อย่ายั่วเลย องค์ชายสามเนี่ยจาไม่ใช่หลิ่วเซี่ยฮุ่ยจริง ๆ

ตอนที่ 5 สามีผู้ไร้รสสัมผัส

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หนงอวี้ถูกเขาถามจนพูดไม่ออก จึงเริ่มขบคิดความหมายในคำพูดของเน่าจาอย่างจริงจัง

นางเป็นหอยมุกขององค์ชายสาม แม้แต่แซ่ยังตามองค์ชายสาม เช่นนั้นองค์ชายสามก็ดูจะเป็นคนใกล้ชิดยิ่งกว่าพระบิดาและพระมารดาเสียอีก

พระบิดาไม่นับว่าเป็นคนนอก พระมารดายิ่งไม่นับ เช่นนั้นองค์ชายสามก็ย่อมไม่นับเช่นกัน

หนงอวี้คิดวนไปวนมาอยู่ครู่ใหญ่ ลูกคิดเล็ก ๆ ในใจดีดรัวดังเป๊าะแป๊ะ “อ...องค์ชายสามไม่ใช่คนนอก...”

“แล้วข้าเป็นอะไร?” เน่าจาถาม

“เป็นสามี...” หนงอวี้ตอบเสียงแผ่ว

เน่าจาได้คำตอบที่พึงใจ ธาตุชั่วร้ายในกระดูกยิ่งถูกความว่าง่ายของเจ้าหอยมุกน้อยขยายใหญ่ขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด “เช่นนั้นสามีจะแตะไข่มุกของเจ้าได้หรือไม่?”

หนงอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เชื่อฟัง แง้มปากเปลือกออกอีกเล็กน้อย

“...เช่นนั้นท่านแตะเพียงครั้งเดียวก็พอ” นางกำชับเสียงเบา “แค่ครั้งเดียว”

เน่าจามองไข่มุกเม็ดน้อยที่เปล่งประกายเนียนนุ่ม มิได้รีบยื่นมือออกไป “สร้างไข่มุกแล้วเจ็บหรือไม่?”

“ไม่เจ็บ” หนงอวี้กล่าว พลางขยับไข่มุกเข้าหาเน่าจาอีกเล็กน้อย “เพียงแต่...คันนิดหน่อย”

คราวนี้เน่าจาจึงยื่นมือออกไป แตะผิวไข่มุกเบา ๆ แล้วชักมือกลับทันที

หนงอวี้กลับหุบเปลือกดัง “เพี๊ยะ” ราวกับถูกลวก หอยทั้งตัวจมลงไปในน้ำครึ่งฉื่อ

เน่าจาชักมือกลับ มองเจ้าหอยมุกน้อยที่หดตัวเป็นก้อนกลม แล้วในที่สุดก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่

“กลัวถึงเพียงนี้เชียว?”

เสียงอู้อี้ดังมาจากก้นสระ “มะ...ไม่ได้กลัว...”

เน่าจาไม่หยอกนางต่อ

เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่บนชายเสื้อ ก่อนจะหันกายเดินออกไป หนงอวี้กลับรวบรวมความกล้าเอ่ยเรียกเขาไว้

“องค์ชายสาม—”

“หืม?”

หนงอวี้เกาะขอบสระ มองแผ่นหลังของเน่าจาพลางกล่าวอย่างจริงจัง “ข้า...ข้าจะตอบแทนท่านให้ดี”

ฝีเท้าของเน่าจาชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย “ไม่ต้องตอบแทน ขอเพียงมีชีวิตอยู่ก็พอ”

หนงอวี้ไม่ค่อยเข้าใจว่าคำว่าเพียงมีชีวิตอยู่ก็พอนั้นหมายถึงอะไร แต่ฟังดูคล้ายเป็นคำพูดสำคัญ นางจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

นับแต่วันนั้น เจ้าหอยมุกน้อยก็เริ่มต้นการเดินทางเพื่อตอบแทนบุญคุณ

ยามรุ่งสาง เน่าจาเพิ่งกลับจากตรวจตราตามหน้าที่ ครั้นผลักประตูห้องโถงข้างเข้าไป ก็เห็นเจ้าหอยมุกน้อยนั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะ เบื้องหน้ามีกาน้ำชาดินม่วงตั้งอยู่ ปากกามีไอสีขาวพวยพุ่งออกมาไม่ขาดสาย

ไอสีขาวนั้นหนากว่าตอนชงชาตามปกติหลายเท่า แทบจะกลืนกาทั้งใบหายไป

พอหนงอวี้เห็นเขาเข้ามา นางก็เด้งตัวลุกจากเก้าอี้ทันที

นางประคองถ้วยกระเบื้องขาวด้วยสองมือ แล้วยกขึ้นสูงส่งให้เน่าจา

“องค์ชายสาม ท่านลองชิมดู”

เน่าจาก้มมองถ้วยชา

น้ำชามีสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำดุจหมึก ใต้ก้นถ้วยมีใบชาหลายใบคลี่ออกเต็มที่ จมอยู่ราวกับปลาที่จมน้ำตาย

แม่ทัพจงถานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนมองดวงตากลมใสเป็นประกายของเจ้าหอยมุกน้อย แล้วก็รับถ้วยมา ยกขึ้นจิบริมฝีปาก

ชั่วขณะที่น้ำชาแตะลิ้น ระหว่างคิ้วของเน่าจากระตุกเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

เหตุใดชาจึงมีรสเค็ม?

เน่าจาถือถ้วยชา ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย ก่อนจะดื่มน้ำชาจนหมดถ้วยโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน

“...ดี” เขากล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลักยิ้มเล็ก ๆ ก็ผุดขึ้นข้างแก้มของหนงอวี้ “จริงหรือ? เช่นนั้นข้าก็ลองชิมบ้าง”

นางคว้าถ้วยอีกใบบนโต๊ะ ยกขึ้นจ่อริมฝีปากแล้วดื่มอึกใหญ่

ชั่วพริบตาถัดมา หอยทั้งตัวของหนงอวี้ก็แข็งค้างอยู่กับที่ ดวงตากลมที่เดิมโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน ทำได้เพียงอมชาไว้ในปากแล้วส่งเสียงประท้วงอู้อี้ “อื้อ ๆ ๆ”

เน่าจายืนอยู่ข้าง ๆ กอดอก มองเจ้าหอยมุกน้อยตรงหน้าอย่างสบายอารมณ์

กว่าหนงอวี้จะกลืนชาคำนั้นลงไปได้ นางก็สะท้านไปทั้งตัวเพราะความขม ขอบตาแดงเรื่อขึ้นมา

“องค์ชายสาม...” เสียงของนางเจือสะอื้น “เมื่อครู่...ท่านดื่มหมดทั้งถ้วยหรือ?”

“อืม”

“ท่าน...ท่านดื่มหมดได้อย่างไร? ทั้งขมทั้งเค็ม...”

“เค็มแล้วไม่ดีตรงไหน? รสเค็มช่วยชูรส” เน่าจาหมุนถ้วยเปล่าบนโต๊ะไปมา ตอบอย่างจริงจัง

“แล้วรสขม...”

“ขมกำลังดี ในแดนเซียนเรียกว่า ‘ขมก่อนหวานทีหลัง’ เหล่ามหาเซียนต้าหลัวล้วนดื่มเช่นนี้” เน่าจากล่าวปดหน้าตาเฉย

หนงอวี้กะพริบตาปริบ ๆ ถามอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย “...จริงหรือ?”

“ข้าจะหลอกเจ้าไปไย ชาเซียนแห่งสวรรค์ให้ความสำคัญกับรสหวานที่ตามมา ยิ่งขมฝาดตอนแตะลิ้น รสหวานที่หลงเหลือก็ยิ่งชื่นใจ”

เน่าจาพูดจาเหลวไหลได้อย่างเป็นธรรมชาติ หลอกเจ้าหอยมุกน้อยจนงุนงงไปหมด

หนงอวี้ส่งเสียง “อ้อ” แล้วก้มมองน้ำชาที่ยังเหลืออยู่เกินครึ่งถ้วย

ของเหลวสีน้ำตาลเข้มข้างในไหวกระเพื่อมตามการเคลื่อนไหวของนาง บนผิวยังลอยเป็นฟองเล็กละเอียดชั้นหนึ่ง มองอย่างไรก็ไม่เหมือนของที่ดื่มได้

แต่ทว่าองค์ชายสามกล่าวว่ามหาเซียนต้าหลัวล้วนดื่มเช่นนี้

องค์ชายสามมีความรู้กว้างขวาง ย่อมไม่หลอกนางเป็นแน่

หนงอวี้เม้มริมฝีปาก ก่อนยกถ้วยขึ้นจิบอีกครั้งอย่างระมัดระวัง

เมื่อชาคำหนึ่งไหลลงท้อง ใบหน้าน้อย ๆ ของหนงอวี้ก็ย่นเข้าหากันอย่างห้ามไม่อยู่ นางแลบลิ้นออกมา รอจนรสขมจางหาย แล้วจึงเม้มปากเบา ๆ

“...เหมือนจะมีรสหวานตามมาจริง ๆ” หนงอวี้กล่าวอย่างไม่แน่ใจ

เน่าจาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอียงศีรษะหัวเราะเสียงต่ำสองสามครั้ง

เพื่อไม่ให้เจ้าหอยมุกน้อยที่ซื่อไร้เดียงสาจับได้ เน่าจายกมือขึ้นใช้เอกสารบังครึ่งล่างของใบหน้า

แต่แพรแดงพิชิตสวรรค์กลับทรยศเขา ผ้าแพรสีแดงผืนนั้นแกว่งไปมาด้านหลัง คล้ายกำลังส่งเสียงหัวเราะอย่างไร้สุ้มเสียง

หนงอวี้กำลังดื่มด่ำกับรสหวานที่ตามมาของน้ำชา จึงมิได้ใส่ใจความผิดปกติของเน่าจานัก

นางเพียงรู้สึกเลือนรางว่าคล้ายมีเสียงบางอย่างดังอยู่ในห้องโถงข้าง ครั้นเงยหน้าขึ้นก็เห็นเน่าจายกเอกสารขึ้นสูง บดบังใบหน้าจนมิด

“องค์ชายสาม?”

“...อืม” เสียงตอบที่ฟังอารมณ์ไม่ออกดังมาจากหลังเอกสาร

“ท่านกำลังหัวเราะอยู่หรือ?”

“เปล่า”

หนงอวี้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็พูดไม่ถูกว่าตรงไหน

นางจึงเลิกคิดถึงเรื่องนี้ แล้วก้มหน้าศึกษาถ้วยชาของตนต่อ

“การดื่มชาในแดนเซียนช่างมีพิธีรีตองนัก” หนงอวี้รำพึง “เริ่มจากขม แล้วจึงค่อยหวาน...”

เมื่อได้ฟังคำพูดของเจ้าหอยมุกน้อย แพรแดงพิชิตสวรรค์ที่อยู่ข้าง ๆ ก็แกว่งไปมาอีกสองครั้งตรงขอบโต๊ะ กว่าจะยอมสงบลง

คืนนั้น หนงอวี้กอดหมอน ลอบเข้าห้องนอนของเน่าจาอย่างคล่องแคล่วเช่นเคย

นับแต่เข้ามาอยู่ในตำหนักอวิ๋นโหลว นี่ก็กลายเป็นกิจวัตรที่นางไม่เคยขาด

เน่าจายังมีเอกสารราชการต้องตรวจ จึงนั่งเขียนบางอย่างอยู่หน้าโต๊ะ

แสงเทียนสาดลงบนใบหน้า ยิ่งขับให้องค์ชายสามมีรูปโฉมงดงามไร้ผู้ใดเทียบ

หนงอวี้มองเน่าจาอย่างเคลิบเคลิ้ม อดคิดไม่ได้ว่าองค์ชายสามช่างหล่อเหลายิ่งนัก

“มองพอหรือยัง?”

เน่าจามิได้เงยหน้า น้ำเสียงเรียบเฉย

ถูกจับได้ว่าลอบมอง หนงอวี้ก็หดใบหน้าทั้งหมดเข้าไปในผ้าห่มดังพรึ่บ นอนนิ่งแสร้งหลับ

ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเสียงอู้อี้ของนางก็ดังมาจากใต้ผ้าห่ม “มะ...ไม่ได้มอง...”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป