เธอขยี้น้องน้อยจนจมเข้าไปในอ้อมแขน พลางปลอบหัวใจดวงน้อยที่แทบช็อกเพราะความเหลื่อมล้ำทางเทคโนโลยี
จั่วเฉินขยับเข้าไปหาเสิ่นอวี้ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เป็นไงบ้าง มีใครเอานมออกมาขายไหม?”
เสิ่นอวี้ส่ายหน้า “ไม่มี”
“เฮ้อ” จั่วเฉินถอนหายใจเบา ๆ “ศูนย์แลกเปลี่ยนรอบนี้คงเหมือนรอบก่อน แค่ตั้งไว้ประดับฉาก ผู้เล่นแต่ละคนซ่อนเสบียงกันมิดชิด พอเจอคนเป็นคนอื่นก็แทบอยากถอดกางเกงในค้นตัว แล้วจะมีใครยอมแลกเสบียงกับคนอื่นได้ยังไง”
“อะไรนะ!” สุยชีเสียดายจนแทบทนไม่ไหว “มีวิธีแลกเปลี่ยนที่รวดเร็วขนาดนี้แท้ ๆ กลับเอามาตั้งไว้เฉย ๆ นี่มันเสียของชัด ๆ”
จั่วเฉินส่งเสียงฮึ ๆ สองครั้ง “ยังจำคำขวัญของผู้เล่นรอบก่อนได้ไหม?”
เสิ่นอวี้กับน้องน้อยประสานเสียงกัน “หัวแตกได้ เลือดไหลได้ แต่เสบียงห้ามขาด!”
“งั้นเหรอ?” แสงไฟที่เต้นระริกสะท้อนอยู่ในดวงตาของสุยชี “วันนี้พี่สาวคนนี้จะทำให้พวกเขายอมส่งเสบียงมาให้เอง”
เธอมุดออกจากผ้าห่ม หยิบผ้าขาด ๆ ที่จั่วเฉินเพิ่งหาเจอขึ้นมา แล้วยื่นให้เพื่อนร่วมทีม “ช่วยฉีกเป็นเส้น ๆ หน่อย”
อีกสามคนงุนงงแต่ก็ทำตาม ทั้งสามเริ่มฉีกผ้าด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
“พี่สุย จะเอาไปทำอะไรครับ?” จั่วเฉินในฐานะโฆษกประจำทีมเอ่ยถาม
สุยชีมองจำนวนผู้ตกรอบที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วบนหน้าจอสมองกลส่วนตัว แล้วแย้มยิ้ม “ทำคบเพลิง เอาไปแลกเสบียง”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา “เจ็ดนางฟ้าขายคบเพลิง” ก็โพสต์ประกาศแลกเปลี่ยนในศูนย์แลกเปลี่ยน เนื้อหามีดังนี้:
ชื่อเสบียง: ชุดช่วยชีวิตแก
รายละเอียดเสบียง: คบเพลิงติดไฟ 1 อัน + กิ่งสนยาวประมาณ 1.5 เมตร 8 กิ่ง มีภาพประกอบด้านล่าง
สิ่งที่ต้องการ: ผู้ที่มีนม ลูกอม หรือยาบรรเทาอาการปวดจะได้รับการพิจารณาก่อน
หมายเหตุ: แต่ละทีมแลกเปลี่ยนได้วันละ 3 ครั้ง เสบียงมีจำกัด ผู้ให้ราคาสูงสุดจะได้ไป