เวลาผ่านไปชั่วคราว หลินเฉินก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว
เพื่อช่วยให้เขาฟื้นคืนความจำ เจียงโจวโจวย้ายมาพักอยู่ที่เพนท์เฮาส์ของเขาชั่วคราว
ไม่ได้กลับมาหลายวัน หน้าประตูจึงมีพัสดุกองกันอยู่เป็นภูเขา
"ทำไมพัสดุเยอะขนาดนี้ ฉันซื้ออะไรไว้นะ?" หลินเฉินบ่นพึมพำไม่หยุด
ทั้งที่เขาก็ไม่ใช่คนชอบช้อปปิ้งออนไลน์สักหน่อย
เห็นหลินเฉินกำลังจะแกะพัสดุ เจียงโจวโจวที่อยู่ข้าง ๆ รีบห้ามทันที "รออีกสองวันค่อยแกะนะ!"
มือของหลินเฉินที่กำลังจะแกะพัสดุก็หยุดค้าง
โจวโจวให้รออีกสองวัน งั้นก็รอสองวัน!
คงเป็นของไร้สาระธรรมดา ๆ ล่ะมั้ง
กลับมาถึงเพนท์เฮาส์ของตัวเอง หลินเฉินรู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกตา
ปกติเขาชอบดื่มเหล่าและไปเต้นคลับ มักกลับมานอนที่นี่ดึกดื่นเสมอ
แต่ตอนนี้บ้านหลังนี้กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศชีวิตประจำวัน
ทว่าโจวโจวกลับคุ้นเคยกับที่นี่เหลือเกิน สาวเท้าตรงดิ่งไปที่ห้องนอน
เธอเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อเชิ้ตสีม่วงออกมาหนึ่งตัว
เสื้อผ้าไหมผืนนี้เรียบลื่น ดูบางเบากว่าเสื้อเชิ้ตทำงานอยู่บ้าง
"เห็นเสื้อตัวนี้แล้วรู้สึกยังไง?" เจียงโจวโจวถาม
คิ้วของหลินเฉินย่นขึ้นทันที เขาพูดตามความจริง "สีมันชอกช๊อกชอบมาก! ทำไมมันถึงอยู่ในตู้เสื้อผ้าของฉัน?"