แสงอาทิตย์ส่องผ่านร่องแคบ ๆ หั่นร่างสูงเพรียวของใครบางคนออกเป็นช่วง ๆ
เจียงโจวโจวก้าวเดินไปยังโซฟา หัวใจเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่
เธอเองไม่ค่อยมีปี่มีขอเรื่องทำความชั่วซักหน่อย แต่พอเห็นข้อมือของผู้ชายถูกเนคไทรัดมัดแน่นจนเข้าเส้นเลือด อารมณ์ประหลาด ๆ ก็ค่อย ๆ ลุกลามในใจ จนมีทีท่าจะเติบใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
อยาก...
รังแกเขาชะมัด!
ภายใต้แสงสลัว สีหน้าของหญิงสาวที่อยากทำเรื่องไม่ดีถูกซ่อนไว้ในความมืดมิด
เธอเดินย้อนกลับมาหยุดตรงหน้าโซฟาอีกครั้ง ขาในถุงน่องเสยเสียดไปมากับกางเกงสูทของผู้ชาย รับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงเส้นกล้ามเนื้อบนขาของเขาที่ตึงกระชับ
เจียงโจวโจวกลืนน้ำลายเฮือกด้วยความตื่นเต้น แต่กลับพูดอย่างมีเหตุมีผลว่า "กู้หนานเฟิง เธอสมควรแล้ว"
"ดังนั้นฉันจะ..."
"จะ..."
ท่านประธานเจียงที่ตั้งใจจะแสดงฝีมืออยากปล่อยคำหยาบอีกสักสองสามประโยค แต่กลับพูดออกปากยากเหลือเกิน
บังเอิญอีกฝ่ายกลับดูเหมือนจะตั้งใจยั่วโมโหอำนาจของเธอ ริมฝีปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ให้ความหมายได้หลายทาง แล้วเอ่ยช้า ๆ "อือ ฉันสมควร ท่านประธานเจียงอย่าปล่อยผ่านฉันไปเลยนะ"
แสงไฟหรี่มัว ทว่าดวงตาเนตรจิ้งจอกคู่ยาวงามนั้นกลับสว่างวาบน่าทึ่ง