งานก่อสร้างดำเนินไปอย่างราบรื่น ไม่มีใครมาก่อกวน
เพียงแต่เมื่อไหร่ที่หลินเส้าเหวินลงมือทำเฟอร์นิเจอร์เอง คนเกือบครึ่งลานจะมามุงดูกันเป็นประจำ แม้แต่ยายหูหนวกก็โผล่มา
“เฮ้อ ไอ้หนุ่มนี่ทำเฟอร์นิเจอร์เป็นจริง ๆ หรือนี่”
ฉาจู้มองดูเตียง โต๊ะ เก้าอี้ที่ลงแล็กเกอร์แล้ว อดอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจไม่ได้
“เตียงนี่สวยเกินไปแล้ว โต๊ะกับตู้เสื้อผ้าก็ไม่เบา…”
เหยียนปู้กุ้ยอุทานด้วยความทึ่ง ชี้ไปที่เก้าอี้กว้างอีกตัว “เสี่ยวหลิน นี่อะไรน่ะ”
“โซฟา”
หลินเส้าเหวินยังไสไม้ต่อ ที่จริงจะว่าโซฟาก็ไม่เชิง
มันน่าจะเป็นเสื่อทาทามิ แต่ต่อให้อธิบายไปพวกเขาก็ไม่เข้าใจ ขี้เกียจพูดด้วยแล้ว
“โซฟา?”
ทุกคนพากันอิจฉาจนแทบร้องไห้
พวกอี้จงไห่พอจะเคยเห็นโซฟามาบ้าง เพราะในห้องทำงานผู้อำนวยการหยางก็มี แต่เอามาวางไว้ที่บ้านนี่มันหรูเกินไป
ยายหูหนวกมองไม้ที่เหลืออยู่ อดกระแอมไอสองทีไม่ได้
อี้จงไห่เข้าใจในทันที ส่งสายตาให้เจียจางซื่อ
“ให้ฉันเลือกเฟอร์นิเจอร์ก่อน”
เจียจางซื่อยื่นข้อเสนอของตัวเอง
“ไม่ได้ เตียงนั่นฉันจองแล้ว” หลิวไห่จงก้าวออกมา
“ฉันก็อยากได้เหมือนกัน” เหยียนปู้กุ้ยเบียดเข้ามา
“จัดการเรื่องนี้ให้เสร็จก่อน แล้วค่อยมาคุยกัน” อี้จงไห่เข้ามาไกล่เกลี่ย
ทุกคนคิดว่าก็เข้าท่า
จัดการไอ้หมอนี่ให้เรียบร้อยก่อน แล้วอะไรก็ว่ากันง่าย
“ไปแจ้งความที่ไหนดี” เจียจางซื่อถามต่อ