ตอนที่อี้จงไห่เดินเข้ามาในลานบ้าน กลุ่มคนก็กำลังง่วนอยู่กับการขุดดินและหว่านเมล็ดกันอย่างสนุกสนาน
“ไม่ทำกับข้าว มาทำอะไรที่นี่?” หลิวไห่จงทำหน้าเข้มใส่ภรรยาของหลิวไห่จง
“ทำกับข้าวช้าหน่อยเดี๋ยวก็ได้ จะตะโกนหาเรื่องอะไร?”
ภรรยาของหลิวไห่จงโต้กลับ
“แก...”
หลิวไห่จงโกรธจนเคราลุก แต่ก็ทำอะไรภรรยาของหลิวไห่จงไม่ได้
เขาลงมือตบลูกชายได้ แต่ไม่กล้าตีเมีย
อี้จงไห่ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่สำรวจโครงสร้างของลานบ้าน โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่ามีทั้งห้องน้ำและห้องอาบน้ำ ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายด้วยความโลภ ในใจก็คิดแผนการบางอย่างไว้แล้ว
ส่วนเหยียนปู้กุ้ย พอกลับบ้านไปเห็นแตงฮามี่ลูกโต ก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว
คุณนายสามไม่ใช่คนยอมเสียเปรียบ
“เอาล่ะ ดึกแล้ว กลับบ้านไปทำกับข้าวกันเถอะ”
อี้จงไห่ตะโกนขึ้นเสียงหนึ่ง ทุกคนถึงได้วางมือจากงาน และรับปากกับหลินเส้าเหวินว่าพรุ่งนี้จะมาปลูกดอกไม้ให้อีก
ก่อนจะจากไป อี้จงไห่ยังทิ้งท้ายไว้ว่า “จริงสิ คืนนี้จะมีการประชุมใหญ่ทั้งบ้าน หลินเส้าเหวินแกไปให้ตรงเวลาด้วย”
“รู้แล้ว”
หลินเส้าเหวินรับคำ แล้วทำงานต่อ
หลังจากฉินหวยหรูกลับมา เธอก็ช่วยปิดประตูลานบ้านของหลินเส้าเหวินก่อน แล้วค่อยแอบเข้าบ้านผ่านประตูเล็กไปทำกับข้าว
ฝีมือเธอธรรมดา แต่ด้วยวัตถุดิบที่อุดมสมบูรณ์
พอเห็นเนื้อวัวสองชั่งแช่น้ำอยู่ ตาเธอก็ยิ้มจนโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
ไม่นาน เนื้อวัวลงกระทะผัด เติมเหล้าขาวเล็กน้อย กลิ่นหอมของเนื้อลอยไปทั่วทั้งบ้าน