จ้าวคัง ชู้ของสวี่น่า และยังเป็นเจ้าของห้องเช่าของฉินไห่หยางตอนอยู่ในประเทศ
หลังจากถูกแม่ยายสวี่ใช้ถังดับเพลิงฟาดจนล้ม ก่อนจะหมดสติไปอย่างสิ้นเชิง เขาเคยได้ยินจ้าวคังพูดว่าลูกพี่ลูกน้องของตัวเองอยู่ที่เมียนมา ทำธุรกิจขายคน
เขาถูกสวี่น่ากับชู้ของเธอร่วมมือกันส่งมาที่ภาคเหนือของเมียนมา
ในเรื่องนี้ ลูกพี่ลูกน้องของชู้คงลงแรงช่วยไม่น้อยเช่นกัน
ถ้าจัดการลูกพี่ลูกน้องของจ้าวคังได้ นอกจากจะได้ชำระแค้นเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนแล้ว จ้าวคังก็ยังต้องสูญเสียรายได้สีเทาก้อนโตด้วย!
นี่เป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!
“สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีนะ เป็นอะไรไป เมื่อกี้จัดกระดูกให้ฉันจนเหนื่อยหรือไง?”
หลินหว่านซูยืดเหยียดร่างกายเสร็จแล้วก็กลับมายืนตัวตรง หันมามองฉินไห่หยางอย่างสงสัย
ฉินไห่หยางสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ผ่อนออก เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ เขาก็ส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่มีอะไร”
เขารู้ว่าถ้าถามหลินหว่านซูเรื่องที่อยู่ของลูกพี่ลูกน้องจ้าวคังตรง ๆ ในตอนนี้ จุดประสงค์จะชัดเจนเกินไป
หากวันหน้าลงมือกันจริง ๆ แล้วลูกพี่ลูกน้องของจ้าวคังเกิดเป็นอะไรขึ้นมา คนอื่นย่อมสงสัยเขาได้ง่าย
ในเมื่อรู้แล้วว่าหลินหว่านซูรู้จักลูกพี่ลูกน้องของจ้าวคัง ก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในตอนนี้
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขายังอ่อนแอมาก ต่อให้รู้ว่าลูกพี่ลูกน้องของจ้าวคังอยู่ที่ไหน ก็ยังแก้แค้นทันทีไม่ได้อยู่ดี
วิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้คือเก็บตัวเงียบ ๆ แล้วค่อย ๆ พัฒนาตัวเองไปก่อน!
การอดทนชั่วคราว ก็เพื่อระเบิดพลังออกมาได้เต็มที่ในภายหลัง!
“ร่างกายฉันยังมีตรงไหนต้องจัดกระดูกอีกไหม?” หลินหว่านซูถาม
“พออายุมากขึ้น บวกกับนิสัยบางอย่างในชีวิตประจำวัน กระดูกเคลื่อนผิดตำแหน่งย่อมเกิดขึ้นได้ ขอแค่ไม่ผิดรูปมากเกินไปก็ไม่จำเป็นต้องรักษา แค่ใส่ใจท่าทางให้มากขึ้นก็พอ”
“แต่กรณีของคุณยังต้องจัดกระดูกอีกสักสองสามครั้ง ไว้อีกสองสามวันผมช่วยจัดให้อีกที”
ฉินไห่หยางย่อมไม่ปล่อยโอกาสที่จะกระชับความสัมพันธ์กับหลินหว่านซูให้หลุดมือ เขาต้องหาผลประโยชน์จากเธอให้ได้มากกว่านี้!
แน่นอนว่าไม่ใช่ผลประโยชน์ทางสายตา แต่เป็นสิ่งที่จับต้องได้!
อย่างเช่นข้อมูลหรือทรัพยากรที่มีประโยชน์จากเธอ
“ได้ งั้นอีกสองสามวันฉันค่อยไปหาคุณ คุณอยู่หอเดียวกับไผ่ผอมใช่ไหม?” หลินหว่านซูถาม
ฉินไห่หยางพยักหน้าเบา ๆ “อืม”
……
หลังจากร่ำลากับหลินหว่านซู ดวงตามองทะลุของฉินไห่หยางก็หมดฤทธิ์ลงอย่างสิ้นเชิง
เขากลับไปยังหอพักที่อยู่กับไผ่ผอม แต่กลับพบว่าไผ่ผอมไม่อยู่ที่นี่
“พอดีเลย ไหนลองศึกษาเรื่องดวงตามองทะลุดูหน่อย!”
ฉินไห่หยางไม่แน่ใจว่าดวงตามองทะลุของตัวเองต้องมีเงื่อนไขอะไรจึงจะใช้ได้ อย่างเช่นต้องท่องคาถาหรือเปล่า?
“มามีมามีฮง?”
เขากะพริบตาสองครั้ง แต่ก็ไม่มีผลอะไรเลย
“ลิมปิงโต้วเจ่อเจียเจิ้นเลี่ยไจ้เฉียน?”
ก็ยังไม่มีผลอะไร
หรือจะต้องทำท่าทาง?
ฉินไห่หยางไม่พูดพร่ำทำเพลง กระโดดลงพื้นแล้วโพสท่าลงพื้นอันเป็นเอกลักษณ์ของสไปเดอร์แมน จากนั้นก็เลียนแบบการยิงใยออกจากข้อมือ
ลองทำอยู่นาน ดวงตามองทะลุของเขาก็ยังไม่ปรากฏขึ้น
“ไม่ใช่ทั้งท่าทางและคาถา แล้วจะเป็นอะไรได้อีก?”
ฉินไห่หยางกลับไปนั่งบนเตียง จ้องบานประตูแล้วเหม่อลอย
ไม่นาน เขาก็พบว่าบานประตูเริ่มเลือนหายไป จนโปร่งใสอย่างสมบูรณ์!
เขามองเห็นสถานการณ์ด้านนอกประตู!
ฉินไห่หยางพลันเข้าใจขึ้นมา
ความคิด!
ที่แท้ก็เป็นความคิดนี่เอง!
เมื่อครู่เขาเผลอคิดอยากเห็นภาพด้านนอกประตู จึงบรรลุสภาวะที่ความคิดแจ่มชัดในชั่วพริบตา
หมายความว่า ขอแค่เขารวบรวมสมาธิและคิดอยากเห็นอะไร ก็จะมองเห็นสิ่งนั้นได้!
จากนั้นเขาก็รีบทดลองทันที
เขามองไปยังลิ้นชัก
เมื่อใช้พลังความคิดกระตุ้น เขาก็มองเห็นสิ่งของในลิ้นชัก!
มีปากกาหนึ่งด้าม สมุดบันทึก และรูปถ่ายอีกจำนวนหนึ่ง
สิ่งที่อยู่ในรูปทำให้หัวใจเขากระตุกวูบ
“พอจะรู้วิธีกระตุ้นดวงตามองทะลุแล้ว แต่ดวงตานี่ดูจะไม่ใช่ดวงตามองทะลุธรรมดา เหมือนจะมอบความสามารถพิเศษบางอย่างให้ด้วย อย่างเช่นการจัดกระดูกแบบแพทย์แผนจีน”
“ชื่อดวงตามองทะลุธรรมดาเกินไป เรียกว่าเนตรทองคำดีไหม?”
“ไม่สิ ฟังดูไม่ยิ่งใหญ่พอ เติมคำว่าเทพเข้าไปดีไหม? เนตรเทพทองคำ?”
“ใช่! เรียกว่าเนตรเทพทองคำ!”
หลังจากเข้าใจเงื่อนไขการกระตุ้นพลังพิเศษติดตัวและตั้งชื่อให้มันแล้ว ฉินไห่หยางก็เดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ
เขาเปิดลิ้นชัก
แล้วหยิบรูปถ่ายที่ทำให้หัวใจกระตุกวูบเมื่อครู่ออกมา
ในรูปมีทั้งผู้ชายและผู้หญิง
แต่นี่ไม่ใช่รูปถ่ายที่น่าดูเลยสักนิด ทั้งหมดเป็นภาพการทารุณกรรมอันน่าสยดสยอง ถึงขั้นว่าหากโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตก็จะถูกปิดทันที แถมยังถูกตำรวจเชิญตัวไปสอบสวนอีกด้วย
ฉินไห่หยางฝืนความรู้สึกคลื่นไส้ พลิกดูรูปถ่ายทีละใบ
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้ไม่มีโทรศัพท์อยู่กับตัว เขาคงถ่ายภาพหลักฐานเหล่านี้เก็บไว้แล้ว!
“หืม?”
จู่ ๆ มือที่กำลังพลิกดูรูปของเขาก็ชะงัก
มือแข็งค้างไปทันที
ในรูปเป็นหญิงสาวหน้าตาสดใส สวมเสื้อกีฬาลายเบสบอล ทว่าแววตาของเธอกลับเผยความหวาดกลัวอยู่หลายส่วน
รูปนี้ก็ถูกบังคับให้ถ่ายเช่นกัน
ฉินไห่หยางไม่มีวันลืมใบหน้าของคนในรูปไปตลอดชีวิต!
เธอเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของเขา และยังเป็นรักแรกของเขาด้วย!
จ้าวซือจิ้ง!
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ทั้งสองก็เลิกรากันด้วยดีและขาดการติดต่อ
ตลอดสามปีที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยข้องเกี่ยวกันอีกเลย
ไม่คิดเลยว่าข่าวคราวเกี่ยวกับเธอที่ได้พบอีกครั้งจะอยู่ที่ภาคเหนือของเมียนมา!
เห็นได้ชัดว่าจ้าวซือจิ้งถูกหลอกมาที่ภาคเหนือของเมียนมาโดยไม่รู้สาเหตุ และกลายเป็น “คนที่ถูกขายมา”!
“ไม่รู้ว่ารูปนี้ถ่ายไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่……”
สีหน้าของฉินไห่หยางซับซ้อนอย่างยิ่ง
ตอนนั้นถึงทั้งสองจะแยกทางกันด้วยดี แต่พวกเขาก็ยังรักกัน เพียงเพราะเหตุปัจจัยที่ไม่อาจควบคุมบางอย่าง จึงไปต่อด้วยกันไม่ได้
ฉินไห่หยางย่อมไม่อยากให้จ้าวซือจิ้งเป็นอะไรไป
ยิ่งไปกว่านั้น สถานที่อย่างภาคเหนือของเมียนมา หากเกิดเรื่องขึ้น โดยเฉพาะกับผู้หญิงแล้ว จุดจบ……
ย่อมต้องน่าอนาถอย่างยิ่ง!
ฉินไห่หยางวางรูปถ่ายลง แล้วหยิบสมุดเล่มเล็กอีกเล่มออกมาจากลิ้นชัก
เมื่อเปิดดู เขาก็ประหลาดใจที่พบว่ามันเป็นไดอารี่!
เป็นสมุดที่ไผ่ผอมใช้บันทึกชีวิต!
【19 มีนาคม มีคนที่ถูกขายมาใหม่ 2 คน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง เป็นคู่รักกัน ฝ่ายหญิงหน้าตาพอใช้ได้ ถูกนายใหญ่ส่งต่อไปขายให้สถานเริงรมย์ ส่วนฝ่ายชายถูกเก็บไว้ฝึก】
……
【21 มีนาคม ลักพาตัวพ่อกับลูกชายมาได้ 1 คู่ คนแก่โง่เกินไป เรียนทักษะไม่รู้เรื่องสักที อวัยวะก็ราคาไม่ดี ได้ยินว่าถูกขายต่อไปเป็นแรงงานที่แอฟริกา ส่วนคนหนุ่มพอมีความรู้เรื่องคอมพิวเตอร์ จึงเก็บไว้ก่อน】
……
【11 เมษายน นายใหญ่เล่นพนันหินหยกแพ้อีก 20 ล้าน เขาขายทรัพย์สินบางส่วนของเขตคุมขัง แล้วก็ขายคนที่ถูกขายมาไปอีก 100 คน】
……
【29 มิถุนายน มีสาวสวยสุด ๆ คนหนึ่งมาใหม่ อายุในบัตรประชาชนคือ 24 ปี ชื่อก็เพราะดี ชื่อจ้าวซือจิ้ง……】
แววตาฉินไห่หยางวูบไหว ในที่สุดก็พบข้อมูลที่ต้องการแล้ว!
29 มิถุนายน……
วันนี้คือวันที่ 13 กรกฎาคม
หมายความว่าเพิ่งผ่านไปแค่ 14 วัน
บางที……
จ้าวซือจิ้งอาจยังไม่เกิดเรื่อง!
ฉินไห่หยางพลิกอ่านไดอารี่ต่อไป