เสิ่นอวี้กำลังตั้งใจเฝ้ากองไฟอยู่ จู่ ๆ แผ่นหลังที่หันให้แสงไฟก็ราวกับตกอยู่ในห้องน้ำแข็ง ความเย็นยะเยือกแผ่จากฝ่าเท้าขึ้นมาทั่วร่างอย่างรวดเร็ว รอยต่อระหว่างขาเทียมกับต้นขาปวดแปลบจนแทบทนไม่ไหว
เขากดมือแนบลงตรงจุดที่ปวดแน่น ร่างกายสั่นสะท้านจนควบคุมไม่ได้
เสิ่นอวี้รู้ทันทีว่าอุณหภูมิลดลงแล้ว “ต้องรีบปลุกพวกเขา”
ขณะหลับ ความสามารถในการควบคุมอุณหภูมิร่างกายของมนุษย์จะอ่อนลง ทำให้สูญเสียความร้อนเร็วขึ้น
ถ้านอนหลับในอุณหภูมิแบบนี้โดยสวมเสื้อผ้าบาง ๆ หากไม่มีใครปลุก พวกเขาก็จะไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก
“พี่สุย น้องน้อย ตื่นเร็ว”
“จั่วเฉิน อย่านอนแล้ว”
สุยชีลืมตาขึ้นก็รู้สึกหนาวจนถึงกระดูก รีบเปิดพยากรณ์อากาศดูทันที:
อุณหภูมิวันนี้: -23℃ ถึง -16℃ หิมะตกหนัก
อุณหภูมิพรุ่งนี้: -28℃ ถึง -21℃ หิมะตกหนัก
จั่วเฉินที่เพิ่งตื่น หนาวจนพูดติดอ่าง “ทะ...ทำไมจู่ ๆ ถึงหนาวขนาดนี้?”
น้องน้อยก็ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ขณะที่ร่างสั่นเทา
สุยชีหยิบเสื้อชั้นในขนแกะ เสื้อไหมพรม ถุงเท้าบุขน รองเท้าบูตบุผ้า และเสื้อขนเป็ดออกจากคลังเก็บของส่วนตัว
“เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
จั่วเฉินกับเสิ่นอวี้ยกผ้าห่มขึ้นสูง เปิดทางให้สุยชีกับน้องน้อยยืนอยู่ด้านหลังแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน จากนั้นทั้งสองคนจึงหันหลังให้ แล้วไปเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหนา ๆ ข้างกองไฟ
ทีมหนีตายทั้งสี่คนรอดจากความหนาวมาได้สำเร็จ สวมเสื้อขนเป็ดอุ่น ๆ กันถ้วนหน้า
สุยชีเดินไปหาเสิ่นอวี้ แล้วยื่นหน้ารายการยาอันละลานตาให้เขาดู “ดูหน่อยว่าต้องใช้ยาอะไรบ้าง เดี๋ยวฉันใส่ไว้ในรายการส่วนกลาง”
เสิ่นอวี้เลือกสเปรย์บรรเทาปวดมาหนึ่งขวดกับเจลคลายปวดหนึ่งหลอด
เธอใส่สเปรย์บรรเทาปวดสิบขวดกับเจลคลายปวดหกหลอดไว้ในรายการส่วนกลางทันที