"กินข้าวกันเถอะ" ฉินหวยหรูพูดเสียงเบา
"ไม่ต้องเบาขนาดนั้นก็ได้ ผมเปลี่ยนผนังรั้วเป็นวัสดุกันเสียงแล้ว ด้านนอกไม่ได้ยินเสียงข้างในหรอก" หลินเส้าเหวินพูดโกหกหน้าตาย
"จริงเหรอ?"
ฉินหวยหรูมีสีหน้าประหลาดใจอย่างยินดี
เธอเชื่อคำพูดของหลินเส้าเหวินแบบไม่คลางแคลงใจเลยสักนิด
"จริงสิ"
หลินเส้าเหวินพยักหน้ายิ้ม ๆ "แล้วก็ไม่ต้องคอยหลบ ๆ ซ่อน ๆ แล้วด้วย บนกำแพงมีต้นเลื้อยขึ้นอยู่ ไม่มีใครกล้าปีนเข้ามาในสวนหรอก"
"ว้าว ดีจัง"
ฉินหวยหรูดีใจจนหอมแก้มหลินเส้าเหวินฟอดหนึ่ง
ทุกครั้งที่อยู่ในสวนเธอค่อนข้างกังวล กลัวว่าคนอื่นจะเห็นหรือได้ยินเสียงของเธอ
"คนโง่"
หลินเส้าเหวินขยี้หัวเธอเบา ๆ
"ต่อไปเรามากินข้าวที่ศาลากันนะ"
ฉินหวยหรูเสนอขึ้น ตอนนี้ถึงในบ้านจะมีพัดลมแต่มันก็ยังร้อนเกินไป
"อืม"
หลินเส้าเหวินพยักหน้า
ฉินหวยหรูรีบไปยกกับข้าวออกมาทันที
ยามค่ำคืนมาเยือน
หลินเส้าเหวินนอนอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบในสวน งัวเงียจะหลับ
พร้อมกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ร่างนุ่มนิ่มร่างหนึ่งก็ซบเข้ามาแนบชิด
"ฉินหวยหรู ที่นี่มันในสวนนะ"
"ก็คุณบอกว่าคนอื่นไม่ได้ยินนี่นา"
ฉินหวยหรูพูดพลางหน้าแดง
"แต่ว่า... อื้อ"
……
วันรุ่งขึ้น
หลินเส้าเหวินนั่งอยู่ในห้องพยาบาล รู้สึกเสียใจอย่างที่สุด
รู้งี้เขาไม่น่าบอกเรื่องที่สวนกันเสียงให้ฉินหวยหรูรู้เลย คราวนี้แหละดีเลย เจ้าหล่อนปลดปล่อยตัวเองสุดขีดแล้ว
"เฮ้อ"
หลินเส้าเหวินถอนหายใจแล้วเข้าสู่เกาะกลางทะเล
เดิมทีเขาคิดจะเริ่มตกปลา แต่พอเห็นสิ่งที่งอกออกมาจากต้นไม้หน้าประตู คนก็ชาไปทั้งตัว พืชชนิดนี้ดูคล้ายข้าวโพดมาก ไม่สิ ต้องบอกว่ามันคือข้าวโพดนั่นแหละ แต่มันไม่ได้ออกผลเป็นฝัก แต่เป็นเครื่องดื่มสารพัดชนิดอย่างโคล่า สไปรท์ เบียร์