ภายใต้เสียงสะอื้นของเธอ อิ๋นเยวี่ยก็อ่อนโยนขึ้น
“ขอโทษนะเปาเป่ย เมื่อกี้เสียการควบคุมไปหน่อย”
“อยากแกล้งเธอจัง”
นึกภาพยากว่าเขามีใบหน้าหล่อเหลาแต่กลับพูดจาแบบนี้
ในหัวเจียงโจวโจวผุดคำว่า “สุภาพบุรุษรูปงาม” ขึ้นมา เธอกัดไหล่เขาผ่านเสื้อเชิ้ตอย่างแรง
“เลวจริง” เธอพูดอย่างขุ่นเคือง
รอยฟันตื้น ๆ บนไหล่ไม่เจ็บไม่คัน กับคำประณามของหญิงสาวในอ้อมกอด อิ๋นเยวี่ยหัวเราะ “ใช่ ฉันมันคนเลว”
ทันใดนั้น ร่างของเธอถูกอุ้มขึ้น
จู่ ๆ ก็เสียสมดุล เธอรีบกอดผู้ชายข้าง ๆ แน่น
สายตาหรี่ลงมองเธอที่แก้มแดงระเรื่อ อิ๋นเยวี่ยพูดเสียงต่ำ “ไปที่ห้องนอน”
เสียงที่อาบด้วยอารมณ์น่าฟังเป็นพิเศษ
จนกระทั่งเธอถูกอุ้มไปที่เตียง ในห้องน้ำมีเสียงน้ำไหล…