อย่ายั่วเลย องค์ชายสามเนี่ยจาไม่ใช่หลิ่วเซี่ยฮุ่ยจริง ๆ

ตอนที่ 4 องค์ชายสามควันออกหู

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ยาต้มมีสรรพคุณช่วยให้สงบใจ หนงอวี้จึงพิงหัวเตียงหลับไปอีกครั้งในเวลาไม่นาน

เมื่อเน่จากลับมา สิ่งที่เห็นก็คือภาพเช่นนี้

เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ไม่เอ่ยคำใด

เจ้าหอยมุกน้อยหลับสนิทเสียจนแม้เน่จาจะอุ้มนางออกจากหัวเตียง ก็ยังไม่ตื่น

เน่จาอุ้มนางเดินไปยังตำหนักข้าง หนงอวี้กลับเบากว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

คงเป็นเพราะมีไข้ติดต่อกันหลายวัน จึงสิ้นเปลืองเรี่ยวแรงไปไม่น้อย อีกทั้งเปลือกหอยบาง ๆ ของนางก็แทบไม่มีน้ำหนัก เมื่อวางอยู่ในอ้อมแขนจึงนุ่มนิ่มราวกับก้อนสำลี

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด ภายในตำหนักข้างก็มีสระหยกขาวที่อบอวลด้วยไอเซียนเพิ่มขึ้นมาแห่งหนึ่ง

สระหยกขาวพร่างพรายด้วยไอหมอก ไข่มุกเม็ดงามประดับผนัง เห็นได้ชัดว่าเอาใจใส่จัดเตรียมเป็นอย่างดี

เน่จาโน้มกายลงข้างสระ ค่อย ๆ วางก้อนน้อยในอ้อมแขนลงไปในน้ำ

ทันทีที่ปลายผมจมลงใต้ผิวน้ำ หนงอวี้ก็ฟื้นขึ้นมาในที่สุด

นางกะพริบตาปริบ ๆ สัมผัสความเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วกาย ร่างกายก็เริ่มเบาหวิวขึ้นทีละน้อย

หนงอวี้สบายจนเปลือกหอยเปิดออก เนื้อหอยขาวนวลยื่นออกมาจากด้านในอย่างอยากรู้อยากเห็น ก่อนแตะก้อนกรวดที่ก้นสระเบา ๆ

เน่จานั่งยองอยู่ข้างสระ ใช้ข้อศอกเท้าหัวเข่า มองหอยน้อยที่ก้นสระอย่างอารมณ์ดี นางกำลังสบายจนเปลือกหอยเปิดกว้าง เนื้อหอยยื่นออกมาถูไถก้อนกรวด

เขามองอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกว่าน่าสนใจ จึงอดยิ้มออกมาไม่ได้

หนงอวี้กลับสะดุ้งตกใจ เจ้าหอยมุกน้อยที่หัวทึบอยู่บ้างเพิ่งตระหนักว่า เมื่อถูกน้ำในสระชโลมโดยไม่รู้ตัว นางได้คืนร่างเดิมไปเสียแล้ว

เนื้อหอยของนางหดกลับเข้าไปฉับพลัน พร้อมเสียง “เพียะ” เปลือกหอยปิดสนิท กลายเป็นลูกกลมสีขาวนวล นอนนิ่งอยู่ที่ก้นสระ

สมกับที่เน่จาถือกำเนิดจากรากบัว ในท้องเต็มไปด้วยเล่ห์กล

เขาใช้นิ้วจิ้มหอยน้อยที่แสร้งหลับเบา ๆ “หลบอะไร? ข้าไม่กินหอยหรอก”

ปลายนิ้วเพิ่งแตะลงไป หนงอวี้ก็สะท้านไปทั้งร่าง ช่องเปลือกหอยหุบแน่นยิ่งกว่าเดิม

เน่จาหัวเราะเบา ๆ ก้มตาลงกวนน้ำจนเกิดระลอก “น้ำในสระนี้เป็นน้ำทะเล ข้าไปขอจากพ่อตาเฒ่ามา”

แม้จะบอกว่าไปขอ แต่เอ๋ากว่างเห็นเน่จาราวกับเห็นเทพอสูร จึงพาคนมาผันน้ำทะเลจากทะเลบูรพาไปยังตำหนักอวิ๋นโหลวด้วยตนเอง หวังเพียงให้เน่จาจากไปโดยเร็ว จะได้กลับไปใช้ชีวิตสงบสุขดังเดิม

หนงอวี้ได้ยินแล้วก็พ่นฟองอากาศออกมาเป็นสายใต้น้ำ ก่อนลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ “พ่ะ...พ่อตา...ก็มีน้ำทะเลด้วยหรือ?”

“พ่อตาเฒ่าคือบิดาของเจ้า ไม่ใช่ภูเขา” เน่จาตอบ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เปลือกของเจ้าหอยมุกน้อยก็เปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีแดง “อ้อ...อ้อ...”

น้ำทะเลบูรพาช่วยบำรุงหอยมุก ระหว่างที่องค์ชายสามไม่อยู่ หนงอวี้จึงแช่อยู่ในสระหยกขาวติดต่อกันหลายวัน

นางกำลังว่ายน้ำอย่างรื่นเริง จู่ ๆ ความร้อนระอุก็พลุ่งขึ้นมาจากส่วนลึกของผนังเปลือก

หนงอวี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เปลือกหอยของนางเปิดออกจนสุดอย่างควบคุมไม่ได้ ไข่มุกสีชมพูอ่อนขนาดเท่าเล็บมือเม็ดหนึ่งค่อย ๆ กลิ้งออกมาจากส่วนลึกที่สุดของเปลือก ตกลงตรงกลางเนื้อหอยนุ่มที่แผ่ออก

หนงอวี้จ้องมองไข่มุกที่ตนสร้างขึ้นอย่างเหม่อลอย นี่เป็นครั้งแรกที่นางสร้างไข่มุกได้

ตอนที่ยังอยู่ในวังมังกร หนงอวี้เคยเห็นพระมารดาสร้างไข่มุก

เวลานั้นพระมารดาบอกนางว่า ไข่มุกที่เผ่าหอยสร้างขึ้น ห้ามให้คนนอกแตะต้อง แม้แต่ลูบคลำก็ไม่ได้

หนงอวี้สัมผัสได้ว่าไข่มุกแรกเกิดเม็ดนั้นแนบอยู่กับเนื้อหอยนุ่มของนาง อุ่นละมุนอยู่ตรงนั้น

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เจ้าหอยมุกน้อยเกิดความอาลัยอาวรณ์ขึ้นมา

นี่คือไข่มุกของนาง ห้ามให้ผู้อื่นแตะต้อง

หนงอวี้หุบเปลือกหอยเข้าหากันเล็กน้อย แล้วประคองไข่มุกไปไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดอย่างระมัดระวัง

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ หนงอวี้ก็พลันนึกถึงองค์ชายสามเน่จาขึ้นมา

องค์ชายสามนับเป็นคนนอกหรือไม่? หนงอวี้ไม่รู้

แต่พระองค์ต้องเป็นคนดีแน่ ไม่ยอมให้ทหารสวรรค์จับนางไป ทั้งยังเชิญเซียนหญิงมารักษาโรคให้นางด้วย

หนงอวี้พลิกไข่มุกของตนไปมา คิดว่าเมื่อองค์ชายสามกลับมา นางอาจให้เขามองผ่านผิวน้ำได้สักครั้ง—เพียงครั้งเดียว มองผ่านน้ำคงไม่นับว่าแตะต้องกระมัง

ขณะที่หนงอวี้กำลังฟุ้งซ่าน เน่จาก็ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง

ฎีกาที่กองพะเนินมาหลายวันจากการเข้าเฝ้าตามกำหนดที่สวรรค์ยังต้องจัดการ เขาจึงจำต้องออกไปข้างนอกคราหนึ่ง

ใครจะคิดว่าเมื่อกลับมา จะเห็นเจ้าหอยมุกน้อยกำลังลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่รู้ว่าวางแผนร้ายอะไรอยู่

“กำลังดูอะไรอยู่?”

พอเน่จาเอ่ยขึ้น เจ้าหอยมุกน้อยทั้งตัวก็กระโดด “เพียะ” ขึ้นมาบนผิวน้ำ เกือบพลิกคว่ำ

ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงจำเสียงของเน่จาได้ ก่อนเอ่ยอย่างหวาด ๆ ว่า “องค์...องค์ชายสาม เหตุใดเสด็จถึงเดินไร้เสียง...”

เน่จาเดินไปนั่งข้างสระ วางท่าผ่อนคลาย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นแล้วเอียงหน้ามองเจ้าหอยมุกน้อยในสระ

หนงอวี้ลอยอยู่บนผิวน้ำ นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายในที่สุดก็รวบรวมความกล้าขึ้นมาได้ “ข้าสร้างไข่มุกได้แล้ว”

ยามเอ่ยประโยคนี้ ช่องเปลือกหอยของนางก็อ้าออกอีกเล็กน้อย น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความยินดีที่ปกปิดไม่มิด

สายตาของเน่จาตกลงบนไข่มุกเม็ดน้อยสีชมพูอ่อน หางคิ้วพลันเลิกขึ้น

สมกับที่เขาป้อนของวิเศษฟ้าดินให้หลายวัน เจ้าหอยมุกน้อยถึงกับสร้างไข่มุกออกมาได้จริง ๆ

เมื่อมองจนพอใจแล้ว เน่จาก็ยกมือขึ้น เตรียมยื่นเข้าไปในเปลือกหอย แต่หนงอวี้ไม่ยินยอม

เนื้อหอยนุ่มของนางหดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ปกป้องไข่มุกเม็ดนั้นไว้เกือบมิด “มะ...ไม่ได้ ห้ามแตะ! พระมารดาบอกว่าไข่มุกที่สร้างขึ้น ห้ามให้คนนอกแตะต้อง”

มือที่ค้างอยู่กลางอากาศของเน่จาชะงักลง “คนนอก?”

เมื่อเห็นเช่นนี้ หนงอวี้ก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง “องค์...องค์ชายสามเป็นคนดี...คงไม่ถือสาเรื่องนี้...”

เน่จาส่งเสียง “ชิ” ออกมา เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำพูดเหลวไหลของเจ้าหอยมุกน้อย

แม้เขาจะไม่มีใจรักใคร่ชายหญิงต่อหนงอวี้ แต่ในนามแล้วเขาก็ยังเป็นสามีของนาง บัดนี้กลับกลายเป็นคนนอกไปเสียแล้ว

หอยน้อยตรงหน้าช่างน่าชังนัก ไม่ยอมรับเขาเป็นสามี หรือคิดจะแต่งงานใหม่กันแน่?

หนงอวี้มองสีหน้าขององค์ชายสามที่เปลี่ยนไปมา คล้ายรู้ตัวว่าก่อเรื่องเข้าแล้ว จึงเอ่ยเสียงเบาแผ่วอย่างติดขัด “องค์...องค์ชายสาม...”

คำพูดของนางดึงเน่จากลับมาจากภวังค์ เขาจ้องหนงอวี้แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าถามเจ้า พวกเรามีความสัมพันธ์เช่นไร?”

คำถามนี้ทำให้หนงอวี้จนคำตอบ นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลองหยั่งเชิงว่า “...องค์ชายสามเป็นผู้พาข้าออกจากทะเลบูรพาหรือ?”

เน่จาไม่ตอบ

หนงอวี้คิดอีกครั้ง “องค์...องค์ชายสามเป็นผู้มีพระคุณ?”

คิ้วของเน่จาขมวดลึกยิ่งขึ้น

หนงอวี้ลอบชำเลืองสีหน้าของเน่จา แล้วรีบเสริมอีกประโยคอย่างลนลาน “ถ้า...ถ้าเช่นนั้นก็เป็น...เจ้าหนี้หรือ?”

นางคล้ายรู้สึกว่าคำตอบนี้ก็ไม่ถูกต้องนัก เสียงจึงเบาลงเรื่อย ๆ “องค์ชายสามเชิญเซียนหญิงมารักษาข้า ป้อนยาให้ข้าดื่ม แล้วยังผันน้ำทะเลมาให้...ดูเหมือนข้าจะติดค้างท่านอยู่ไม่น้อย...”

สีหน้าของเน่จายิ่งย่ำแย่ลง ความอดทนของเขาใกล้หมดลงเพราะเจ้าหอยมุกน้อยที่ชวนให้โมโหจนพูดไม่ออก “ข้าจะให้เจ้าติดค้างอะไรข้า? เจ้าเป็นของข้า ข้าเลี้ยงดูเจ้าย่อมเป็นเรื่องสมควร”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป