"คุณนายสาม นี่ใครเหรอ?" แม่สื่อจางกระซิบถาม
"หมอหลินจากโรงงานเหล็กกล้า เขาไม่ธรรมดานะ ได้สิทธิประโยชน์ขั้นหกในโรงงาน เงินเดือนเดือนละเจ็ดสิบเจ็ดบาทแปดสิบห้าเหมาแน่ะ" คุณนายสามพูดด้วยน้ำเสียงอิจฉา
"ให้ฉันพูดนะ คุณสมบัติหมอหลินนี่ดีจริง ๆ" ภรรยาของหลิวไห่จงก็เอ่ยชม "เรียนจบมหาวิทยาลัย เงินเดือนสูง แถมไม่มีพ่อแม่ ใครแต่งเข้าบ้านก็สบายไปทั้งชีวิต?"
"ไม่มีพ่อแม่แล้วเหรอ?" แม่สื่อจางอึ้งไป
ถึงเธอจะยังไม่ได้เข้าไปในเรือน แค่ประตูใหญ่นี่ก็แสดงฐานะเจ้าของแล้ว ไม่งั้นใครจะยอมเสียสองร้อยหยวนทำประตูใหญ่ ถ้าไม่ใช่เงินเหลือใช้?
แต่ไม่มีพ่อแม่คอยหนุนหลัง เด็กหนุ่มอายุน้อยขนาดนี้ ไปเอาเงินมากมายมาจากไหน?
"อย่ามองว่าหมอหลินเพิ่งเริ่มทำงานนะ ฉันได้ยินอี้จงไห่ที่บ้านบอกว่า พ่อแม่เขาเป็นข้าราชการทั้งคู่... พ่อเขาเคยทำงานในกระทรวง เป็นวิศวกรนะ" ภรรยาของอี้จงไห่ก็พูดแทรกขึ้น
"ฟู่!"
แม่สื่อจางเรียบเรียงข้อมูลที่รวบรวมได้ อดสูดปากไม่ได้
เธอไม่คิดว่าในบ้านเล็ก ๆ แบบนี้ จะมีเขยทองคำแบบนี้ซ่อนอยู่
ถ้าแนะนำเมียให้หมอหลิน คนที่ยอมจ่ายสองร้อยหยวนซ่อมประตู แค่ค่านายหน้าคงทำให้เธออิ่มเลยล่ะ?
"พวกแกชมไอ้เด็กเวรนั่นกันไปได้อะไร? หรือคิดจะหาผลประโยชน์จากมัน?" เจียจางซื่อหัวเราะเยาะ