"แล้วนายจะเอายังไง?" หลินเส้าเหวินเบะปากพูด
"ข้อแรก นายต้องจ่ายค่าเสียหายให้เจียจางซื่อ…"
อี้จงไห่กำลังจะอ้าปากพูด แต่กลับเห็นเจียจางซื่อกำลังขยิบตาส่งสัญญาณอยู่
"ห้าสิบ"
"ใช่ นายต้องจ่ายค่าเสียหายให้เจียจางซื่อห้าสิบหยวนเป็นค่ารักษาพยาบาล" อี้จงไห่พูดด้วยท่าทีเคร่งขรึมชอบธรรม
"มีอะไรอีก?" หลินเส้าเหวินถามอีกครั้ง
"ข้อสอง นายต้องกำจัดต้นเลื้อยบนกำแพงให้หมด"
"มีอีกไหม?"
หลินเส้าเหวินหยิบบุหรี่ออกมา โยนให้สวี่ต้าเม่าไปมวนหนึ่ง
"ข้อสาม จะให้นายได้มีโอกาสไถ่บาป นายยกห้องส้วมที่บ้านนายให้ผู้เฒ่าและเด็ก ๆ ใช้"
……
ไม่น้อยคนที่ได้ฟังข้อสามของอี้จงเทียนแล้วตาลุกวาว
ได้ข่าวว่าบ้านหลินเส้าเหวินยังมีห้องอาบน้ำ พอถึงตอนนั้นยังจะได้ไปอาบน้ำอีก ประหยัดเงินไปได้ไม่น้อยเลย
"ได้"
หลินเส้าเหวินตอบตกลงทันที ทำเอาทุกคนตะลึงงัน
"นะ…นายตกลงแล้ว?" อี้จงไห่เองยังไม่เชื่อ
"ฉันตกลง"
หลินเส้าเหวินพยักหน้า กวาดตามองไปรอบ ๆ "นี่เป็นความตั้งใจของพวกนายทั้งหมด…ใช่ไหม?"
"ไม่ ไม่ใช่ความตั้งใจผม" สวี่ต้าเม่าส่ายหน้าเป็นคนแรก
"ก็ไม่ใช่ความตั้งใจฉัน" ฉินหวยหรูพูดตาม
"ที่เหลือล่ะ? เป็นความตั้งใจของพวกนายทั้งหมดใช่ไหม?" หลินเส้าเหวินถามอีกครั้ง แต่พวกเขาไม่มีใครปริปาก
ทว่าภายในใจของทุกคนกลับพลุ่งพล่านด้วยลางสังหรณ์ไม่ดี
"นาย ช่วยไปตามหน่วยร่วมป้องกันมาที บอกว่ามีคนรวมหัวกันคิดปองร้ายเอาทรัพย์เอาชีวิต" หลินเส้าเหวินพูดกับสวี่ต้าเม่า
"ได้เลย"
สวี่ต้าเม่าพร้อมจะวิ่งออกไปข้างนอกทันที
"เดี๋ยว…"
อี้จงไห่รีบตะโกนเรียกสวี่ต้าเม่าไว้ ขณะที่คนอื่น ๆ ก็มาขวางที่ประตู ไม่ให้สวี่ต้าเม่าออกไป