล่านี้ใช้เงินไม่มาก อย่างน้อยก็ขอให้ได้อิ่มปากอิ่มท้องก่อน

ไม่อย่างนั้น หากวันไหนจู่ ๆ ตายขึ้นมา เธอคงเสียดายที่ยังใช้เงินไม่หมด

เธอตั้งใจจะแอบกินเอง อีกอย่างก็จะลองดูว่าจะเอาขนมไปแลกของเก่าที่บ้านเด็ก ๆ แถวนี้ได้หรือไม่

เธอไม่รู้ว่าเวลาในพื้นที่จะหยุดนิ่งหรือเปล่า จึงกลัวว่าซื้อของมาเยอะแล้วจะเสีย แต่ละอย่างเลยซื้อมาไม่มาก

อย่างไรเสีย ขอแค่มีเงินคงเหลือ กินหมดแล้วก็ซื้อเพิ่มได้ทุกเมื่อ

เธอตั้งที่อยู่จัดส่งไว้ในพื้นที่ของระบบโดยตรง จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องรับของ

แต่เมื่อไม่มีของไว้ป้องกันตัวหรือช่วยชีวิต ซ่งเสี่ยวถังก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

ก็คืออาการกลัวว่าอาวุธจะไม่พอ ที่คนยุคหลังชอบพูดกันบนอินเทอร์เน็ตนั่นแหละ

หลังจากค้นหาอยู่นาน ในที่สุดเธอก็พบว่าในร้านค้ามีไม้พลังไฟฟ้าแรงสูงขาย

ไม้พลังไฟฟ้าแรงสูงเป็นของดีทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ของชิ้นนี้เหมาะกับเธอที่ไม่มีแรงแม้แต่จะจับไก่ที่สุดแล้ว

ไม่ต้องคิดเลย ซื้อทันที ต่อให้แพงแค่ไหนก็ต้องซื้อ แถมเธอยังซื้อทีเดียวสองอัน

หลังจ่ายเงิน เมื่อเห็นยอดคงเหลือลดลงทีละน้อย ซ่งเสี่ยวถังก็เริ่มใจหาย ขณะเดียวกันเธอก็นึกขึ้นได้ว่าลืมเรื่องสำคัญมากเรื่องหนึ่ง

เธอจึงวางถ้วยน้ำตาลแดงลง แล้วบอกซ่งต้าคุยว่า “พ่อคะ หนูจะไปนั่งตากแดดตรงหน้าประตูค่ะ”

ซ่งต้าคุยยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็ก ๆ ของซ่งเสี่ยวถัง น้ำเสียงอ่อนโยน “ไปเถอะ ตากแดดสักพักแล้วก็กลับบ้านมากินมื้อเที่ยงนะ”

ช่วงบ่าย หลังนอนกลางวันเสร็จ ซ่งเสี่ยวถังก็นั่งบนม้านั่งเตี้ยหน้าร้าน มองผู้คนเดินไปเดินมาบนถนนอย่างเหม่อลอยต่อ

จู่ ๆ ซ่งเสี่ยวถังก็นึกขึ้นได้ว่าลืมอะไรไป จึงใช้ความคิดถามว่า “ระบบ แพ็กเกจของขวัญมือใหม่ของฉันล่ะ”

“แพ็กเกจของขวัญมือใหม่หรือคะ”

“ใช่ เธอลืมไปแล้วหรือเปล่า”

น้ำเสียงของซ่งเสี่ยวถังมั่นใจอย่างยิ่ง

“เอ่อ เรื่องนั้น...”

ระบบไม่คิดเลยว่าโฮสต์ของตนจะรู้เรื่องนี้ด้วย

แม้โฮสต์จะอายุน้อย แต่ก็หลอกง่ายเสียที่ไหน

ระบบจึงรีบตอบว่า “ไม่ได้ลืมค่ะ เดี๋ยวฉันเตรียมให้โฮสต์เดี๋ยวนี้”

พอได้ยินระบบบอกว่าจะเตรียมให้ ดวงตาของซ่งเสี่ยวถังก็เป็นประกาย ในใจคิดว่า มีจริงด้วย! ไม่นึกเลยว่าฉันจะเดาถูกจริง ๆ!

เธอยัดลูกอมนมกระต่ายขาวใหญ่เข้าปากหนึ่งเม็ด แล้วนึกถึงสถานการณ์ในไซ้อั้นตอนนี้ที่เต็มไปด้วยทหารญี่ปุ่นและชาวต่างชาติ ส่วนคนทรยศที่รับใช้ญี่ปุ่นก็มีอยู่เกลื่อนกลาด พ่อแม่ของเธอเองก็เป็นสมาชิกพรรคใต้ดินและเป็นเป้าหมายที่ทหารญี่ปุ่นกับสำนักเลขที่ 76 กำลังตามล่า

หากร้านขายของชำถูกเปิดโปงขึ้นมา ก็หมายความว่าทั้งครอบครัวอาจต้องตายได้ทุกเมื่อ

พ่อกับแม่ที่ได้มาแบบถูก ๆ ต่างใช้ชีวิตราวกับเดินอยู่บนเส้นลวดทุกวัน แล้วเธอจะต่างอะไรล่ะ

แต่ซ่งเสี่ยวถังอุตส่าห์ข้ามเวลามาทั้งที เธอไม่อยากตายง่าย ๆ แบบนั้น เธออยากมีชีวิตอยู่ต่อไป อยากอยู่จนถึงวันที่ประเทศได้รับการปลดปล่อย และเห็นประเทศชาติรุ่งเรืองเข้มแข็ง

แม้เธอจะเปลี่ยนกระแสใหญ่ของยุคสมัยไม่ได้ แต่ก็ยังอยากพยายามอย่างสุดความสามารถ ทำอะไรสักอย่างเพื่อพ่อแม่ เพื่อตัวเอง และเพื่อประเทศชาติที่เต็มไปด้วยบาดแผลแห่งนี้

ต่อให้ใช้ความพยายามของตนช่วยให้สหายพรรคใต้ดินตายลดลงได้สักสองสามคนก็นับว่าดีแล้ว

เธอยังนึกขึ้นได้ว่าแพ็กเกจของขวัญมือใหม่มีให้แค่ครั้งเดียว พลาดโอกาสนี้ไปก็ไม่มีอีกแล้ว เธอน่าจะลองขออะไรจากระบบดูได้ไหม

เธอจึงลองถามว่า “ระบบ ของในแพ็กเกจของขวัญฉันเลือกเองได้ไหม ฉันรู้ว่าขอนี้อาจจะเกินไปหน่อย แต่ว่า...”

ซ่งเสี่ยวถังเองยังพูดต่อไม่ออก

ระบบเงียบไปนานมาก ตอนที่ซ่งเสี่ยวถังคิดว่าคงไม่มีหวังแล้ว

เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัว “ได้ค่ะ แต่โฮสต์เลือกได้ตามใจเพียงหนึ่งอย่างเท่านั้น และหากสิ่งที่โฮสต์ขอไม่เกินไป ฉันจะพยายามทำให้เต็มที่”

ซ่งเสี่ยวถังจับความหมายแฝงในคำพูดของระบบได้ ดูเหมือนจะยังมีตัวเลือกอื่นด้วย

เธอจึงถามว่า “ระบบ นอกจากเลือกของตามใจได้หนึ่งอย่างแล้ว ยังมีตัวเลือกอื่นอีกไหม”

“มีค่ะ จับรางวัล”

“จับรางวัลเหรอ จับได้กี่ครั้ง”

“สามครั้งค่ะ”

ระหว่างเลือกของหนึ่งอย่างกับจับรางวัลสามครั้ง ซ่งเสี่ยวถังย่อมเลือกจับรางวัลสามครั้งอยู่แล้ว

เธอจึงถามว่า “ระบบ บอกใบ้ได้ไหมว่ารางวัลที่จับได้มีอะไรบ้าง”

“ตามสภาพแวดล้อมของกาลอวกาศที่โฮสต์อยู่ในขณะนี้ รางวัลจะเป็นสิ่งของที่ช่วยให้โฮสต์ตั้งหลักและเอาชีวิตรอดได้ค่ะ”

“จริงเหรอ เธอนี่เป็นระบบที่ดีจริง ๆ งั้นฉันเลือกจับรางวัล!”

ซ่งเสี่ยวถังดีใจเป็นอย่างมาก เธอไม่คิดเลยว่าระบบจะใส่ใจขนาดนี้ คงกลัวว่าโฮสต์อย่างเธอไม่มีความสามารถปกป้องตัวเอง แล้วจะถูกคนที่ตามล่าพ่อแม่ซ่งฆ่าตายไปด้วยสินะ

พอสิ้นเสียง ตรงหน้าซ่งเสี่ยวถังก็ปรากฏวงล้อจับรางวัลเสมือนขึ้นมา

วงล้อแบ่งออกเป็นช่องสีแดง สีส้ม สีเหลือง สีเขียว สีคราม สีน้ำเงิน และสีม่วงทั้งหมดเจ็ดสี รางวัลบนวงล้อมีมากมาย ทั้งของใช้ในชีวิตประจำวัน เวชภัณฑ์ อาวุธและกระสุน รวมถึงของสารพัดชนิดที่ไม่ว่าอะไรก็มี แม้แต่บางอย่างซ่งเสี่ยวถังก็ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป