ทาสสาวแสนงามไม่ยอมสยบ

ตอนที่ 5 หยาบโลนไร้มารยาทถึงเพียงนั้น

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ครั้นได้ยินดังนั้น แววตาของสกุลเจิ้งก็พลันสว่างวาบ ทั้งตกใจทั้งยินดีอยู่ในใจ

ลู่จิ่งหยวนเย็นชาอยู่เสมอ ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเล็กน้อยของญาติสายรอง ทั้งยังห่างเหินกับเรือนสามมาโดยตลอด คิดไม่ถึงว่าวันนี้เขาจะมาร่วมงานหมั้นของบุตรสาว

เมื่อท่านโหวผู้ดูแลจวนมาช่วยเพิ่มหน้าตา งานมงคลของเรือนสามย่อมดูสมเกียรติยิ่งขึ้น สกุลเจิ้งยิ้มกว้างกว่าเดิม รีบออกไปต้อนรับถึงหน้าห้องโถง

ลวี่หลีคุกเข่าคารวะตามเหล่าบ่าวรับใช้ มองลู่จิ่งหยวนในชุดคลุมแพรสีม่วงปักลายซ่อน ก้าวเท้ามั่นคงเข้ามาในโถงใหญ่ เขาราวกับมีบารมีน่าเกรงขามติดตัวมาแต่กำเนิด เพียงก้าวไม่กี่ก้าว เสียงอึกทึกทั่วห้องก็พลันเงียบสงัดลง

“ลุกขึ้นเถิด” เขายกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนลุกขึ้น

หากนับตามบรรดาศักดิ์ จวนกั๋วกงสูงกว่าจวนโหวอยู่หนึ่งขั้น ทว่าเว่ยกั๋วกงได้รับเพียงบรรดาศักดิ์สืบทอดจากบรรพบุรุษ มิได้มีอำนาจจริงในมือแม้แต่น้อย ลู่จิ่งหยวนนั้นต่างออกไป แม้อายุยังน้อยก็ครองตำแหน่งสำคัญ ทั้งยังเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้

เว่ยกั๋วกงย่อมไม่กล้าละเลย เขาก้าวเข้าไปประสานมือคารวะ ใบหน้าประดับรอยยิ้มสุภาพนอบน้อม

“คารวะท่านโหวจิ้งอัน”

“ไม่ต้องมากพิธี” ลู่จิ่งหยวนตอบเสียงเรียบ ทว่าบนใบหน้าไม่ปรากฏความสนิทสนมแม้แต่น้อย ความห่างเหินแสดงออกอย่างชัดเจน

มือที่เว่ยกั๋วกงประสานค้างอยู่กลางอากาศ ใจพลันอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย

ช่างไม่ไว้หน้ากันเอาเสียเลย ลู่จิ่งหยวนอายุยังน้อยแท้ ๆ แต่กลับวางท่าถึงเพียงนี้ อีกไม่นานก็จะเป็นญาติเกี่ยวดองกันอยู่แล้ว ท่านโหวผู้นี้ยังเย็นชาไร้ไมตรีเช่นนี้

ถึงในใจจะไม่พอใจ เว่ยกั๋วกงก็ไม่กล้าแสดงออกแม้แต่น้อย ทำได้เพียงรักษารอยยิ้มไว้ ก่อนชักมือกลับอย่างเก้อเขิน

ครั้นฮูหยินผู้เฒ่าลู่เห็นหลานชายมาเยือน แววตาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางรีบกวักมือเรียก “จิ่งหยวน มานั่งตรงนี้”

ลู่จิ่งหยวนพยักหน้า แล้วนั่งลงตามคำเชิญ แม่นมผู้ดูแลเร่งส่งสัญญาณให้บ่าวยกน้ำชามา

งานปรนนิบัติใกล้ชิดเจ้านายเช่นนี้ ย่อมไม่ถึงคราวแม่นมประจำตัว จึงตกเป็นหน้าที่ของลวี่หลีที่ยืนรออยู่ด้านข้าง

นางยกถาดน้ำชาเดินเข้าไป ย่อตัวลงแล้วประคองถ้วยชาด้วยสองมือ “ท่านโหวเชิญดื่มชา”

กลิ่นหอมหวานอันคุ้นเคยคล้ายเคยได้กลิ่น ลอยเข้าจมูกอย่างเงียบงัน

มือที่ลู่จิ่งหยวนยื่นไปรับชาชะงัก ดวงตาจับจ้องใบหน้าของเด็กสาวตรงหน้า

ลวี่หลีหลุบตาลง ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย

เด็กสาวโง่งมที่เมื่อสองปีก่อนพึมพำกับโคมดอกไม้ตามลำพัง ทั้งยังเท้าเปล่าตากพระจันทร์ บัดนี้เติบโตงดงามโดดเด่นกว่าเดิม

สายตาของลู่จิ่งหยวนอดเลื่อนต่ำลงไปอีกไม่ได้ ใต้ชายกระโปรง เด็กสาวสวมรองเท้าปักสีชมพูอ่อนในวันนี้ นิ้วเท้าเล็ก ๆ อันขาวอมชมพูจึงถูกซ่อนไว้จนมิด

ลวี่หลีสังเกตเห็นว่าสายตาของเขาหยุดอยู่ตรงไหน จึงเผลอหดเท้ากลับไปด้านหลัง ใบหูร้อนผ่าวขึ้นในชั่วพริบตา

ท่านโหว…กำลังมองเท้านางอยู่หรือ?

ในใจนางทั้งร้อนรนทั้งอับอาย

นางไม่แน่ใจว่าลู่จิ่งหยวนกำลังมองเท้าของนางจริงหรือไม่ บางที…เขาอาจเพียงบังเอิญมองพื้นเท่านั้น?

นางหวาดกลัวเหลือเกินว่าท่านโหวยังจำเรื่องที่นางถอดถุงเท้าตากเท้าเมื่อสองปีก่อนได้ ท่าทางหยาบโลนไร้มารยาทถึงเพียงนั้น หากท่านโหวเอานางไปเชื่อมโยงกับสาวใช้ที่ปีนเตียงผู้นั้น แล้วเห็นว่านางเป็นคนประเภทเดียวกัน…

พอคิดถึงตรงนี้ นางก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นอีก ได้แต่ก้มหน้าถอยไปด้านข้าง แล้วกลับไปยืนอยู่ข้างเสาระเบียง

ลู่จิ่งหยวนรับถ้วยชาแล้วก้มหน้าจิบหนึ่งคำ ชาหลงจิ่งเป็นชาชั้นดี ทว่าปลายลิ้นของเขากลับยังมีเพียงกลิ่นหอมหวานจาง ๆ คล้ายมีคล้ายไม่มีอบอวลอยู่

เมื่อมีท่านโหวประทับนั่งอยู่ เว่ยกั๋วกงก็สำรวมกิริยาตลอดงาน ไม่กล้ากวาดตามองไปทั่วอีก ทั้งวาจาและท่าทางล้วนสุภาพเรียบร้อยขึ้นมาก

พิธีแลกเทียบวันเกิดสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว เว่ยกั๋วกงกับแม่สื่อเก็บเทียบวันเกิดเรียบร้อย แล้วลุกขึ้นประสานมือยิ้มร่ากล่าวลา

สกุลเจิ้งลุกขึ้นด้วยใบหน้าเบิกบาน ออกไปส่งถึงใต้ระเบียงด้วยตนเอง ก่อนหันกลับมากำชับลู่ฉือ “เร็วเข้า ไปส่งกั๋วกงด้วย”

ลู่ฉือขานรับ แล้วนำสาวใช้กับแม่นมไปส่งเว่ยกั๋วกงออกจากจวน

เมื่อเห็นแขกทยอยกลับไปเกือบหมด สกุลผางก็ลุกขึ้นตาม “สายแล้ว เย่เกอเอ๋อร์ใกล้เลิกเรียน ข้าต้องกลับไปดูแลเขา ช่วงนี้การเรียนของเขาสำคัญนัก”

ลู่เฉิงเย่เป็นบุตรชายคนเล็กของสกุลผาง เป็นคุณชายห้าแห่งจวน สกุลผางชอบโอ้อวดทุกครั้งที่พบผู้คนว่าบุตรชายมีหวังสอบผ่านการสอบฤดูใบไม้ผลิ ทุกคราวสกุลเจิ้งก็ได้แต่พยักหน้าเห็นด้วย ทว่าในใจกลับคิดว่า บุตรชายที่สตรีจากตระกูลพ่อค้าเลี้ยงดู จะอ่านเขียนได้ดีสักเพียงใดกัน

นางแค่นเสียงฮึในใจ แต่ใบหน้ายังคงยิ้มแย้ม เอ่ยอย่างสุภาพว่า “พี่หญิงค่อย ๆ เดิน วันหน้าข้าจะพาเซวียนเกอเอ๋อร์ไปคารวะท่าน”

สกุลผางคำนับฮูหยินผู้เฒ่าที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธานกับลู่จิ่งหยวน แล้วพยักหน้าให้สกุลลวี่ ก่อนให้สาวใช้ประคองออกจากโถงใหญ่

เมื่อผู้คนทยอยกลับไปเกือบหมด สาวใช้และแม่นมในโถงใหญ่ก็เริ่มเก็บถ้วยชาและจานผลไม้ ส่วนแม่สื่อก็ถูกนำตัวไปเบิกเงินรางวัล

สกุลเจิ้งกลับยังไม่จากไป นางจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย แล้วนั่งลงตรงที่นั่งด้านล่างของฮูหยินผู้เฒ่าอีกครั้ง ใบหน้าประดับรอยยิ้มนอบน้อม

“ท่านแม่เฒ่า วันนี้เห็นท่านมีเรี่ยวแรงดี ลูกสะใภ้อยากขอเรียนเรื่องรายการสินเดิมของฉือเอ๋อร์ มีของอยู่หลายอย่าง อยากให้ท่านช่วยตรวจดูสักหน่อย”

ถ้อยคำฟังดูเรียบง่าย ราวกับแม่สามีกับลูกสะใภ้ในบ้านสามัญพูดคุยกัน ทว่าสกุลลวี่ที่นั่งอยู่อีกฝั่งกลับเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย

นางหัวเราะเยาะในใจ ลูกคิดของสกุลเจิ้ง แม้มีผนังกั้นอยู่ นางก็ยังได้ยินเสียงลูกคิดกระทบกันดังชัดเจน

อะไรคือ “ขอให้ท่านแม่เฒ่าช่วยตรวจดู” ที่แท้ก็หาข้ออ้างมาเรียกร้องสิ่งของ เรือนสามมีฐานะเช่นไร คนทั้งจวนโหวล้วนรู้ดี เงินสินเดิมของสกุลเจิ้ง นอกจากส่วนที่จวนออกให้ตามธรรมเนียมแล้ว ส่วนที่เหลือนางต้องควักเอง เกรงว่าแม้แต่หีบสินเดิมหลายใบของลู่ฉือก็ยังใส่ไม่เต็ม

เป็นดังที่คิด ไม่นานฮูหยินผู้เฒ่าก็เอ่ยขึ้น “ฉือเอ๋อร์เป็นคุณหนูแห่งจวนโหว ทั้งยังแต่งเข้าจวนกั๋วกง สินเดิมน้อยเกินไปย่อมทำให้ผู้อื่นดูแคลน ข้าจะเพิ่มของให้อีกหลายอย่าง”

พอได้ยินดังนั้น แววตาของสกุลเจิ้งก็วาบขึ้นอย่างรวดเร็ว นางรีบลุกขึ้นย่อตัวคำนับ น้ำเสียงเปี่ยมความยินดีจนแทบปิดไม่มิด “ขอบพระคุณท่านแม่เฒ่าที่รักเอ็นดูฉือเอ๋อร์ ลูกสะใภ้ขอขอบพระคุณในความเมตตาแทนฉือเอ๋อร์”

สกุลลวี่นั่งอยู่ตรงนั้น อดเบ้ปากไม่ได้ เป็นเช่นนี้ทุกครา ใช้กลอุบายเดิมไม่เปลี่ยน ทว่านางไม่ได้เอ่ยอะไร จวนโหวหาได้ขาดแคลนเงินทองเพียงเท่านี้ไม่

ฮูหยินผู้เฒ่าวางรายการสินเดิมไว้ด้านข้าง แล้วเอ่ยต่ออย่างช้า ๆ “เรื่องสินเดิมเอาตามนี้ก่อน ว่าแต่เจ้ากำหนดคนที่จะติดตามฉือเอ๋อร์ไปเป็นสินเดิมไว้แล้วหรือยัง ถึงเวลาจะพาสาวใช้กับแม่นมคนใดไปบ้าง?”

รอยยิ้มบนมุมปากสกุลเจิ้งยังไม่เปลี่ยน นางหันไปมองลวี่หลีซึ่งยืนอยู่ข้างเสาระเบียงตรง ๆ “เรียนท่านแม่เฒ่า สาวใช้กับแม่นมคนอื่นล้วนจัดการได้ มีเพียงสาวใช้ทดลองเข้าหอที่ติดตามไปเป็นสินเดิม ลูกสะใภ้คิดจะพาลวี่หลีไปด้วย”

มือของฮูหยินผู้เฒ่าที่จับถ้วยชาชะงักไปเล็กน้อย

นางเงยหน้าขึ้น สายตาข้ามสกุลเจิ้งไปหยุดอยู่บนร่างเด็กสาวที่ยืนสงบนิ่งใต้ระเบียง

แสงอาทิตย์ส่องเฉียงเข้ามาจากนอกระเบียง ขับให้เห็นเค้าโครงใบหน้าด้านข้างของนางครึ่งหนึ่ง สันจมูกโด่งงาม แนวคางคมชัด งดงามสะดุดตาอย่างแท้จริง

ฮูหยินผู้เฒ่าพลันรู้สึกเสียดายขึ้นมาเล็กน้อย

นางวางถ้วยชาลง น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน “ลวี่หลี มานี่”

ลวี่หลีก้มหน้าเดินเข้าไป ย่อตัวคำนับ แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ท่านแม่เฒ่า”

ฮูหยินผู้เฒ่าพิจารณานาง ก่อนถามว่า “ปีนี้เจ้าอายุเท่าไรแล้ว?”

“เรียนท่านแม่เฒ่า บ่าวอายุ 16 ปีแล้ว” ลวี่หลีหลุบตาลง น้ำเสียงนอบน้อมยิ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าขานรับคำหนึ่ง แล้วมองนางอีกครั้ง “เจ้ายินดีติดตามคุณหนูสามไปจวนกั๋วกงหรือไม่?”

คำถามนี้มาอย่างกะทันหัน

สกุลเจิ้งที่นั่งอยู่ด้านข้างแทบรักษารอยยิ้มไว้ไม่ได้ เพลิงโทสะในใจพลันลุกโชน ท่านแม่เฒ่าถามเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร? ลวี่หลีเป็นสาวใช้ที่เรือนสามซื้อตัวมา สัญญาขายขาดก็อยู่ในมือนาง จะยินดีหรือไม่ยินดี ไหนเลยจะถึงคราวให้สาวใช้ตัดสินใจเอง?

“ท่านแม่เฒ่าล้อเล่นแล้ว จะมีอะไรที่ไม่ยินดีเล่า?” สกุลเจิ้งตอบแทนลวี่หลี “เมื่อวานลูกสะใภ้ถามนางแล้ว นางบอกเองว่ายินดี ท่านแม่เฒ่าดูสิ…”

นางยกมือชี้ไปทางเสื้อผ้าบนร่างลวี่หลี “ชุดนี้ลูกสะใภ้สั่งตัดให้นางเป็นพิเศษ เนื้อผ้าไหมหังโจว ดูดีมีฐานะกว่าชุดที่นางสวมตามปกติมาก ไปจวนกั๋วกงก็เท่ากับได้ใช้ชีวิตสุขสบาย ไม่ต้องเป็นบ่าวรับใช้ นางย่อมดีใจอยู่แล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่ากลับมิได้ตอบ ดวงตายังคงจับจ้องใบหน้าลวี่หลี รอให้นางตอบด้วยตนเอง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป