ตลอดทางที่รถแล่น รองผู้จัดการหลี่ไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ ดูเกร็ง ๆ ยังไงไม่รู้
ถึงหลินเส้าเหวินจะหลับตาพักผ่อน แต่ในหัวกลับหมุนติ้ว
คิดว่าเพราะอะไรพ่อตาของรองผู้จัดการหลี่ถึงตามหาตัวเขา
20 นาทีต่อมา
รถจอดอยู่ในลานบ้านตึกเล็กสไตล์ฝรั่งหลังหนึ่ง ตึกสูงสามชั้น มองดูเถาไอวี่เลื้อยเต็มผนังกับดอกไม้ในสวนที่เบ่งบานแล้ว หลินเส้าเหวินก็พอเดาออกในใจ
พวกติ่งชนชั้นกลางนี่เอง
แต่พอยศศักดิ์สูงแล้ว บางทีตัวเองก็ไม่อยากเสวยสุขหรอก แต่คนที่รู้จักมักจี่มันก็ไม่น้อย
หลินเส้าเหวินเดินตามหลังรองผู้จัดการหลี่ เพิ่งก้าวเข้าประตูก็เจอคนคุ้นเคยสองคน
"อาจารย์"
หลินเส้าเหวินเอ่ยทักก่อนเป็นคนแรก
"ยังจำอาจารย์คนนี้ได้อีกเหรอ?"
ฉินจงทำหน้าขรึม แต่ในแววตามีรอยยิ้มปริ่ม
เดิมทีเขายังเป็นห่วงอยู่ว่าศิษย์ที่พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็กคนนี้จะไม่รู้จักประสาโลกข้างนอก หลายครั้งก็พาลอยากแวะไปเยี่ยมที่โรงงานเหล็กกล้าให้ได้
แต่คำเรียกสนิทสนมว่า "อาจารย์" ก็เผยให้เห็นความฉลาดทางอารมณ์ของหมอนี่แล้ว เมื่อก่อนตอนอยู่มหา'ลัย หลินเส้าเหวินเอาแต่เรียกเขาว่า "คณบดี"
ให้เกียรติก็พอแล้ว แต่ขาดความสนิทสนม
"ไม่มีทางน่า อาจารย์ ผมเพิ่งเรียนจบเดือนเดียวเองนะ" หลินเส้าเหวินยิ้มซื่อ
"พอเถอะ มาทางนี้"
ฉินจงดึงตัวเขามาอยู่ข้าง ๆ ท่าทีชัดเจน นี่คือคนของฉัน ฉินจง
หลินเส้าเหวินเดินมาข้างตัวเขาทันที แล้วก็หันไปทักจางอวี่หยาง "คณบดีจาง..."
"อืม"
จางอวี่หยางพยักหน้า แต่สีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึม "คราวนี้เรียกเธอมาก็เพื่อให้ดูอาการท่านผู้เฒ่าจ้าว อย่าไปกดดันอะไร แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ"