เสิ่นอวี้กับคนอื่น ๆ จ้องม่านฝนดำสนิทอย่างตะลึงงัน ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังเรียกสติกลับมาไม่ได้
สุยชียกมือดีดนิ้ว «อย่ามัวเหม่อสิ»
จั่วเฉินหันมามองเธออย่างงุนงง «พายุฝนที่ร้อยปีจะเจอสักครั้งบนดาวหินทราย เธอกลับทายถูกจริง ๆ ด้วย»
เสิ่นอวี้เอนพิงผนังหิน หัวเราะเบา ๆ «เกือบได้เที่ยววันเดียวจริง ๆ แล้ว»
น้องน้อยพิงขาสุยชี ลมหนาวที่พัดมาจากปากถ้ำทำให้ตัวสั่นสะท้าน
สุยชีจูงเธอเข้าไปในถ้ำ จากนั้นหยิบซากสัตว์ฝุ่นดำออกมาจากคลังเก็บของติดตัว แล้วลงมือถลกหนังหนา ๆ ของมันอย่างรวดเร็ว เธอเลือกหินแหลมยาวมาหลายก้อนใช้แทนตะปู ตอกหนังสัตว์ติดไว้ตรงปากถ้ำ บังลมหนาวกัดกระดูกและเสียงฝนกระหน่ำจากด้านนอก
น้องน้อยเดินสำรวจไปทั่วถ้ำ พบรอยเว้ารูปวงกลมแห่งหนึ่ง ดูเหมาะแก่การก่อไฟเป็นพิเศษ จึงรีบวิ่งไปบอกสุยชีอย่างตื่นเต้น
«น้องน้อยเก่งมาก ไปก่อไฟกันเลย»
จั่วเฉินกับเสิ่นอวี้เองก็ไม่ได้อยู่เฉย ทั้งคู่พบหม้อหินใบหนึ่งกับผ้าขาดหลายผืนที่เต็มไปด้วยฝุ่นในถ้ำกว้างพอสมควรแห่งนี้
จั่วเฉินถือผ้าขาดไว้ในมือทั้งสองข้าง ถามเสิ่นอวี้อย่างไม่ค่อยแน่ใจ «หม้อหินเอาไว้ทำอาหารได้ ส่วนผ้าขาดพวกนี้... คงไม่มีประโยชน์หรอกมั้ง»
«ไม่มีประโยชน์สำหรับพวกเรา แต่ในสายตาพี่สุยต้องมีประโยชน์แน่» เสิ่นอวี้ตอบอย่างมั่นใจ
จั่วเฉินถูกโน้มน้าวจนคล้อยตาม «ฟังดูมีเหตุผล»
ตอนทั้งสองนำหม้อหินกับผ้าขาดไปให้สุยชี เธอก็ก่อกองไฟเรียบร้อยแล้ว แสงไฟสว่างไสวไปทั่วถ้ำมืดสลัว
หม้อหินใบนั้นวางคร่อมหลุมก่อไฟรูปวงกลมได้อย่างมั่นคงพอดี
«ใช้ได้เลย เดี๋ยวล้างให้สะอาดแล้วฆ่าเชื้อ จากนั้นเอาปลาสองตัวมาต้มซุป» สุยชีกล่าว
จั่วเฉินถามอย่างใคร่รู้ «แล้วผ้าขาดพวกนี้มีประโยชน์ไหม?»
«มีประโยชน์สิ» ชั้นเรียนความรู้เล็ก ๆ ของสุยชีเริ่มขึ้นอีกครั้ง «ฉีกเป็นแถบผ้า ชุบน้ำมันจากสัตว์ฝุ่นดำที่ละลายแล้วให้ชุ่ม แล้วเอาไปพันกิ่งไม้ พอจุดไฟก็จะกลายเป็นคบเพลิงที่ใช้งานได้ดี»
เพื่อนร่วมทีมมือใหม่ทั้งสามคนชูนิ้วโป้งให้เธอพร้อมกัน
ชาวเน็ตที่กำลังดูถ่ายทอดสดต่างชื่นชมไม่ขาดปากเช่นกัน:
【เธอไม่ใช่พวกหลงผู้ชายจิตใจชั่วร้ายหรอกเหรอ ทำไมกลายเป็นยอดฝีมือเอาชีวิตรอดบนดาวร้างไปได้???】