ลวี่หลีสะท้านไปทั้งร่าง
คำว่า “หาที่ไปใหม่” นั้นฟังดูง่ายดายเหลือเกิน นางอยู่ในจวนโหวมาสิบปี เห็นสาวใช้ที่ถูก “หาที่ไปใหม่” มามากมาย พวกนางถูกขายไปที่ใด มีจุดจบเช่นไร นางไม่กล้าคิด แต่ก็พอจะรู้
ลวี่หลีคุกเข่าอยู่บนพื้นอิฐเย็นเฉียบ หัวเข่าชาไปบ้างแล้ว ทว่าความหนาวเหน็บที่แท้จริงกลับเป็นไอเย็นซึ่งแผ่ซ่านจากกลางอก
นางไร้ที่พึ่ง ไร้หนทางถอย บิดามารดาเป็นเพียงชาวนาสามัญ เงินสามสิบสองตำลึงในถุงเงิน นางเก็บหอมรอมริบมาสิบปี ทว่าในสายตาของฮูหยินสาม กลับไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นเรื่องขบขัน
นางหลับตาลงครู่หนึ่ง ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง หยาดน้ำตาในดวงตาก็ถูกนางฝืนกลั้นไว้
นางก้มศีรษะคำนับอย่างลึก หน้าผากแตะพื้นอิฐเย็นเฉียบ “บ่าวทราบแล้ว ขอบพระคุณฮูหยินที่เมตตา บ่าวยินดีติดตามคุณหนูสามไปจวนกั๋วกง”
สกุลเจิ้งยิ้มอย่างพึงพอใจ
“เช่นนี้จึงถูก” นางหันไปสั่งแม่นมสวี “นำเสื้อผ้ามา”
แม่นมสวีประคองเสื้อผ้าที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกมาจากห้องด้านใน เป็นผ้าไหมหางโจวสีบัวโรย ลวดลายกิ่งบัวพับซ่อนอยู่ในเนื้อผ้า ลวี่หลีจำได้ว่าเป็นผ้าที่เหลือจากตอนตัดชุดฤดูหนาวให้คุณหนูสามเมื่อปีก่อน
“ตั้งใจตัดเย็บให้เจ้าโดยเฉพาะ” สกุลเจิ้งยื่นเสื้อผ้าให้นาง “พรุ่งนี้ท่านเว่ยกั๋วกงจะมา เจ้าสวมชุดนี้ แล้วไปปรนนิบัติที่โถงหน้าพร้อมข้า”
“เจ้าค่ะ”
ลวี่หลียื่นมือไปรับเสื้อผ้าชุดนั้น
เนื้อผ้าสัมผัสนุ่มลื่น เป็นผ้าไหมหางโจวชั้นดี ชุดของคุณหนูในจวนล้วนใช้ผ้าเนื้อดี แม้เป็นเพียงเศษผ้าที่เหลือ ก็มีค่าพอให้สาวใช้ชั้นสองเก็บเงินเดือนนานถึงครึ่งปี
“ลงไปได้แล้ว”
นางคำนับอีกครั้ง ก่อนถอยออกจากห้อง
ทันทีที่ม่านประตูถูกยกขึ้น แสงตะวันยามบ่ายในฤดูใบไม้ร่วงก็สาดแทงเข้ามาตรงหน้า ดวงตาของลวี่หลีพลันแสบวาบ เกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
เสียงฝีเท้าของตังถังดังใกล้เข้ามา นางยังฮัมทำนองเพลงที่เพิ่งได้ยินจากเรือนด้านหน้าอยู่ครึ่งท่อน พอเห็นลวี่หลีก็เดินเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น ในมือกำลูกกวาดมงคลที่ได้รับแจกจากเรือนด้านหน้าไว้หลายเม็ด
“เอ๊ะ ฮูหยินมอบของให้พี่อีกแล้วหรือ?” นางเหลือบเห็นเสื้อผ้าในมือลวี่หลีทันที
งดงามเสียจริง ย่อมแตกต่างจากผู้อื่น เรื่องดี ๆ มักตกถึงมือนางก่อนเสมอ
จากนั้นตังถังก็ยิ้มแย้ม ยัดลูกกวาดมงคลใส่มือลวี่หลี “พี่หญิง ทายสิว่าเมื่อครู่ข้าได้ยินอะไรจากเรือนด้านหน้า? คุณหนูสามจะแต่งเข้าจวนเว่ยกั๋วกงแล้ว! ได้ยินว่าพรุ่งนี้ก็จะแลกเทียบวันเกิดกัน วันนี้คึกคักเหลือเกิน!”
ลวี่หลีรับลูกกวาดมา ยิ้มบาง ๆ
“อืม ได้ยินแล้ว”
สกุลเจิ้งนึกว่าลวี่หลีคงหลบร้องไห้อยู่ในห้องตลอดทั้งคืน
อิสรภาพที่เฝ้าฝันถึงมาสิบปีถูกบดขยี้จนสิ้นในชั่วข้ามคืน หากเป็นสาวใช้ทั่วไป คงเสียขวัญจนหมดอาลัยตายอยากไปแล้ว
นางถึงกับคิดไว้แล้วว่า พรุ่งนี้เช้าจะต้องเรียกมาสั่งสอนสักสองสามคำ จะปลอบโยนหรือข่มขวัญก็ช่าง อย่างไรก็ต้องขจัดความไม่ยินยอมในใจของสาวใช้นางนี้เสีย ให้สงบเสงี่ยมลงอย่างแท้จริงและยอมทำงานให้บุตรสาวของตนแต่โดยดี
ทว่าเมื่อฟ้าสางสว่างจ้า หญิงสาวที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ใต้ระเบียงกลับไม่เหมือนที่นางคาดคิดไว้เลย
ลวี่หลีเปลี่ยนมาสวมกระโปรงเสื้อผ้าไหมหางโจวสีบัวโรยชุดใหม่เอี่ยม เกล้าผมเป็นมวยอย่างเรียบร้อย ใบหน้าที่ไร้แป้งแต้มชาดงดงามสะอาดตา สีหน้าสงบนิ่ง มองไม่เห็นความสิ้นหวังและคับแค้นจากการคุกเข่าอ้อนวอนเมื่อวานแม้แต่น้อย ราวกับบทสนทนาที่ทำลายความหวังทั้งหมดของนางเมื่อวานไม่เคยเกิดขึ้น
สกุลเจิ้งยืนอยู่หลังหน้าต่าง พลางพิจารณานางเงียบ ๆ
นับว่าเป็นคนอดทนได้ดี
ภายนอกดูขลาดกลัวและอ่อนแอ ทว่าเนื้อแท้กลับรู้เท่าทันยิ่งกว่าสาวใช้ทั่วไป คงคิดจนกระจ่างตั้งแต่กลับถึงห้องเมื่อวาน รู้ว่าตนมีสถานะเป็นทาส ไม่อาจกำหนดชีวิตเอง ดิ้นรนไปก็ไร้ประโยชน์ มิสู้ไหลไปตามสถานการณ์
นี่คือเหตุผลที่นางยืนกรานเลือกให้ลวี่หลีเป็นสาวใช้ติดตามสินเดิม
สาวใช้นางนี้ดูอ่อนโยน ทว่าในใจรู้จักคำนวณ ทั้งฉลาด รู้จักวางตัว อีกทั้งยังมีรูปโฉมงดงามเลิศล้ำ มีทั้งทุนให้บุรุษหลงใหลและปัญญาที่จะอยู่ในกรอบ ย่อมใช้งานได้ดีกว่าสาวใช้ที่มีเพียงความงาม แต่โง่เขลาและชอบโอ้อวดเป็นร้อยเท่า
มุมปากของสกุลเจิ้งยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจที่ซ่อนเร้น ก่อนก้าวออกจากห้องอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงอ่อนโยน “แต่งตัวเรียบร้อยดี ตามข้าไปโถงหน้า วันนี้เป็นวันมงคล อย่าได้เสียมารยาท”
“เจ้าค่ะ บ่าวจะจดจำคำสั่งสอนของฮูหยินไว้” ลวี่หลีก้มหน้าตอบ น้ำเสียงไร้อารมณ์แม้แต่น้อย
วันนี้โถงหน้าของจวนโหวจิ้งอันประดับผ้าแพรแดงห้อยระย้า เทียนหอมจุดสว่างไสว
หลังยามเฉินผ่านไปไม่นาน คนจากจวนเว่ยกั๋วกงก็มาถึง
การแลกเทียบวันเกิดเป็นพิธีแต่งงานอย่างเป็นทางการ ผู้มีหน้ามีตาในจวนล้วนมาร่วมงาน
ลวี่หลีถือถาดน้ำชา ยืนอยู่ตรงมุมระเบียง หางตาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเว่ยกั๋วกงมักจะเหลือบมองนางอยู่เป็นระยะ
สายตาตรงไปตรงมา ลามกโจ่งแจ้ง ไร้การปิดบัง
นางเผลอกำขอบถาดน้ำชาแน่น แล้วลองเงยหน้าขึ้นมอง
เว่ยกั๋วกงกำลังจ้องนางอยู่ พอเห็นนางเงยหน้า ดวงตาคู่นั้นก็พลันเป็นประกาย ร่างถึงกับโน้มไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้น
สาวใช้นางนี้วันนี้กล้าสบตาเขาด้วย! ดวงตาคู่นี้ช่างงามนัก คล้ายเมล็ดซิ่งฉ่ำวาว หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ทั้งที่หวาดกลัวแทบตาย กลับมีเสน่ห์บางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
หัวใจเขาคันยุบยิบขึ้นมา อาศัยจังหวะยกชาขึ้นจิบ จึงพินิจนางอย่างละเอียดอีกครั้ง
ร่างของหญิงสาวบอบบาง เอวคอดเล็ก ถูกเสื้อคลุมผ้าไหมหางโจวสีบัวโรยห่อหุ้มไว้ เผยส่วนโค้งอ่อนช้อย แม้อกจะไม่อวบอิ่มนัก ทว่าใต้ผ้าบางเบาชั้นนั้น คงเป็นเนื้อนุ่มละมุนจนบีบเค้นหยาดน้ำออกมาได้
ลูกกระเดือกของเว่ยกั๋วกงขยับขึ้นลง เขายกถ้วยชาขึ้นบังมุมปากไว้ ในใจหวนคิดกลับไปกลับมาถึงเจ็ดแปดรอบ โฉมงามล้ำเลิศเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อนำขึ้นเตียงแล้วจะสุขสำราญเพียงใด
ลู่ฉือที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ย่อมเห็นสายตาของเว่ยกั๋วกงที่ทอดลงบนร่างลวี่หลีเช่นกัน นางเป็นถึงคุณหนูแห่งจวนโหว วันนี้เป็นพิธีหมั้นหมาย ว่าที่สามีกลับไม่มองว่าที่ภรรยาเอกอย่างนาง แต่กลับมีใจจดจ่ออยู่กับสาวใช้ต่ำต้อยคนหนึ่ง นี่ไม่ต่างจากตบหน้านางต่อหน้าผู้คน
ทว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นสิ่งที่มารดาใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดแลกมา เป็นกิ่งสูงส่งที่สุดที่นางจะเอื้อมถึงได้ นางไม่มีทางทำลายมันเด็ดขาด
ลู่ฉือรีบข่มความอำมหิตในดวงตาลง มารดาพูดถูก ลวี่หลีมีนิสัยอ่อนโยน ว่าง่ายเชื่อฟังมาแต่ไหนแต่ไร รับมือได้ง่ายที่สุด บัดนี้มารดาจัดให้นางอยู่ในรายชื่อสาวใช้ติดตามสินเดิมแล้ว ครั้นเข้าจวนกั๋วกงไป ชีวิตและเกียรติยศของลวี่หลีก็ขึ้นอยู่กับความคิดเพียงชั่วขณะของนาง
ให้นางช่วยตนยึดใจท่านกั๋วกงไว้ชั่วคราว รอให้ตนตั้งหลักมั่นคงในจวนกั๋วกงแล้ว ค่อย ๆ จัดการและควบคุมนางภายหลังก็ยังไม่สาย
เมื่อลู่ฉิดำริเช่นนี้ รอยยิ้มอันเหมาะสมก็กลับมาประดับใบหน้า นางแสร้งทำเป็นไม่เห็นความเสียกิริยาของว่าที่สามีแม้แต่น้อย
พิธีการในโถงดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ แม่สื่อเปล่งเสียงขานพิธี ก้าวผ่านขั้นตอนการแลกเทียบวันเกิดไปทีละลำดับ
ฮูหยินรองสกุลผางนั่งสงบนิ่งอยู่ด้านหนึ่ง มองสีหน้าเปล่งปลั่งของสกุลเจิ้ง แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
คุณชายรองของนางรับราชการอยู่ในราชสำนัก ส่วนคุณชายห้าก็ค่อย ๆ เติบใหญ่ คุณหนูสี่ของนางแม้จะแต่งกับท่านป๋อ แต่ท่านป๋อยังหนุ่มและมีความสามารถ อนาคตยังอีกไกล ไหนเลยจะเหมือนลู่ฉือที่แต่งกับบุรุษซึ่งอายุห่างกันมาก ทั้งยังมีบุตรเต็มเรือนหลัง
มุมปากของสกุลผางกดเป็นรอยยิ้มจาง ๆ สีหน้าไม่แสดงออก ทว่าในใจดูแคลนเรือนสามจนหมดสิ้นแล้ว
ในยามนั้นเอง เสียงประกาศจากด้านนอกก็ดังขึ้น “ท่านโหวมาถึงแล้ว”