ฉินไห่หยางเดินตามหลินหว่านซูเข้าไปในห้องอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
พอประตูปิดลง ไผ่ผอมที่ยังยืนอยู่ข้างนอกก็ถึงกับอึ้ง
รองหัวหน้าเขตที่ปกติเย็นชาเป็นที่สุด ถึงกับพาผู้ชายคนหนึ่งกลับห้องตัวเองงั้นหรือ?
พอตั้งสติได้ เขาก็รู้สึกว่าฉินไห่หยางโชคดีเกินไปแล้ว!
นี่มันกำลังจะได้ดีชัด ๆ!
“หมอนี่มีความสามารถแค่ไหนกันแน่? ทั้งเลือกหินดิบเป็น แล้วยังรู้วิชาจัดกระดูกแบบแพทย์จีนอีก?”
“หมอนี่ไม่ธรรมดา! บางทีสักวันข้าอาจต้องกลับไปเกาะขาเขาก็ได้!”
……
ภายในห้อง
ฉินไห่หยางไม่รู้เลยว่าไผ่ผอมกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขารู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังลนลานสุด ๆ
จัดกระดูกงั้นหรือ?
เขาจะไปจัดกระดูกเป็นบ้าอะไรล่ะ!
เมื่อครู่เขาพยักหน้าไปโดยไม่รู้ตัว ราวกับถูกผีเข้าสิง!
เสียงรองเท้าสองครั้งดังขึ้น
เสียงรองเท้าถูกสะบัดหลุดทำให้ฉินไห่หยางได้สติกลับมา
เขามองไปตามทิศทางของเสียง แล้วพบว่าหลินหว่านซูนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงแล้ว
เห็นฉินไห่หยางยืนนิ่งไม่ขยับเสียที เธอจึงหันหน้ามาเอ่ยว่า “ยืนเอ๋อทำไม? มาจัดกระดูกให้ฉันสิ!”
ฉินไห่หยางกะพริบตา ใบหน้างดงามเย็นชาสไตล์พี่สาวคนสวยของเธอ ประกอบกับเรือนร่างเพรียวบางที่นอนคว่ำอยู่บนเตียง ทำให้คนอดคิดเตลิดไปไกลไม่ได้
“หืม?”
แต่ไม่นานฉินไห่หยางก็รู้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ใช่แล้ว! พลังมองทะลุของเขาหายไปกะทันหัน!
ตอนนี้เขาเห็นหลินหว่านซูในชุดเสื้อผ้าเท่านั้น!
มองไม่เห็นร่างกายของเธอ และมองไม่เห็นกระดูกด้วย!
“พลังบ้าอะไรเนี่ย? ทำไมบางครั้งใช้ได้ บางครั้งใช้ไม่ได้?”
ฉินไห่หยางบ่นในใจ พลางคิดว่าต้องหาเวลาทำความเข้าใจพลังของตัวเองให้ถ่องแท้ และควบคุมมันให้ได้ทั้งหมด
ไม่อย่างนั้น ถ้าพลังดันใช้ไม่ได้ในช่วงเวลาสำคัญขึ้นมา เขาอาจถึงตายได้
“นี่!”
เห็นฉินไห่หยางยังยืนนิ่งไม่ไหวติง หลินหว่านซูก็เร่งอีกครั้ง
“มา... มาแล้ว...”
ฉินไห่หยางเดินไปข้างเตียงอย่างกระสับกระส่าย
เขาไม่รู้วิชาจัดกระดูกแบบแพทย์จีนจริง ๆ แต่ตอนทำงานเมื่อก่อน เขาก็เคยพาลูกค้าไปชั้นสามอยู่เหมือนกัน
ท่านวดธรรมดา ๆ บางอย่าง เขาเคยได้รับบริการมาแล้ว
ตอนนี้คงต้องทำตามท่าที่จำได้ ฝืนใจลองนวดมั่ว ๆ ไปก่อน
เขาวางมือลงบนกระดูกสะบักของหลินหว่านซู แล้วใช้แรงฝ่ามือนวดคลึงไปเรื่อย ๆ
ไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าบริเวณที่ฝ่ามือสัมผัสกับร่างกายของหลินหว่านซูร้อนผ่าวขึ้นมา
“อืม...”
หลินหว่านซูครางเบา ๆ เป็นการยอมรับฉินไห่หยางชั่วคราว
เมื่อได้ยินเสียงตอบรับนั้น ฉินไห่หยางก็โล่งอก ร่างกายผ่อนคลายลงไม่น้อย
เขาเริ่มทำท่าเดิมซ้ำ ไล่จากกระดูกสะบักของหลินหว่านซูไปจนถึงกระดูกก้นกบ
จากนั้นใช้แนวกระดูกสันหลังเป็นจุดกึ่งกลาง แล้วดันและคลึงฝ่ามือทั้งสองออกไปด้านข้าง
แต่ฉินไห่หยางไม่ใช่นักนวดมืออาชีพ ไม่นานมือก็เริ่มหมดแรง
ท่าทางหลังจากนั้นแทบไม่ต่างจากการลูบคลำ ไม่เหลือเค้าการนวดกดแม้แต่น้อย
ตอนนี้หลินหว่านซูก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ตอนแรกสบายจริง ๆ ทั้งอุ่นทั้งร้อน รู้สึกว่ากล้ามเนื้อบริเวณแผ่นหลังผ่อนคลายลง
แต่เมื่อเวลาผ่านไป นี่มันยังเรียกว่านวดจัดกระดูกที่ไหนกัน?
ในสายตาเธอ มันชัด ๆ ว่าเขากำลังลูบคลำมั่วซั่ว!
ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังลองถามหยั่งเชิงว่า “หาเจอหรือยังว่าปัญหาอยู่ตรงไหน? เห็นคุณทำขั้นตอนนำมาตั้งนานแล้ว ถึงเวลาลงลึกได้แล้วมั้ง?”
มือของฉินไห่หยางชะงัก
ใช่สิ!
ขั้นตอนนำก็ทำมาครบแล้ว!
แล้วจะลงลึกยังไงล่ะ?
เขาไม่รู้วิชาจัดกระดูกสักหน่อย!
หัวใจของฉินไห่หยางเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย อุณหภูมิร่างกายก็ค่อย ๆ สูงขึ้นเพราะความประหม่า
ขณะที่เขากำลังไม่รู้จะทำอย่างไรดี
พลังของเขาก็ทำงานขึ้นมาอีกครั้ง!
เสื้อผ้าบนร่างของหลินหว่านซูค่อย ๆ โปร่งใส พอผ่านไปอีกระยะ เนื้อหนังของเธอก็เริ่มพร่าเลือน
สุดท้ายฉินไห่หยางก็ได้เห็นกระดูกของหลินหว่านซูอีกครั้ง!
แต่ตอนนี้ยังมีปัญหาอยู่ เขาหากระดูกที่มีปัญหาเจอแล้วก็จริง แต่จะจัดกระดูกอย่างไร? เขาไม่รู้ท่าจัดกระดูกจริง ๆ!
“นี่ ฉันถามหน่อย คุณไม่ได้กำลังหลอกฉันอยู่ใช่ไหม?”
“คุณคิดว่าถ้าแกล้งทำเป็นหมอที่จัดกระดูกเป็นแล้วจะอยู่ในเขตนี้ได้สบายขึ้นงั้นเหรอ?”
“ฉันเตือนคุณไว้เลย คนที่เอากระเทียมเสียบจมูกแล้วแกล้งทำเป็นช้างอย่างคุณ ฉันเห็นมาเยอะแล้ว!”
“แต่สุดท้ายพวกนั้นไม่มีใครจบสวยสักคน!”
เสียงเตือนของหลินหว่านซูดังขึ้น
ในบรรดาคนที่ถูกขายมายังเขตอวิ๋นหง มีไม่น้อยที่คิดใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ
พวกเขาแสร้งทำเป็นมีทักษะพิเศษ หวังให้ผู้มีอำนาจในเขตไว้ใจ เพื่อจะได้ตั้งหลักอยู่ที่นี่และทนทุกข์น้อยลงหน่อย
แต่สุดท้ายทุกคนก็ถูกจับได้
ส่วนจุดจบของพวกเขา...
ย่อมเดาได้ไม่ยาก
ได้ยินคำเตือนของหลินหว่านซู ฉินไห่หยางก็ใจหายวาบ
เพราะทุกคำที่หลินหว่านซูพูดแทงใจดำเขาพอดี!
ก็จริงนี่ ถ้าไม่มีดวงตามองทะลุที่ติดตัวมา ตอนนี้เขาก็เป็นแค่นักต้มตุ๋นที่แกล้งทำเป็นเก่ง!
แต่ละครฉากนี้ เขาทำได้แค่กัดฟันแสดงต่อไป
ขณะที่หลินหว่านซูหมดความอดทนและกำลังจะลุกขึ้น
ฉินไห่หยางก็ใช้นิ้วจิ้มลงบนกระดูกที่มีปัญหาของเธอ
“อ๊ะ!”
หลินหว่านซูครางด้วยความเจ็บปวด ร่างที่เพิ่งยกขึ้นมาเล็กน้อยพลันอ่อนยวบลง แล้วกลับไปนอนคว่ำบนเตียงอีกครั้ง
ฉินไห่หยางก็พบอย่างน่าอัศจรรย์ว่า ทันทีที่สัมผัสกระดูกที่มีปัญหาของหลินหว่านซู ความรู้มากมายเกี่ยวกับการแพทย์ก็ผุดขึ้นในร่างกายของเขาเอง
ราวกับมีคนถ่ายทอดความรู้ใส่หัวให้โดยตรง!
ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ มือทั้งสองข้างของเขาเริ่มขยับเอง ราวกับมีความทรงจำของกล้ามเนื้อ
ราวกับเขาเป็นแพทย์จีนเฒ่าผู้ชำนาญฝีมืออยู่แล้ว!
“อ๊ะ... เบาหน่อย เจ็บนิดหนึ่ง”
เสียงครางด้วยความเจ็บปวดของหลินหว่านซู ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นเสียงหอบเบา ๆ ที่แฝงความสบายอยู่เล็กน้อย
ฉินไห่หยางรู้แล้วว่าเขาจัดการให้เธอถูกจุด!
ครู่ต่อมา
ฉินไห่หยางชักมือกลับ “เสร็จแล้ว ลุกขึ้นลองดูสิ”
หลินหว่านซูลุกจากเตียง เดินเท้าเปล่าไปมาภายในห้องหลายรอบ แล้วพบด้วยความประหลาดใจว่าบริเวณที่เคยปวดเมื่อยแทบไม่เจ็บแล้ว!
เธอใช้มือจับเอวแล้วบิดไปมาหลายรอบ ความรู้สึกเหมือนกล้ามเนื้อถูกดึงรั้งก็หายไปเช่นกัน!
ทั้งร่างรู้สึกสดชื่นราวกับได้ชีวิตใหม่!
เธอมองฉินไห่หยางแล้วพินิจเขาอีกครั้ง “ไม่คิดเลยว่าคุณจะมีฝีมือจริงอยู่บ้าง!”
ฉินไห่หยางยิ้ม พลางโล่งใจอยู่ในใจ
เขารู้ว่าตัวเองผ่านด่านมาได้อีกครั้ง!
ก่อนหน้านี้เขาอาศัยการพนันหินหยกจนได้รับความสำคัญจากนายใหญ่ของเขต
ตอนนี้ก็ได้รับความรู้สึกดี ๆ จากรองหัวหน้าเขตอีก
คราวนี้เขาตั้งหลักในเขตนี้ได้มั่นคงแล้ว!
อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกกระบองไฟฟ้าช็อต หรือถูกลากไปตัดอวัยวะได้ทุกเมื่อ
ในเขตนี้ มีแต่คนที่มีประโยชน์เท่านั้นถึงจะถูกเก็บไว้!
พลังมองทะลุของฉินไห่หยางกำลังค่อย ๆ หายไป เขามองไม่เห็นกระดูกของหลินหว่านซูอีกแล้ว เห็นได้เพียงเรือนร่างของเธอ
ตอนนั้นเอง หลินหว่านซูพลันหันหลังให้ฉินไห่หยาง แล้วก้มตัวทำท่ายืดเหยียดไปข้างหน้า
ฉินไห่หยางเบิกตากว้างทันที
ขณะที่ฉินไห่หยางกำลังดื่มด่ำกับภาพตรงหน้า หลินหว่านซูที่กำลังยืดเหยียดก็เอ่ยเสียงอู้อี้ขึ้นมา “จริงสิ ฉันเหมือนเคยเห็นคุณมาก่อนนะ จำได้ว่าคุณถูกใครสักคนส่งมาที่นี่...”
ฉินไห่หยางชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน ก่อนจะมองใบหน้าที่กลับหัวของหลินหว่านซู ซึ่งอยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างของเธอ
เธอรู้ว่าใครเป็นคนส่งเขามางั้นหรือ?
นั่นหมายความว่าเขามีโอกาสตามหาพี่ชายของชู้คนนั้นได้ก่อนหรือเปล่า?
ตอนนี้เขายังกลับประเทศไม่ได้
แต่เริ่มจากพี่ชายของชู้คนนั้นก่อนได้ ถือว่าเก็บดอกเบี้ยไปก่อน!
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ สีหน้าของฉินไห่หยางก็ค่อย ๆ บิดเบี้ยวน่ากลัวขึ้น