ชายชาตรีดุดัน

ตอนที่ 4 ชายหนุ่มผู้ดุดัน

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฉินไห่หยางเดินตามหลินหว่านซูเข้าไปในห้องอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

พอประตูปิดลง ไผ่ผอมที่ยังยืนอยู่ข้างนอกก็ถึงกับอึ้ง

รองหัวหน้าเขตที่ปกติเย็นชาเป็นที่สุด ถึงกับพาผู้ชายคนหนึ่งกลับห้องตัวเองงั้นหรือ?

พอตั้งสติได้ เขาก็รู้สึกว่าฉินไห่หยางโชคดีเกินไปแล้ว!

นี่มันกำลังจะได้ดีชัด ๆ!

“หมอนี่มีความสามารถแค่ไหนกันแน่? ทั้งเลือกหินดิบเป็น แล้วยังรู้วิชาจัดกระดูกแบบแพทย์จีนอีก?”

“หมอนี่ไม่ธรรมดา! บางทีสักวันข้าอาจต้องกลับไปเกาะขาเขาก็ได้!”

……

ภายในห้อง

ฉินไห่หยางไม่รู้เลยว่าไผ่ผอมกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขารู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังลนลานสุด ๆ

จัดกระดูกงั้นหรือ?

เขาจะไปจัดกระดูกเป็นบ้าอะไรล่ะ!

เมื่อครู่เขาพยักหน้าไปโดยไม่รู้ตัว ราวกับถูกผีเข้าสิง!

เสียงรองเท้าสองครั้งดังขึ้น

เสียงรองเท้าถูกสะบัดหลุดทำให้ฉินไห่หยางได้สติกลับมา

เขามองไปตามทิศทางของเสียง แล้วพบว่าหลินหว่านซูนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงแล้ว

เห็นฉินไห่หยางยืนนิ่งไม่ขยับเสียที เธอจึงหันหน้ามาเอ่ยว่า “ยืนเอ๋อทำไม? มาจัดกระดูกให้ฉันสิ!”

ฉินไห่หยางกะพริบตา ใบหน้างดงามเย็นชาสไตล์พี่สาวคนสวยของเธอ ประกอบกับเรือนร่างเพรียวบางที่นอนคว่ำอยู่บนเตียง ทำให้คนอดคิดเตลิดไปไกลไม่ได้

“หืม?”

แต่ไม่นานฉินไห่หยางก็รู้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

ใช่แล้ว! พลังมองทะลุของเขาหายไปกะทันหัน!

ตอนนี้เขาเห็นหลินหว่านซูในชุดเสื้อผ้าเท่านั้น!

มองไม่เห็นร่างกายของเธอ และมองไม่เห็นกระดูกด้วย!

“พลังบ้าอะไรเนี่ย? ทำไมบางครั้งใช้ได้ บางครั้งใช้ไม่ได้?”

ฉินไห่หยางบ่นในใจ พลางคิดว่าต้องหาเวลาทำความเข้าใจพลังของตัวเองให้ถ่องแท้ และควบคุมมันให้ได้ทั้งหมด

ไม่อย่างนั้น ถ้าพลังดันใช้ไม่ได้ในช่วงเวลาสำคัญขึ้นมา เขาอาจถึงตายได้

“นี่!”

เห็นฉินไห่หยางยังยืนนิ่งไม่ไหวติง หลินหว่านซูก็เร่งอีกครั้ง

“มา... มาแล้ว...”

ฉินไห่หยางเดินไปข้างเตียงอย่างกระสับกระส่าย

เขาไม่รู้วิชาจัดกระดูกแบบแพทย์จีนจริง ๆ แต่ตอนทำงานเมื่อก่อน เขาก็เคยพาลูกค้าไปชั้นสามอยู่เหมือนกัน

ท่านวดธรรมดา ๆ บางอย่าง เขาเคยได้รับบริการมาแล้ว

ตอนนี้คงต้องทำตามท่าที่จำได้ ฝืนใจลองนวดมั่ว ๆ ไปก่อน

เขาวางมือลงบนกระดูกสะบักของหลินหว่านซู แล้วใช้แรงฝ่ามือนวดคลึงไปเรื่อย ๆ

ไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าบริเวณที่ฝ่ามือสัมผัสกับร่างกายของหลินหว่านซูร้อนผ่าวขึ้นมา

“อืม...”

หลินหว่านซูครางเบา ๆ เป็นการยอมรับฉินไห่หยางชั่วคราว

เมื่อได้ยินเสียงตอบรับนั้น ฉินไห่หยางก็โล่งอก ร่างกายผ่อนคลายลงไม่น้อย

เขาเริ่มทำท่าเดิมซ้ำ ไล่จากกระดูกสะบักของหลินหว่านซูไปจนถึงกระดูกก้นกบ

จากนั้นใช้แนวกระดูกสันหลังเป็นจุดกึ่งกลาง แล้วดันและคลึงฝ่ามือทั้งสองออกไปด้านข้าง

แต่ฉินไห่หยางไม่ใช่นักนวดมืออาชีพ ไม่นานมือก็เริ่มหมดแรง

ท่าทางหลังจากนั้นแทบไม่ต่างจากการลูบคลำ ไม่เหลือเค้าการนวดกดแม้แต่น้อย

ตอนนี้หลินหว่านซูก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

ตอนแรกสบายจริง ๆ ทั้งอุ่นทั้งร้อน รู้สึกว่ากล้ามเนื้อบริเวณแผ่นหลังผ่อนคลายลง

แต่เมื่อเวลาผ่านไป นี่มันยังเรียกว่านวดจัดกระดูกที่ไหนกัน?

ในสายตาเธอ มันชัด ๆ ว่าเขากำลังลูบคลำมั่วซั่ว!

ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังลองถามหยั่งเชิงว่า “หาเจอหรือยังว่าปัญหาอยู่ตรงไหน? เห็นคุณทำขั้นตอนนำมาตั้งนานแล้ว ถึงเวลาลงลึกได้แล้วมั้ง?”

มือของฉินไห่หยางชะงัก

ใช่สิ!

ขั้นตอนนำก็ทำมาครบแล้ว!

แล้วจะลงลึกยังไงล่ะ?

เขาไม่รู้วิชาจัดกระดูกสักหน่อย!

หัวใจของฉินไห่หยางเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย อุณหภูมิร่างกายก็ค่อย ๆ สูงขึ้นเพราะความประหม่า

ขณะที่เขากำลังไม่รู้จะทำอย่างไรดี

พลังของเขาก็ทำงานขึ้นมาอีกครั้ง!

เสื้อผ้าบนร่างของหลินหว่านซูค่อย ๆ โปร่งใส พอผ่านไปอีกระยะ เนื้อหนังของเธอก็เริ่มพร่าเลือน

สุดท้ายฉินไห่หยางก็ได้เห็นกระดูกของหลินหว่านซูอีกครั้ง!

แต่ตอนนี้ยังมีปัญหาอยู่ เขาหากระดูกที่มีปัญหาเจอแล้วก็จริง แต่จะจัดกระดูกอย่างไร? เขาไม่รู้ท่าจัดกระดูกจริง ๆ!

“นี่ ฉันถามหน่อย คุณไม่ได้กำลังหลอกฉันอยู่ใช่ไหม?”

“คุณคิดว่าถ้าแกล้งทำเป็นหมอที่จัดกระดูกเป็นแล้วจะอยู่ในเขตนี้ได้สบายขึ้นงั้นเหรอ?”

“ฉันเตือนคุณไว้เลย คนที่เอากระเทียมเสียบจมูกแล้วแกล้งทำเป็นช้างอย่างคุณ ฉันเห็นมาเยอะแล้ว!”

“แต่สุดท้ายพวกนั้นไม่มีใครจบสวยสักคน!”

เสียงเตือนของหลินหว่านซูดังขึ้น

ในบรรดาคนที่ถูกขายมายังเขตอวิ๋นหง มีไม่น้อยที่คิดใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ

พวกเขาแสร้งทำเป็นมีทักษะพิเศษ หวังให้ผู้มีอำนาจในเขตไว้ใจ เพื่อจะได้ตั้งหลักอยู่ที่นี่และทนทุกข์น้อยลงหน่อย

แต่สุดท้ายทุกคนก็ถูกจับได้

ส่วนจุดจบของพวกเขา...

ย่อมเดาได้ไม่ยาก

ได้ยินคำเตือนของหลินหว่านซู ฉินไห่หยางก็ใจหายวาบ

เพราะทุกคำที่หลินหว่านซูพูดแทงใจดำเขาพอดี!

ก็จริงนี่ ถ้าไม่มีดวงตามองทะลุที่ติดตัวมา ตอนนี้เขาก็เป็นแค่นักต้มตุ๋นที่แกล้งทำเป็นเก่ง!

แต่ละครฉากนี้ เขาทำได้แค่กัดฟันแสดงต่อไป

ขณะที่หลินหว่านซูหมดความอดทนและกำลังจะลุกขึ้น

ฉินไห่หยางก็ใช้นิ้วจิ้มลงบนกระดูกที่มีปัญหาของเธอ

“อ๊ะ!”

หลินหว่านซูครางด้วยความเจ็บปวด ร่างที่เพิ่งยกขึ้นมาเล็กน้อยพลันอ่อนยวบลง แล้วกลับไปนอนคว่ำบนเตียงอีกครั้ง

ฉินไห่หยางก็พบอย่างน่าอัศจรรย์ว่า ทันทีที่สัมผัสกระดูกที่มีปัญหาของหลินหว่านซู ความรู้มากมายเกี่ยวกับการแพทย์ก็ผุดขึ้นในร่างกายของเขาเอง

ราวกับมีคนถ่ายทอดความรู้ใส่หัวให้โดยตรง!

ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ มือทั้งสองข้างของเขาเริ่มขยับเอง ราวกับมีความทรงจำของกล้ามเนื้อ

ราวกับเขาเป็นแพทย์จีนเฒ่าผู้ชำนาญฝีมืออยู่แล้ว!

“อ๊ะ... เบาหน่อย เจ็บนิดหนึ่ง”

เสียงครางด้วยความเจ็บปวดของหลินหว่านซู ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นเสียงหอบเบา ๆ ที่แฝงความสบายอยู่เล็กน้อย

ฉินไห่หยางรู้แล้วว่าเขาจัดการให้เธอถูกจุด!

ครู่ต่อมา

ฉินไห่หยางชักมือกลับ “เสร็จแล้ว ลุกขึ้นลองดูสิ”

หลินหว่านซูลุกจากเตียง เดินเท้าเปล่าไปมาภายในห้องหลายรอบ แล้วพบด้วยความประหลาดใจว่าบริเวณที่เคยปวดเมื่อยแทบไม่เจ็บแล้ว!

เธอใช้มือจับเอวแล้วบิดไปมาหลายรอบ ความรู้สึกเหมือนกล้ามเนื้อถูกดึงรั้งก็หายไปเช่นกัน!

ทั้งร่างรู้สึกสดชื่นราวกับได้ชีวิตใหม่!

เธอมองฉินไห่หยางแล้วพินิจเขาอีกครั้ง “ไม่คิดเลยว่าคุณจะมีฝีมือจริงอยู่บ้าง!”

ฉินไห่หยางยิ้ม พลางโล่งใจอยู่ในใจ

เขารู้ว่าตัวเองผ่านด่านมาได้อีกครั้ง!

ก่อนหน้านี้เขาอาศัยการพนันหินหยกจนได้รับความสำคัญจากนายใหญ่ของเขต

ตอนนี้ก็ได้รับความรู้สึกดี ๆ จากรองหัวหน้าเขตอีก

คราวนี้เขาตั้งหลักในเขตนี้ได้มั่นคงแล้ว!

อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกกระบองไฟฟ้าช็อต หรือถูกลากไปตัดอวัยวะได้ทุกเมื่อ

ในเขตนี้ มีแต่คนที่มีประโยชน์เท่านั้นถึงจะถูกเก็บไว้!

พลังมองทะลุของฉินไห่หยางกำลังค่อย ๆ หายไป เขามองไม่เห็นกระดูกของหลินหว่านซูอีกแล้ว เห็นได้เพียงเรือนร่างของเธอ

ตอนนั้นเอง หลินหว่านซูพลันหันหลังให้ฉินไห่หยาง แล้วก้มตัวทำท่ายืดเหยียดไปข้างหน้า

ฉินไห่หยางเบิกตากว้างทันที

ขณะที่ฉินไห่หยางกำลังดื่มด่ำกับภาพตรงหน้า หลินหว่านซูที่กำลังยืดเหยียดก็เอ่ยเสียงอู้อี้ขึ้นมา “จริงสิ ฉันเหมือนเคยเห็นคุณมาก่อนนะ จำได้ว่าคุณถูกใครสักคนส่งมาที่นี่...”

ฉินไห่หยางชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน ก่อนจะมองใบหน้าที่กลับหัวของหลินหว่านซู ซึ่งอยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างของเธอ

เธอรู้ว่าใครเป็นคนส่งเขามางั้นหรือ?

นั่นหมายความว่าเขามีโอกาสตามหาพี่ชายของชู้คนนั้นได้ก่อนหรือเปล่า?

ตอนนี้เขายังกลับประเทศไม่ได้

แต่เริ่มจากพี่ชายของชู้คนนั้นก่อนได้ ถือว่าเก็บดอกเบี้ยไปก่อน!

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ สีหน้าของฉินไห่หยางก็ค่อย ๆ บิดเบี้ยวน่ากลัวขึ้น

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป