เฮ่ออวิ๋นเทียนตั้งใจจะนำกระต่ายป่าเหล่านี้ไปมอบให้คนที่มาช่วยจัดงานศพของคุณปู่เฮ่อ ซึ่งรวมถึงคนที่ช่วยจัดการธุระต่าง ๆ และคนที่ช่วยแบกโลงกับขุดหลุมฝังศพด้วย
ตระกูลเฮ่อมีเพียงคุณปู่เฮ่อกับเฮ่ออวิ๋นเทียนสองคนเท่านั้น ชาวบ้านจึงออกแรงช่วยงานศพของคุณปู่เฮ่อกันมาก เขาจำเป็นต้องขอบคุณทุกคนที่มาช่วย
ทุกวันนี้ใคร ๆ ก็ลำบาก การมาช่วยงานสักครั้งเท่ากับต้องเสียแต้มแรงงานไปหนึ่งวัน เพราะฉะนั้นน้ำใจครั้งนี้ เขาต้องตอบแทนให้ได้
เขาสะพายกระสอบที่ใส่กระต่ายป่าไว้ แล้วตรงไปยังบ้านตระกูลฉินเป็นแห่งแรก
ผู้อาวุโสของตระกูลฉินชื่อฉินเต๋ออวิ้น ดูท่าทางอายุราวห้าสิบกว่า รูปร่างไม่สูงนักแต่กำยำ งานศพของคุณปู่เฮ่อมีฉินเต๋ออวิ้นเป็นผู้จัดการ และลูกชายทั้งสองของเขา ฉินหย่งกับฉินเหมิ่ง ก็ช่วยแบกโลงด้วย
เมื่อมาถึงหน้าบ้านตระกูลฉิน มองผ่านรั้วไม้เข้าไปก็เห็นเด็กชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเล่นกันอยู่ในลานบ้าน พวกเขาคือฉินเหลย หลานชายของผู้อาวุโสฉิน กับฉินอวี่ หลานสาวของเขา
เฮ่ออวิ๋นเทียนยืนอยู่ด้านนอกแล้วร้องถามว่า “ลุงฉินอยู่บ้านไหมครับ?”
ที่จริงไม่ต้องร้องเรียก เด็กทั้งสองก็เห็นเขาตั้งนานแล้ว ทั้งคู่รู้จักเฮ่ออวิ๋นเทียนดี เพียงแต่ตอนนี้เขาอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ จึงไม่สะดวกเข้าไปในบ้านคนอื่นตามใจชอบ
เด็กชายฉินเหลยวิ่งเข้าไปในบ้านพลางตะโกนว่า “คุณปู่ คุณปู่! ลุงอวิ๋นเทียนมาหาครับ!”
ฉินเต๋ออวิ้นเดินออกมาจากห้อง เห็นเฮ่ออวิ๋นเทียนยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “อ้าว อวิ๋นเทียนนี่เอง มีธุระอะไรก็เข้ามาคุยข้างในสิ!”
ขณะพูด ฉินเต๋ออวิ้นก็เดินมุ่งหน้าไปทางประตูใหญ่ เขารู้ว่าเฮ่ออวิ๋นเทียนไม่สะดวกเข้าไปในบ้านคนอื่นตามใจชอบในตอนนี้
ขณะที่ฉินเต๋ออวิ้นเดินออกมา ลูกชายทั้งสองของเขาก็ออกจากห้องมาพอดี
ลูกชายคนโตของฉินเต๋ออวิ้นชื่อฉินหย่ง อายุราว 27-28 ปี สูง 175 เซนติเมตร ส่วนลูกชายคนเล็กอายุยี่สิบต้น ๆ สูงกว่าพี่ชายเล็กน้อย ราว 180 เซนติเมตร พวกเขายังมีลูกสาวอีกคนชื่อฉินเจวียน ซึ่งแต่งงานไปอยู่หมู่บ้านข้าง ๆ แล้ว
ฉินเต๋ออวิ้นเปิดประตูรั้ว เห็นกระสอบข้างตัวเฮ่ออวิ๋นเทียนจึงถามว่า “อวิ๋นเทียน มีธุระอะไรหรือ?”
เฮ่ออวิ๋นเทียนตอบว่า “ผมมาขอบคุณลุงฉินที่ช่วยจัดการงานศพคุณปู่ครับ วันนี้ผมเข้าป่าไปจับกระต่ายป่ามาได้สองสามตัว เลยเอามาให้ลุงกับพี่หย่ง พี่เหมิ่ง รวมถึงคนอื่น ๆ ที่มาช่วยด้วยครับ คนละตัว
อีกอย่าง ผมยังเด็ก บางเรื่องก็ไม่ค่อยเข้าใจ ต่อไปถ้าบ้านลุงมีธุระอะไรแล้วผมไม่ได้ไปช่วยทันที ก็หวังว่าลุงฉินจะไม่โกรธนะครับ”
ฉินเต๋ออวิ้นหัวเราะพลางโบกมือ “โธ่ เรื่องแค่นี้เอง แกยังเด็ก บางเรื่องไม่เข้าใจก็ไม่มีใครถือสาหรอก”
เฮ่ออวิ๋นเทียนแก้ปากกระสอบแล้วหยิบกระต่ายป่าออกมาตัวหนึ่ง ยื่นให้ฉินเต๋ออวิ้น จากนั้นก็ก้มลงหยิบอีกตัวส่งให้ฉินหย่งที่เพิ่งเดินมาถึงประตู แล้วหยิบอีกตัวส่งให้ฉินเหมิ่ง
ฉินเต๋ออวิ้นเห็นเฮ่ออวิ๋นเทียนหยิบกระต่ายป่าออกมาติดกันสามตัวก็รีบห้าม “อวิ๋นเทียน ให้เยอะขนาดนี้ทำไม แค่ตัวเดียวก็พอแล้ว”
เฮ่ออวิ๋นเทียนมัดปากกระสอบกลับดังเดิมแล้วพูดว่า “ลุงฉิน ทุกคนที่มาช่วยได้คนละตัวครับ ลุงกับพี่หย่งพี่เหมิ่งอย่าปฏิเสธเลย ผมยังต้องไปบ้านคนอื่นต่อ คงอยู่ต่อไม่ได้แล้วครับ”
พูดจบ เขาก็สะพายกระสอบขึ้นหลัง โบกมือให้พ่อกับลูกชายตระกูลฉิน แล้วเดินทางต่อไปยังบ้านหลังถัดไป
ฉินเต๋ออวิ้นมองตามหลังเฮ่ออวิ๋นเทียนแล้วพูดว่า “อวิ๋นเทียนเป็นเด็กดีจริง ๆ”
พูดจบก็เหลือบมองกระต่ายป่าในมือแล้วพูดต่อว่า “พี่หย่ง ไปฆ่ากระต่ายป่ามาสักตัว วันนี้มื้อกลางวันเรากินเนื้อกัน ส่วนอีกสองตัวขังไว้ก่อน รอถึงฤดูเก็บเกี่ยวค่อยกิน”
เด็กทั้งสองได้ยินเสียงฉินเต๋ออวิ้นก็ทั้งกระโดดทั้งร้องว่า “ได้กินเนื้อแล้ว! ได้กินเนื้อแล้ว!”
เฮ่ออวิ๋นเทียนไล่ไปตามรายชื่อที่จำได้ แล้วนำกระต่ายป่าไปมอบให้ทุกบ้านที่มาช่วยทีละบ้าน เมื่อในกระสอบเหลือกระต่ายป่าตัวสุดท้าย เขาก็มาถึงบ้านหลังหนึ่งทางใต้สุดของหมู่บ้านเค่าซานถุน
เจ้าของบ้านนี้ชื่อเอ้อร์จู้จื่อ ชื่อจริงว่าพังอิ๋นจู้ อายุราว 26-27 ปี เป็นคนขยันขันแข็งมาก ทุกวันได้แต้มแรงงานอย่างน้อย 10 แต้ม บางครั้งยังได้ถึง 12 แต้มด้วย
ตอนนี้ในบ้านมีเพียงเขากับหลานชายวัยสิบกว่าขวบอาศัยอยู่ด้วยกัน
ตามเหตุผลแล้ว เอ้อร์จู้จื่อได้แต้มแรงงานมากขนาดนี้ น่าจะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี แต่โชคชะตากลับเล่นตลกกับเขาอย่างร้ายกาจ
ราวห้าปีก่อน ในฤดูหนาว เอ้อร์จู้จื่อถูกใจกับหญิงสาวคนหนึ่ง ทั้งสองถึงขั้นกำลังจะคุยเรื่องแต่งงานกันแล้ว
เพื่อรับเจ้าสาวเข้าบ้านอย่างสมเกียรติ เอ้อร์จู้จื่อจึงไปยืมวัวเหลืองวัยฉกรรจ์ตัวหนึ่งจากทีมผลิตกับพี่ชายคนโตชื่อต้าจู้จื่อ แล้วพากันไปลากซุงที่ป่าไม้
ครั้งนั้นเองที่พวกเขามัดซุงไว้ไม่แน่น พอรถลงทางลาด ท่อนซุงหนักกว่าพันจินก็พุ่งหลุดจากรถ
ต้าจู้จื่อถูกซุงชนจนเสียชีวิตทันที ส่วนวัวที่ยืมมาจากทีมผลิตก็ถูกชนจนบาดเจ็บสาหัสล้มลง สุดท้ายทำได้เพียงฆ่าขาย
เมื่อต้าจู้จื่อตาย ภรรยาของเขาก็กลับไปอยู่บ้านเดิม ไม่นานก็แต่งงานใหม่ ทิ้งลูกชายของต้าจู้จื่อไว้
เอ้อร์จู้จื่อรู้สึกผิดมาตลอดว่าพี่ชายต้องตายเพราะตัวเอง จึงสาบานว่าจะเลี้ยงหลานชายให้เติบโต
ต้าจู้จื่อเป็นเพียงลูกจ้างชั่วคราว โรงเลื่อยจึงจ่ายเงินชดเชยให้เพียง 100 หยวนพอเป็นพิธี แต่เพราะวัวของทีมผลิตบาดเจ็บสาหัสจนหมดความสามารถในการทำงาน เอ้อร์จู้จื่อจึงยังต้องชดใช้ค่าวัวให้ทีมผลิตด้วย
เมื่อนับรวมเงินชดเชยของต้าจู้จื่อกับเงินที่ได้จากการขายเนื้อวัวแล้ว เอ้อร์จู้จื่อยังต้องจ่ายเงินให้ทีมผลิตอีกกว่า 300 หยวน
แม้เอ้อร์จู้จื่อจะขยันขันแข็งและหาเลี้ยงตัวเองกับหลานชายในทีมผลิตได้ แต่เขาไม่มีเงินเหลือเก็บจริง ๆ เงินหลายสิบหยวนที่ทีมผลิตจ่ายให้ในแต่ละปี เขาก็นำไปชดใช้หนี้ให้ทีมผลิตจนหมด
เวลาผ่านไปห้าปี เอ้อร์จู้จื่อใช้หนี้หมดแล้ว แต่ก็เสียเวลาเรื่องแต่งงานของตัวเองไปด้วย หญิงสาวที่เคยคุยกันจนใกล้แต่งงานก็แต่งให้คนอื่นไปนานแล้ว
เฮ่ออวิ๋นเทียนมาถึงหน้าบ้านเอ้อร์จู้จื่อแล้วร้องเรียกว่า “พี่จู้ อยู่บ้านไหมครับ ผมเฮ่ออวิ๋นเทียนครับ”
จากนั้นก็มีเสียงดังมาจากในบ้าน “อวิ๋นเทียน มาทำอะไรถึงนี่ล่ะ มีธุระอะไรหรือ?”
เฮ่ออวิ๋นเทียนเล่าเรื่องเดียวกับที่พูดกับคนอื่นให้อเอ้อร์จู้จื่อฟังอีกครั้ง ระหว่างที่เอ้อร์จู้จื่อพยายามปฏิเสธ เขาก็หยิบกระต่ายป่าตัวสุดท้ายออกจากกระสอบแล้วยื่นให้เอ้อร์จู้จื่อ
เฮ่ออวิ๋นเทียนถือกระสอบเปล่าแล้วรีบเดินกลับบ้าน งานที่ต้องวิ่งวุ่นไปทั่วทำให้เวลาใกล้ถึงช่วงบ่ายที่ต้องไปทำงานแล้ว
บางบ้านที่ได้รับกระต่ายป่าก่อนหน้านี้ทำเนื้อกินกันเรียบร้อยแล้ว เรื่องนี้ย่อมเรียกความสนใจจากเพื่อนบ้าน เพราะช่วงนี้ไม่ใช่เทศกาลอะไร ใครจะทำเนื้อกินกันเล่า!
เพื่อนบ้านช่วยกันบอกต่อ ไม่นานคนทั้งทีมผลิตแทบทุกคนก็รู้เรื่องที่เฮ่ออวิ๋นเทียนเอากระต่ายป่าไปมอบให้คนอื่น
คนที่มีเหตุผลบางคนมองออกแล้วว่าเฮ่ออวิ๋นเทียนกำลังขอบคุณคนที่ช่วยฝังศพคุณปู่เฮ่อ พวกเขาได้แต่ชื่นชมว่าเฮ่ออวิ๋นเทียนรู้จักวางตัวดี พร้อมกับเสียดายว่าทำไมตัวเองถึงไม่ได้ไปช่วย
ส่วนคนที่ปกติเอาแต่กินแรงคนอื่นและชอบหาเรื่องกลับคิดว่า เฮ่ออวิ๋นเทียนไม่เอากระต่ายป่ามาให้ก็เท่ากับดูถูกพวกเขา พวกเขาตัดสินใจว่าจะไปถามเอาคำตอบจากเฮ่ออวิ๋นเทียนหลังเลิกงานตอนเย็น
พวกอันธพาลสองสามคนในหมู่บ้านเค่าซานถุนก็ได้ยินข่าวนี้เหมือนกัน พวกเขารอจนถึงตอนเย็นไม่ไหว ตอนนี้จึงมีอันธพาลสามคนกำลังมุ่งหน้าไปทางบ้านเฮ่ออวิ๋นเทียน
แต่เฮ่ออวิ๋นเทียนไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย ตอนนี้เขากำลังตุ๋นซี่โครงอยู่ในมิติของตัวเอง! เพราะเสียเวลาไปกับการแจกกระต่ายป่า มื้ออาหารของเฮ่ออวิ๋นเทียนจึงล่าช้าไปด้วย