ซีเหอยวน: เป็นนักเลงที่มีการศึกษา

ตอนที่ 34 ผมก็แค่หมอ

6 นาที· 1.4K คำ

ตลอดทางที่รถแล่น รองผู้จัดการหลี่ไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ ดูเกร็ง ๆ ยังไงไม่รู้

ถึงหลินเส้าเหวินจะหลับตาพักผ่อน แต่ในหัวกลับหมุนติ้ว

คิดว่าเพราะอะไรพ่อตาของรองผู้จัดการหลี่ถึงตามหาตัวเขา

20 นาทีต่อมา

รถจอดอยู่ในลานบ้านตึกเล็กสไตล์ฝรั่งหลังหนึ่ง ตึกสูงสามชั้น มองดูเถาไอวี่เลื้อยเต็มผนังกับดอกไม้ในสวนที่เบ่งบานแล้ว หลินเส้าเหวินก็พอเดาออกในใจ

พวกติ่งชนชั้นกลางนี่เอง

แต่พอยศศักดิ์สูงแล้ว บางทีตัวเองก็ไม่อยากเสวยสุขหรอก แต่คนที่รู้จักมักจี่มันก็ไม่น้อย

หลินเส้าเหวินเดินตามหลังรองผู้จัดการหลี่ เพิ่งก้าวเข้าประตูก็เจอคนคุ้นเคยสองคน

"อาจารย์"

หลินเส้าเหวินเอ่ยทักก่อนเป็นคนแรก

"ยังจำอาจารย์คนนี้ได้อีกเหรอ?"

ฉินจงทำหน้าขรึม แต่ในแววตามีรอยยิ้มปริ่ม

เดิมทีเขายังเป็นห่วงอยู่ว่าศิษย์ที่พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็กคนนี้จะไม่รู้จักประสาโลกข้างนอก หลายครั้งก็พาลอยากแวะไปเยี่ยมที่โรงงานเหล็กกล้าให้ได้

แต่คำเรียกสนิทสนมว่า "อาจารย์" ก็เผยให้เห็นความฉลาดทางอารมณ์ของหมอนี่แล้ว เมื่อก่อนตอนอยู่มหา'ลัย หลินเส้าเหวินเอาแต่เรียกเขาว่า "คณบดี"

ให้เกียรติก็พอแล้ว แต่ขาดความสนิทสนม

"ไม่มีทางน่า อาจารย์ ผมเพิ่งเรียนจบเดือนเดียวเองนะ" หลินเส้าเหวินยิ้มซื่อ

"พอเถอะ มาทางนี้"

ฉินจงดึงตัวเขามาอยู่ข้าง ๆ ท่าทีชัดเจน นี่คือคนของฉัน ฉินจง

หลินเส้าเหวินเดินมาข้างตัวเขาทันที แล้วก็หันไปทักจางอวี่หยาง "คณบดีจาง..."

"อืม"

จางอวี่หยางพยักหน้า แต่สีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึม "คราวนี้เรียกเธอมาก็เพื่อให้ดูอาการท่านผู้เฒ่าจ้าว อย่าไปกดดันอะไร แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป