หนงอวี้ถูกเขาถามจนพูดไม่ออก จึงเริ่มขบคิดความหมายในคำพูดของเน่าจาอย่างจริงจัง
นางเป็นหอยมุกขององค์ชายสาม แม้แต่แซ่ยังตามองค์ชายสาม เช่นนั้นองค์ชายสามก็ดูจะเป็นคนใกล้ชิดยิ่งกว่าพระบิดาและพระมารดาเสียอีก
พระบิดาไม่นับว่าเป็นคนนอก พระมารดายิ่งไม่นับ เช่นนั้นองค์ชายสามก็ย่อมไม่นับเช่นกัน
หนงอวี้คิดวนไปวนมาอยู่ครู่ใหญ่ ลูกคิดเล็ก ๆ ในใจดีดรัวดังเป๊าะแป๊ะ “อ...องค์ชายสามไม่ใช่คนนอก...”
“แล้วข้าเป็นอะไร?” เน่าจาถาม
“เป็นสามี...” หนงอวี้ตอบเสียงแผ่ว
เน่าจาได้คำตอบที่พึงใจ ธาตุชั่วร้ายในกระดูกยิ่งถูกความว่าง่ายของเจ้าหอยมุกน้อยขยายใหญ่ขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด “เช่นนั้นสามีจะแตะไข่มุกของเจ้าได้หรือไม่?”
หนงอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เชื่อฟัง แง้มปากเปลือกออกอีกเล็กน้อย
“...เช่นนั้นท่านแตะเพียงครั้งเดียวก็พอ” นางกำชับเสียงเบา “แค่ครั้งเดียว”
เน่าจามองไข่มุกเม็ดน้อยที่เปล่งประกายเนียนนุ่ม มิได้รีบยื่นมือออกไป “สร้างไข่มุกแล้วเจ็บหรือไม่?”
“ไม่เจ็บ” หนงอวี้กล่าว พลางขยับไข่มุกเข้าหาเน่าจาอีกเล็กน้อย “เพียงแต่...คันนิดหน่อย”
คราวนี้เน่าจาจึงยื่นมือออกไป แตะผิวไข่มุกเบา ๆ แล้วชักมือกลับทันที
หนงอวี้กลับหุบเปลือกดัง “เพี๊ยะ” ราวกับถูกลวก หอยทั้งตัวจมลงไปในน้ำครึ่งฉื่อ
เน่าจาชักมือกลับ มองเจ้าหอยมุกน้อยที่หดตัวเป็นก้อนกลม แล้วในที่สุดก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่
“กลัวถึงเพียงนี้เชียว?”
เสียงอู้อี้ดังมาจากก้นสระ “มะ...ไม่ได้กลัว...”
เน่าจาไม่หยอกนางต่อ
เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่บนชายเสื้อ ก่อนจะหันกายเดินออกไป หนงอวี้กลับรวบรวมความกล้าเอ่ยเรียกเขาไว้
“องค์ชายสาม—”
“หืม?”
หนงอวี้เกาะขอบสระ มองแผ่นหลังของเน่าจาพลางกล่าวอย่างจริงจัง “ข้า...ข้าจะตอบแทนท่านให้ดี”
ฝีเท้าของเน่าจาชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย “ไม่ต้องตอบแทน ขอเพียงมีชีวิตอยู่ก็พอ”
หนงอวี้ไม่ค่อยเข้าใจว่าคำว่าเพียงมีชีวิตอยู่ก็พอนั้นหมายถึงอะไร แต่ฟังดูคล้ายเป็นคำพูดสำคัญ นางจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น
นับแต่วันนั้น เจ้าหอยมุกน้อยก็เริ่มต้นการเดินทางเพื่อตอบแทนบุญคุณ
ยามรุ่งสาง เน่าจาเพิ่งกลับจากตรวจตราตามหน้าที่ ครั้นผลักประตูห้องโถงข้างเข้าไป ก็เห็นเจ้าหอยมุกน้อยนั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะ เบื้องหน้ามีกาน้ำชาดินม่วงตั้งอยู่ ปากกามีไอสีขาวพวยพุ่งออกมาไม่ขาดสาย
ไอสีขาวนั้นหนากว่าตอนชงชาตามปกติหลายเท่า แทบจะกลืนกาทั้งใบหายไป
พอหนงอวี้เห็นเขาเข้ามา นางก็เด้งตัวลุกจากเก้าอี้ทันที
นางประคองถ้วยกระเบื้องขาวด้วยสองมือ แล้วยกขึ้นสูงส่งให้เน่าจา
“องค์ชายสาม ท่านลองชิมดู”
เน่าจาก้มมองถ้วยชา
น้ำชามีสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำดุจหมึก ใต้ก้นถ้วยมีใบชาหลายใบคลี่ออกเต็มที่ จมอยู่ราวกับปลาที่จมน้ำตาย
แม่ทัพจงถานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนมองดวงตากลมใสเป็นประกายของเจ้าหอยมุกน้อย แล้วก็รับถ้วยมา ยกขึ้นจิบริมฝีปาก
ชั่วขณะที่น้ำชาแตะลิ้น ระหว่างคิ้วของเน่าจากระตุกเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
เหตุใดชาจึงมีรสเค็ม?
เน่าจาถือถ้วยชา ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย ก่อนจะดื่มน้ำชาจนหมดถ้วยโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน
“...ดี” เขากล่าว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลักยิ้มเล็ก ๆ ก็ผุดขึ้นข้างแก้มของหนงอวี้ “จริงหรือ? เช่นนั้นข้าก็ลองชิมบ้าง”
นางคว้าถ้วยอีกใบบนโต๊ะ ยกขึ้นจ่อริมฝีปากแล้วดื่มอึกใหญ่
ชั่วพริบตาถัดมา หอยทั้งตัวของหนงอวี้ก็แข็งค้างอยู่กับที่ ดวงตากลมที่เดิมโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน ทำได้เพียงอมชาไว้ในปากแล้วส่งเสียงประท้วงอู้อี้ “อื้อ ๆ ๆ”
เน่าจายืนอยู่ข้าง ๆ กอดอก มองเจ้าหอยมุกน้อยตรงหน้าอย่างสบายอารมณ์
กว่าหนงอวี้จะกลืนชาคำนั้นลงไปได้ นางก็สะท้านไปทั้งตัวเพราะความขม ขอบตาแดงเรื่อขึ้นมา
“องค์ชายสาม...” เสียงของนางเจือสะอื้น “เมื่อครู่...ท่านดื่มหมดทั้งถ้วยหรือ?”
“อืม”
“ท่าน...ท่านดื่มหมดได้อย่างไร? ทั้งขมทั้งเค็ม...”
“เค็มแล้วไม่ดีตรงไหน? รสเค็มช่วยชูรส” เน่าจาหมุนถ้วยเปล่าบนโต๊ะไปมา ตอบอย่างจริงจัง
“แล้วรสขม...”
“ขมกำลังดี ในแดนเซียนเรียกว่า ‘ขมก่อนหวานทีหลัง’ เหล่ามหาเซียนต้าหลัวล้วนดื่มเช่นนี้” เน่าจากล่าวปดหน้าตาเฉย
หนงอวี้กะพริบตาปริบ ๆ ถามอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย “...จริงหรือ?”
“ข้าจะหลอกเจ้าไปไย ชาเซียนแห่งสวรรค์ให้ความสำคัญกับรสหวานที่ตามมา ยิ่งขมฝาดตอนแตะลิ้น รสหวานที่หลงเหลือก็ยิ่งชื่นใจ”
เน่าจาพูดจาเหลวไหลได้อย่างเป็นธรรมชาติ หลอกเจ้าหอยมุกน้อยจนงุนงงไปหมด
หนงอวี้ส่งเสียง “อ้อ” แล้วก้มมองน้ำชาที่ยังเหลืออยู่เกินครึ่งถ้วย
ของเหลวสีน้ำตาลเข้มข้างในไหวกระเพื่อมตามการเคลื่อนไหวของนาง บนผิวยังลอยเป็นฟองเล็กละเอียดชั้นหนึ่ง มองอย่างไรก็ไม่เหมือนของที่ดื่มได้
แต่ทว่าองค์ชายสามกล่าวว่ามหาเซียนต้าหลัวล้วนดื่มเช่นนี้
องค์ชายสามมีความรู้กว้างขวาง ย่อมไม่หลอกนางเป็นแน่
หนงอวี้เม้มริมฝีปาก ก่อนยกถ้วยขึ้นจิบอีกครั้งอย่างระมัดระวัง
เมื่อชาคำหนึ่งไหลลงท้อง ใบหน้าน้อย ๆ ของหนงอวี้ก็ย่นเข้าหากันอย่างห้ามไม่อยู่ นางแลบลิ้นออกมา รอจนรสขมจางหาย แล้วจึงเม้มปากเบา ๆ
“...เหมือนจะมีรสหวานตามมาจริง ๆ” หนงอวี้กล่าวอย่างไม่แน่ใจ
เน่าจาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอียงศีรษะหัวเราะเสียงต่ำสองสามครั้ง
เพื่อไม่ให้เจ้าหอยมุกน้อยที่ซื่อไร้เดียงสาจับได้ เน่าจายกมือขึ้นใช้เอกสารบังครึ่งล่างของใบหน้า
แต่แพรแดงพิชิตสวรรค์กลับทรยศเขา ผ้าแพรสีแดงผืนนั้นแกว่งไปมาด้านหลัง คล้ายกำลังส่งเสียงหัวเราะอย่างไร้สุ้มเสียง
หนงอวี้กำลังดื่มด่ำกับรสหวานที่ตามมาของน้ำชา จึงมิได้ใส่ใจความผิดปกติของเน่าจานัก
นางเพียงรู้สึกเลือนรางว่าคล้ายมีเสียงบางอย่างดังอยู่ในห้องโถงข้าง ครั้นเงยหน้าขึ้นก็เห็นเน่าจายกเอกสารขึ้นสูง บดบังใบหน้าจนมิด
“องค์ชายสาม?”
“...อืม” เสียงตอบที่ฟังอารมณ์ไม่ออกดังมาจากหลังเอกสาร
“ท่านกำลังหัวเราะอยู่หรือ?”
“เปล่า”
หนงอวี้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็พูดไม่ถูกว่าตรงไหน
นางจึงเลิกคิดถึงเรื่องนี้ แล้วก้มหน้าศึกษาถ้วยชาของตนต่อ
“การดื่มชาในแดนเซียนช่างมีพิธีรีตองนัก” หนงอวี้รำพึง “เริ่มจากขม แล้วจึงค่อยหวาน...”
เมื่อได้ฟังคำพูดของเจ้าหอยมุกน้อย แพรแดงพิชิตสวรรค์ที่อยู่ข้าง ๆ ก็แกว่งไปมาอีกสองครั้งตรงขอบโต๊ะ กว่าจะยอมสงบลง
คืนนั้น หนงอวี้กอดหมอน ลอบเข้าห้องนอนของเน่าจาอย่างคล่องแคล่วเช่นเคย
นับแต่เข้ามาอยู่ในตำหนักอวิ๋นโหลว นี่ก็กลายเป็นกิจวัตรที่นางไม่เคยขาด
เน่าจายังมีเอกสารราชการต้องตรวจ จึงนั่งเขียนบางอย่างอยู่หน้าโต๊ะ
แสงเทียนสาดลงบนใบหน้า ยิ่งขับให้องค์ชายสามมีรูปโฉมงดงามไร้ผู้ใดเทียบ
หนงอวี้มองเน่าจาอย่างเคลิบเคลิ้ม อดคิดไม่ได้ว่าองค์ชายสามช่างหล่อเหลายิ่งนัก
“มองพอหรือยัง?”
เน่าจามิได้เงยหน้า น้ำเสียงเรียบเฉย
ถูกจับได้ว่าลอบมอง หนงอวี้ก็หดใบหน้าทั้งหมดเข้าไปในผ้าห่มดังพรึ่บ นอนนิ่งแสร้งหลับ
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเสียงอู้อี้ของนางก็ดังมาจากใต้ผ้าห่ม “มะ...ไม่ได้มอง...”