“หลินเฉิน ได้ยินพวกเขาบอกว่านายหลงลืมไปแล้วจริง ๆ เหรอ”
เจียงโจวโจวเองก็ไม่คิดว่าฉากสุดฟีลในนิยายจะเกิดขึ้นจริงในชีวิตจริงแบบนี้ ดวงตาสีอัลมอนด์กลมแป้นจ้องมองหลินเฉินอย่างเต็มเปี่ยมด้วยความสงสัย
หลินเฉินก็กำลังแอบส่องดูเจียงโจวโจวอย่างไม่ต่างกัน
เธอสวยจริง ๆ เลย!
เสียงก็น่าฟังมาก
ตอนยิ้มยิ่งสวยซะอีก
สวยกว่าในรูปถ่ายอีก
ยิ่งเธอเดินเข้ามาใกล้ หัวใจของหลินเฉินก็ยิ่งเต้นระรัว
เฮ้ย แย่แล้ว นี่มันความรู้สึกใจเต้นจนคุมไม่อยู่ชัด ๆ
“ขอโทษนะ ตอนนี้ผมไม่มีความจำเกี่ยวกับเธอเลย แต่เธอวางใจได้ หมอบอกว่าเป็นแค่การหลงลืมชั่วคราว ผมจะต้องนึกได้อีกครั้งแน่นอน” หลินเฉินรีบอธิบาย
แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรีบอธิบายขนาดนี้ กลัวเธอจะเสียใจจนหนักใจ
เจียงโจวโจวพยักหน้า “อือ ไม่เป็นไรนะ”
เธอยื่นมือออกมา เอียงศีรษะมองเขา “งั้นต้องแนะนำตัวกันใหม่ไหม? ฉันชื่อเจียงโจวโจว”
หลินเฉินมองมือขาวสะอาดเรียวยาวคู่นั้น ลมหายใจเริ่มตื้นขึ้นเล็กน้อย
ได้จับมือเธอเร็วขนาดนี้แล้วเหรอ
ฟ้าเมตตาเขาเหลือเกิน
เขาแกล้งทำเป็นสุขุมยกมือขึ้น แล้วกำมือของเจียงโจวโจวเอาไว้
มือของเธอนุ่มนิ่มมาก อยากจับเอาไว้แบบนี้ตลอดไป
แต่ด้วยความกลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดว่าเขาเป็นตัวลามกประเภทบ้ากาม หลินเฉินจึงต้องปล่อยมืออย่างเสียดาย