บ้านตระกูลเจี่ย
“ตงสวี่ นายหย่าได้ดีแล้ว” เจียจางซื่อพูดด้วยสีหน้าหวาดเสียว “ฉันบอกนายแล้วไงว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนดี เงินเดือนยี่สิบเจ็ดเหมาห้าสิบ กล้าขอยืมคนอื่นเป็นพัน เธอจะเอาไหนใช้หนี้”
“ใช่ เธอใจกล้าเกินไป” เจี่ยตงสวี่เห็นด้วย “โชคดีที่หย่ากับเธอแล้ว ไม่งั้นครอบครัวเราไม่รู้จะโดนเธอพังขนาดไหน”
“อย่าพูดถึงนังตัวซวยนั่นเลย” เจียจางซื่อรู้สึกว่าแค่เอ่ยถึงฉินหวยหรูก็นำโชคร้ายมาให้ เธอเปลี่ยนเรื่อง “จริงสิ อีแก่ไม่ตายอี้จงไห่นั่นไม่ใช่บอกว่าจะให้นายร้อยหยวนเพื่อไปหาคนใหม่หรอกเหรอ”
“ครับ”
เจี่ยตงสวี่พยักหน้า ล้วงธนบัตรต้าถวนเจี๋ยออกมาสิบใบ ยื่นให้เจียจางซื่อ
อี้จงไห่รักเขาเอ็นดูเขาจริง ๆ โดยเฉพาะหลังจากพ่อของเขาตายไปแล้ว
“พรุ่งนี้… ไม่ใช่ วันนี้ฉันจะไปหาแม่สื่อ ให้นายไปหาคนใหม่ที่ดีดี เป็นคนในเมืองเลย” เจียจางซื่อพูดอย่างดีใจ
ฉินหวยหรูขอเงินแค่สิบหยวน หาคนในเมืองก็ไม่เกินยี่สิบหยวน
ถึงตอนนั้นเก็บเงินจากงานแต่งงาน เธอก็จะได้กำไรเน็ต ๆ หนึ่งร้อยหยวน
แต่ตอนที่ทั้งสองกำลังดีใจ จู่ ๆ ด้านนอกก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น
เจียจางซื่อกับเจี่ยตงสวี่วิ่งออกไปดูเหตุการณ์ด้วยความกระตือรือร้น แต่กลับต้องยืนอึ้งทันที
เห็นฉินหวยหรูกำลังคุมคนงานขนย้ายจักรเย็บผ้าเครื่องใหม่เอี่ยม ข้าง ๆ เธอมีจักรยานผู้หญิงยี่ห้อนกพิราบจอดอยู่ ส่วนพวกเครื่องนอน เฟอร์นิเจอร์ก็กองเต็มรถเข็นหลายคัน
“ฉินหวยหรู ถึงเธอจะมีเงินก็ใช่ว่าจะใช้สุรุ่ยสุร่ายแบบนี้นะ” อี้จงไห่พูดอย่างปวดฟัน
“ฉันก็อยากอยู่ให้สบายนี่นา ของพวกนี้ยังไงก็ต้องซื้ออยู่ดี”