ครั้นได้ยินดังนั้น แววตาของสกุลเจิ้งก็พลันสว่างวาบ ทั้งตกใจทั้งยินดีอยู่ในใจ
ลู่จิ่งหยวนเย็นชาอยู่เสมอ ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเล็กน้อยของญาติสายรอง ทั้งยังห่างเหินกับเรือนสามมาโดยตลอด คิดไม่ถึงว่าวันนี้เขาจะมาร่วมงานหมั้นของบุตรสาว
เมื่อท่านโหวผู้ดูแลจวนมาช่วยเพิ่มหน้าตา งานมงคลของเรือนสามย่อมดูสมเกียรติยิ่งขึ้น สกุลเจิ้งยิ้มกว้างกว่าเดิม รีบออกไปต้อนรับถึงหน้าห้องโถง
ลวี่หลีคุกเข่าคารวะตามเหล่าบ่าวรับใช้ มองลู่จิ่งหยวนในชุดคลุมแพรสีม่วงปักลายซ่อน ก้าวเท้ามั่นคงเข้ามาในโถงใหญ่ เขาราวกับมีบารมีน่าเกรงขามติดตัวมาแต่กำเนิด เพียงก้าวไม่กี่ก้าว เสียงอึกทึกทั่วห้องก็พลันเงียบสงัดลง
“ลุกขึ้นเถิด” เขายกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนลุกขึ้น
หากนับตามบรรดาศักดิ์ จวนกั๋วกงสูงกว่าจวนโหวอยู่หนึ่งขั้น ทว่าเว่ยกั๋วกงได้รับเพียงบรรดาศักดิ์สืบทอดจากบรรพบุรุษ มิได้มีอำนาจจริงในมือแม้แต่น้อย ลู่จิ่งหยวนนั้นต่างออกไป แม้อายุยังน้อยก็ครองตำแหน่งสำคัญ ทั้งยังเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้
เว่ยกั๋วกงย่อมไม่กล้าละเลย เขาก้าวเข้าไปประสานมือคารวะ ใบหน้าประดับรอยยิ้มสุภาพนอบน้อม
“คารวะท่านโหวจิ้งอัน”
“ไม่ต้องมากพิธี” ลู่จิ่งหยวนตอบเสียงเรียบ ทว่าบนใบหน้าไม่ปรากฏความสนิทสนมแม้แต่น้อย ความห่างเหินแสดงออกอย่างชัดเจน
มือที่เว่ยกั๋วกงประสานค้างอยู่กลางอากาศ ใจพลันอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย
ช่างไม่ไว้หน้ากันเอาเสียเลย ลู่จิ่งหยวนอายุยังน้อยแท้ ๆ แต่กลับวางท่าถึงเพียงนี้ อีกไม่นานก็จะเป็นญาติเกี่ยวดองกันอยู่แล้ว ท่านโหวผู้นี้ยังเย็นชาไร้ไมตรีเช่นนี้
ถึงในใจจะไม่พอใจ เว่ยกั๋วกงก็ไม่กล้าแสดงออกแม้แต่น้อย ทำได้เพียงรักษารอยยิ้มไว้ ก่อนชักมือกลับอย่างเก้อเขิน
ครั้นฮูหยินผู้เฒ่าลู่เห็นหลานชายมาเยือน แววตาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางรีบกวักมือเรียก “จิ่งหยวน มานั่งตรงนี้”
ลู่จิ่งหยวนพยักหน้า แล้วนั่งลงตามคำเชิญ แม่นมผู้ดูแลเร่งส่งสัญญาณให้บ่าวยกน้ำชามา
งานปรนนิบัติใกล้ชิดเจ้านายเช่นนี้ ย่อมไม่ถึงคราวแม่นมประจำตัว จึงตกเป็นหน้าที่ของลวี่หลีที่ยืนรออยู่ด้านข้าง
นางยกถาดน้ำชาเดินเข้าไป ย่อตัวลงแล้วประคองถ้วยชาด้วยสองมือ “ท่านโหวเชิญดื่มชา”
กลิ่นหอมหวานอันคุ้นเคยคล้ายเคยได้กลิ่น ลอยเข้าจมูกอย่างเงียบงัน
มือที่ลู่จิ่งหยวนยื่นไปรับชาชะงัก ดวงตาจับจ้องใบหน้าของเด็กสาวตรงหน้า
ลวี่หลีหลุบตาลง ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย
เด็กสาวโง่งมที่เมื่อสองปีก่อนพึมพำกับโคมดอกไม้ตามลำพัง ทั้งยังเท้าเปล่าตากพระจันทร์ บัดนี้เติบโตงดงามโดดเด่นกว่าเดิม
สายตาของลู่จิ่งหยวนอดเลื่อนต่ำลงไปอีกไม่ได้ ใต้ชายกระโปรง เด็กสาวสวมรองเท้าปักสีชมพูอ่อนในวันนี้ นิ้วเท้าเล็ก ๆ อันขาวอมชมพูจึงถูกซ่อนไว้จนมิด
ลวี่หลีสังเกตเห็นว่าสายตาของเขาหยุดอยู่ตรงไหน จึงเผลอหดเท้ากลับไปด้านหลัง ใบหูร้อนผ่าวขึ้นในชั่วพริบตา
ท่านโหว…กำลังมองเท้านางอยู่หรือ?
ในใจนางทั้งร้อนรนทั้งอับอาย
นางไม่แน่ใจว่าลู่จิ่งหยวนกำลังมองเท้าของนางจริงหรือไม่ บางที…เขาอาจเพียงบังเอิญมองพื้นเท่านั้น?
นางหวาดกลัวเหลือเกินว่าท่านโหวยังจำเรื่องที่นางถอดถุงเท้าตากเท้าเมื่อสองปีก่อนได้ ท่าทางหยาบโลนไร้มารยาทถึงเพียงนั้น หากท่านโหวเอานางไปเชื่อมโยงกับสาวใช้ที่ปีนเตียงผู้นั้น แล้วเห็นว่านางเป็นคนประเภทเดียวกัน…
พอคิดถึงตรงนี้ นางก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นอีก ได้แต่ก้มหน้าถอยไปด้านข้าง แล้วกลับไปยืนอยู่ข้างเสาระเบียง
ลู่จิ่งหยวนรับถ้วยชาแล้วก้มหน้าจิบหนึ่งคำ ชาหลงจิ่งเป็นชาชั้นดี ทว่าปลายลิ้นของเขากลับยังมีเพียงกลิ่นหอมหวานจาง ๆ คล้ายมีคล้ายไม่มีอบอวลอยู่
เมื่อมีท่านโหวประทับนั่งอยู่ เว่ยกั๋วกงก็สำรวมกิริยาตลอดงาน ไม่กล้ากวาดตามองไปทั่วอีก ทั้งวาจาและท่าทางล้วนสุภาพเรียบร้อยขึ้นมาก
พิธีแลกเทียบวันเกิดสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว เว่ยกั๋วกงกับแม่สื่อเก็บเทียบวันเกิดเรียบร้อย แล้วลุกขึ้นประสานมือยิ้มร่ากล่าวลา
สกุลเจิ้งลุกขึ้นด้วยใบหน้าเบิกบาน ออกไปส่งถึงใต้ระเบียงด้วยตนเอง ก่อนหันกลับมากำชับลู่ฉือ “เร็วเข้า ไปส่งกั๋วกงด้วย”
ลู่ฉือขานรับ แล้วนำสาวใช้กับแม่นมไปส่งเว่ยกั๋วกงออกจากจวน
เมื่อเห็นแขกทยอยกลับไปเกือบหมด สกุลผางก็ลุกขึ้นตาม “สายแล้ว เย่เกอเอ๋อร์ใกล้เลิกเรียน ข้าต้องกลับไปดูแลเขา ช่วงนี้การเรียนของเขาสำคัญนัก”
ลู่เฉิงเย่เป็นบุตรชายคนเล็กของสกุลผาง เป็นคุณชายห้าแห่งจวน สกุลผางชอบโอ้อวดทุกครั้งที่พบผู้คนว่าบุตรชายมีหวังสอบผ่านการสอบฤดูใบไม้ผลิ ทุกคราวสกุลเจิ้งก็ได้แต่พยักหน้าเห็นด้วย ทว่าในใจกลับคิดว่า บุตรชายที่สตรีจากตระกูลพ่อค้าเลี้ยงดู จะอ่านเขียนได้ดีสักเพียงใดกัน
นางแค่นเสียงฮึในใจ แต่ใบหน้ายังคงยิ้มแย้ม เอ่ยอย่างสุภาพว่า “พี่หญิงค่อย ๆ เดิน วันหน้าข้าจะพาเซวียนเกอเอ๋อร์ไปคารวะท่าน”
สกุลผางคำนับฮูหยินผู้เฒ่าที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธานกับลู่จิ่งหยวน แล้วพยักหน้าให้สกุลลวี่ ก่อนให้สาวใช้ประคองออกจากโถงใหญ่
เมื่อผู้คนทยอยกลับไปเกือบหมด สาวใช้และแม่นมในโถงใหญ่ก็เริ่มเก็บถ้วยชาและจานผลไม้ ส่วนแม่สื่อก็ถูกนำตัวไปเบิกเงินรางวัล
สกุลเจิ้งกลับยังไม่จากไป นางจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย แล้วนั่งลงตรงที่นั่งด้านล่างของฮูหยินผู้เฒ่าอีกครั้ง ใบหน้าประดับรอยยิ้มนอบน้อม
“ท่านแม่เฒ่า วันนี้เห็นท่านมีเรี่ยวแรงดี ลูกสะใภ้อยากขอเรียนเรื่องรายการสินเดิมของฉือเอ๋อร์ มีของอยู่หลายอย่าง อยากให้ท่านช่วยตรวจดูสักหน่อย”
ถ้อยคำฟังดูเรียบง่าย ราวกับแม่สามีกับลูกสะใภ้ในบ้านสามัญพูดคุยกัน ทว่าสกุลลวี่ที่นั่งอยู่อีกฝั่งกลับเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย
นางหัวเราะเยาะในใจ ลูกคิดของสกุลเจิ้ง แม้มีผนังกั้นอยู่ นางก็ยังได้ยินเสียงลูกคิดกระทบกันดังชัดเจน
อะไรคือ “ขอให้ท่านแม่เฒ่าช่วยตรวจดู” ที่แท้ก็หาข้ออ้างมาเรียกร้องสิ่งของ เรือนสามมีฐานะเช่นไร คนทั้งจวนโหวล้วนรู้ดี เงินสินเดิมของสกุลเจิ้ง นอกจากส่วนที่จวนออกให้ตามธรรมเนียมแล้ว ส่วนที่เหลือนางต้องควักเอง เกรงว่าแม้แต่หีบสินเดิมหลายใบของลู่ฉือก็ยังใส่ไม่เต็ม
เป็นดังที่คิด ไม่นานฮูหยินผู้เฒ่าก็เอ่ยขึ้น “ฉือเอ๋อร์เป็นคุณหนูแห่งจวนโหว ทั้งยังแต่งเข้าจวนกั๋วกง สินเดิมน้อยเกินไปย่อมทำให้ผู้อื่นดูแคลน ข้าจะเพิ่มของให้อีกหลายอย่าง”
พอได้ยินดังนั้น แววตาของสกุลเจิ้งก็วาบขึ้นอย่างรวดเร็ว นางรีบลุกขึ้นย่อตัวคำนับ น้ำเสียงเปี่ยมความยินดีจนแทบปิดไม่มิด “ขอบพระคุณท่านแม่เฒ่าที่รักเอ็นดูฉือเอ๋อร์ ลูกสะใภ้ขอขอบพระคุณในความเมตตาแทนฉือเอ๋อร์”
สกุลลวี่นั่งอยู่ตรงนั้น อดเบ้ปากไม่ได้ เป็นเช่นนี้ทุกครา ใช้กลอุบายเดิมไม่เปลี่ยน ทว่านางไม่ได้เอ่ยอะไร จวนโหวหาได้ขาดแคลนเงินทองเพียงเท่านี้ไม่
ฮูหยินผู้เฒ่าวางรายการสินเดิมไว้ด้านข้าง แล้วเอ่ยต่ออย่างช้า ๆ “เรื่องสินเดิมเอาตามนี้ก่อน ว่าแต่เจ้ากำหนดคนที่จะติดตามฉือเอ๋อร์ไปเป็นสินเดิมไว้แล้วหรือยัง ถึงเวลาจะพาสาวใช้กับแม่นมคนใดไปบ้าง?”
รอยยิ้มบนมุมปากสกุลเจิ้งยังไม่เปลี่ยน นางหันไปมองลวี่หลีซึ่งยืนอยู่ข้างเสาระเบียงตรง ๆ “เรียนท่านแม่เฒ่า สาวใช้กับแม่นมคนอื่นล้วนจัดการได้ มีเพียงสาวใช้ทดลองเข้าหอที่ติดตามไปเป็นสินเดิม ลูกสะใภ้คิดจะพาลวี่หลีไปด้วย”
มือของฮูหยินผู้เฒ่าที่จับถ้วยชาชะงักไปเล็กน้อย
นางเงยหน้าขึ้น สายตาข้ามสกุลเจิ้งไปหยุดอยู่บนร่างเด็กสาวที่ยืนสงบนิ่งใต้ระเบียง
แสงอาทิตย์ส่องเฉียงเข้ามาจากนอกระเบียง ขับให้เห็นเค้าโครงใบหน้าด้านข้างของนางครึ่งหนึ่ง สันจมูกโด่งงาม แนวคางคมชัด งดงามสะดุดตาอย่างแท้จริง
ฮูหยินผู้เฒ่าพลันรู้สึกเสียดายขึ้นมาเล็กน้อย
นางวางถ้วยชาลง น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน “ลวี่หลี มานี่”
ลวี่หลีก้มหน้าเดินเข้าไป ย่อตัวคำนับ แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ท่านแม่เฒ่า”
ฮูหยินผู้เฒ่าพิจารณานาง ก่อนถามว่า “ปีนี้เจ้าอายุเท่าไรแล้ว?”
“เรียนท่านแม่เฒ่า บ่าวอายุ 16 ปีแล้ว” ลวี่หลีหลุบตาลง น้ำเสียงนอบน้อมยิ่ง
ฮูหยินผู้เฒ่าขานรับคำหนึ่ง แล้วมองนางอีกครั้ง “เจ้ายินดีติดตามคุณหนูสามไปจวนกั๋วกงหรือไม่?”
คำถามนี้มาอย่างกะทันหัน
สกุลเจิ้งที่นั่งอยู่ด้านข้างแทบรักษารอยยิ้มไว้ไม่ได้ เพลิงโทสะในใจพลันลุกโชน ท่านแม่เฒ่าถามเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร? ลวี่หลีเป็นสาวใช้ที่เรือนสามซื้อตัวมา สัญญาขายขาดก็อยู่ในมือนาง จะยินดีหรือไม่ยินดี ไหนเลยจะถึงคราวให้สาวใช้ตัดสินใจเอง?
“ท่านแม่เฒ่าล้อเล่นแล้ว จะมีอะไรที่ไม่ยินดีเล่า?” สกุลเจิ้งตอบแทนลวี่หลี “เมื่อวานลูกสะใภ้ถามนางแล้ว นางบอกเองว่ายินดี ท่านแม่เฒ่าดูสิ…”
นางยกมือชี้ไปทางเสื้อผ้าบนร่างลวี่หลี “ชุดนี้ลูกสะใภ้สั่งตัดให้นางเป็นพิเศษ เนื้อผ้าไหมหังโจว ดูดีมีฐานะกว่าชุดที่นางสวมตามปกติมาก ไปจวนกั๋วกงก็เท่ากับได้ใช้ชีวิตสุขสบาย ไม่ต้องเป็นบ่าวรับใช้ นางย่อมดีใจอยู่แล้ว”
ฮูหยินผู้เฒ่ากลับมิได้ตอบ ดวงตายังคงจับจ้องใบหน้าลวี่หลี รอให้นางตอบด้วยตนเอง