ซี่โครงที่เฮ่ออวิ๋นเทียนตุ๋น แน่นอนว่าหั่นมาจากลูกหมูป่าตัวนั้น เนื่องจากหมูป่าไม่ได้ตอน กลิ่นของหมูป่าตัวผู้จึงชวนให้พูดไม่ออก มีเพียงหมูป่าที่ยังโตไม่เต็มวัยแบบนี้เท่านั้นที่เนื้ออร่อยที่สุด
เขาใช้น้ำมันหมูรองก้นหม้อ ใส่เครื่องปรุงง่าย ๆ อย่างต้นหอม ขิง และกระเทียม นอกนั้นก็ไม่ได้ใส่อะไรเพิ่ม ส่วนข้างหม้อตุ๋นหมูป่ามีแผ่นแป้งข้าวโพดผสมแป้งสาลีแปะอบอยู่
ขณะที่เขากำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย นักเลงไร้เรื่องทำสามคนที่ตั้งใจมาหาเรื่องก็มาถึงหน้าบ้านเขาพอดี
นักเลงทั้งสามคนนี้ในหมู่บ้านเค่าซานถุนล้วนมาจากครอบครัวที่มีสมาชิกมาก และเป็นคนที่ได้รับความเอ็นดูเป็นพิเศษ
ครอบครัวของพวกเขาไม่ต้องพึ่งคะแนนแรงงานเพียงไม่กี่คะแนนที่พวกเขาหามาได้ หากเกิดเรื่องขึ้นก็ยังมีคนในบ้านคอยจัดการให้ นั่นแหละจึงทำให้พวกเขากลายเป็นคนเกียจคร้าน วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่
เขากำลังกินอย่างมีความสุข ต้องบอกว่าเนื้อหมูป่าที่ยังโตไม่เต็มวัยแบบนี้อร่อยจริง ๆ รสชาติไม่ด้อยกว่าเนื้อหมูบ้านเลย ยิ่งช่วงนี้ในป่ามีอาหารอุดมสมบูรณ์ ไขมันบนตัวหมูป่าตัวนี้ก็มีไม่น้อย
อาหารที่มีไขมันสูงแบบนี้ สำหรับชาวจีนในยุค 1960 แล้ว เรียกว่าเหนือชั้นกว่ากันคนละระดับเลยทีเดียว
ตอนที่ใกล้จะกินอิ่ม ประตูไม้หน้าบ้านของเขาก็ถูกเคาะดัง “ก๊อก ๆ” แถมยังเคาะติด ๆ กันไม่หยุด
เฮ่ออวิ๋นเทียนที่กินอิ่มจนเริ่มง่วงได้ยินเสียงเคาะรัวไม่หยุด ก็สบถในใจว่า ใครกันนะ ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย
เขาออกจากมิติส่วนตัวแล้วเปิดประตูบ้าน ก็เห็นคนสามคนยืนอยู่ด้านนอกกำแพงบ้าน จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เขาจำได้ทันทีว่าทั้งสามเป็นนักเลงประจำหมู่บ้าน วัน ๆ ไม่ทำงานทำการ เอาแต่เดินเตร่ไปทั่ว
พอทั้งสามเห็นเขาเดินออกมาจากบ้าน ชายหนุ่มคนหนึ่งที่หวีผมแสกกลางและมีสิวเต็มหน้า ก็ร้องเรียก “เฮ่ออวิ๋นเทียน รีบเปิดประตูหน่อย พวกเรามีเรื่องจะคุยด้วย”
เฮ่ออวิ๋นเทียนครุ่นคิดอยู่ในใจว่า เจ้าของร่างเดิมก็แทบไม่ได้ข้องเกี่ยวกับพวกนี้ แล้วตัวเขาที่เพิ่งข้ามภพมาก็ยิ่งไม่รู้จัก พวกนี้มาหาเขาทำไมกัน
เมื่อสงสัย เขาจึงถามว่า “พวกนายสามคนมาหาฉันทำไม?”
ชายหนุ่มสิวเต็มหน้าคนเดิมตอบว่า “ฉันได้ยินว่านายเอากระต่ายป่าไปให้หลายบ้าน ทำไมไม่เอามาให้พวกเราบ้าง?”
ชายหนุ่มคนนี้ชื่อจางเหว่ย เป็นหลานชายของสมุห์บัญชีกองผลิต สมุห์บัญชีกองผลิตอายุใกล้ 40 ปีแล้ว ไม่มีลูกชายหรือลูกสาว จึงเอ็นดูหลานชายของตัวเองเป็นพิเศษ และหวังให้พวกเขาเลี้ยงดูเขายามแก่
สมุห์บัญชีกองผลิตชื่อจางลี่ เป็นลูกชายคนที่สาม ส่วนจางเหว่ยเป็นลูกชายของพี่ชายคนที่สองของเขา
ได้ยินมาว่าตอนเด็ก ๆ จางปิงพี่ชายคนโตสุขภาพไม่ดี เพื่อให้เขาอยู่รอดจึงตั้งชื่อเล่นให้ว่า “โก่วจื่อใหญ่” ต่อมาจางจวินซึ่งเป็นลูกชายคนที่สองก็ถูกเรียกว่า “โก่วจื่อรอง” ส่วนจางลี่ลูกชายคนที่สามจึงได้ชื่อว่า “โก่วจื่อสาม” ไปด้วย
ชื่อเล่นโก่วจื่อสามของจางลี่มีคนเรียกน้อยลงเรื่อย ๆ หลังจากเขาได้เป็นสมุห์บัญชีกองผลิตมาหลายปี แต่ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยก็ยังเรียกเขาลับหลังว่าโก่วจื่อสาม
เฮ่ออวิ๋นเทียนคิดว่าคนแรกที่มาหาถึงบ้านเพื่อกล่าวหาว่าเขาล่าสัตว์โดยพลการคงเป็นเจ้าหน้าที่หมู่บ้าน ไม่นึกเลยว่าคนแรกที่มาเคาะประตูจะเป็นนักเลงประจำหมู่บ้าน
ยุคนี้อยู่ในช่วงเศรษฐกิจแบบรวมหมู่ ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นของรัฐ เหยื่อในป่าก็ไม่มีข้อยกเว้น พวกมันเป็นของรัฐเช่นกัน
หมู่บ้านบนเขาอย่างหมู่บ้านเค่าซานถุนอยู่ห่างไกล บางครั้งชาวบ้านจึงจับสัตว์เล็ก ๆ กันเอง ซึ่งปกติทุกคนก็มักทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไม่ได้เอาเรื่องกันเกินควร
เพราะคำนึงถึงข้อจำกัดเฉพาะของยุคนี้ เขาจึงตั้งใจใช้กระต่ายป่าเป็นของตอบแทนน้ำใจ แทนที่จะเอาหมูป่าที่ตัวเองล่ามาได้ไปเป็นของฝาก
ในยุคนี้ หมูป่าตัวใหญ่แบบนั้นถือเป็นทรัพย์สินส่วนรวม หากจัดการเองโดยพลการอาจก่อปัญหาได้
สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ ถึงจะระมัดระวังขนาดนี้ ก็ยังมีคนมาจ้องอยากได้ของของเขา เขาประเมินความกระหายเนื้อสัตว์ของผู้คนในยุคนี้ต่ำเกินไป
เมื่อรู้ว่าพวกนักเลงทั้งสามมาด้วยเจตนาไม่ดี เขาย่อมไม่คิดจะเกรงใจ
เขายกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างไม่คิดปิดบัง แล้วพูดถากถางว่า “อ้าว นี่ไม่ใช่หมาเด็กสามจากบ้านโก่วจื่อรองหรอกเหรอ? มาบ้านฉันทำไมล่ะ?”
จางเหว่ยเป็นลูกชายคนที่สามของจางจวิน เฮ่ออวิ๋นเทียนจึงเรียกเขาตรง ๆ ว่า “หมาเด็กสาม” ซึ่งเป็นการเยาะเย้ยอย่างเจ็บแสบ
พอจางเหว่ยได้ยินว่าเฮ่ออวิ๋นเทียนกล้าล้อเลียนเขาแบบนี้ ก็โกรธจนแทบคลั่ง สติสัมปชัญญะปลิวหายไปในพริบตา เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกเท้าถีบประตูไม้บ้านอีกฝ่ายอย่างแรง
เสียงดัง “ปัง!” ประตูไม้บานนั้นสั่นคลอนแทบจะหลุด แต่โชคดีที่ไม้ที่ใช้ทำแข็งแรงมาก สุดท้ายจึงทนรับแรงถีบไว้ได้โดยไม่พัง
เฮ่ออวิ๋นเทียนปลดกลอนแล้วเปิดประตูไม้บานนี้ ซึ่งป้องกันได้แค่คนดี ไม่อาจกันคนพาลได้ จางเหว่ยคิดว่าเขายอมอ่อนข้อให้แล้ว ฝั่งของพวกเขามีคนถึงสามคน ย่อมได้เปรียบกว่า
ขณะที่จางเหว่ยกำลังยืดอกเตรียมพูดอะไร เฮ่ออวิ๋นเทียนก็ถีบตรงเข้าที่หน้าอกของเขา จางเหว่ยถูกถีบจนถอยหลังไปหกเจ็ดก้าว ก่อนจะก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น
เขาอ้าปากหุบปากเหมือนจะพูดอะไร แต่เห็นได้ชัดว่าถูกเฮ่ออวิ๋นเทียนถีบจนจุก หายใจไม่ทัน เลยพูดไม่ออก
ลูกสมุนอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่คิดเลยว่าเฮ่ออวิ๋นเทียนจะดุร้ายขนาดนี้ ไม่ทันพูดกันดี ๆ ก็พุ่งเข้ามาถีบเสียแล้ว ปกติพวกเขาเอาแต่คอยตามจางเหว่ยไปเที่ยวเตร่ ไม่เคยเจอคนอารมณ์ร้อนแบบนี้ที่ลงมือทันทีโดยไม่พูดพร่ำ
เมื่อเห็นว่าสองคนนี้ตกใจจนหน้าถอดสีแล้ว เขาก็ถามว่า “พวกนายมาทำอะไร?”
ลูกสมุนคนหนึ่งชื่อจางเฟิง เป็นคนตระกูลเดียวกับสมุห์บัญชีกองผลิต แต่ห่างกันอยู่พอสมควร จางเฟิงพูดเสียงสั่นว่า “พวกเราได้ยินว่านายมีกระต่ายป่า เลยอยากมาขอสักสองสามตัว”
จางเฟิงยังพอมีไหวพริบ ไม่ได้บอกว่าพวกเขาตั้งใจจะมาข่มขู่รีดไถเขา แค่พูดว่าอยากได้สักสองสามตัว ตามแผนเดิมของพวกเขา ตั้งใจจะซ้อมเฮ่ออวิ๋นเทียนก่อน แล้วค่อยบังคับให้เขาช่วยจับกระต่ายป่าให้
การที่เขาจับกระต่ายป่าได้มากขนาดนี้ แสดงว่าน่าจะมีวิธีพิเศษ ขอแค่ควบคุมเฮ่ออวิ๋นเทียนได้ พวกเขาก็จะมีกระต่ายป่าให้กินไม่ขาด
ถึงตอนนั้นไม่เพียงจะได้กินเนื้อทุกวัน ยังเอากระต่ายป่าไปแลกเงินได้อีกด้วย พอมีเงินแล้ว อยากซื้ออะไรก็ซื้อได้ทั้งนั้น
แต่พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าเฮ่ออวิ๋นเทียนจะดุร้ายขนาดนี้ ยังไม่ทันได้พูดอะไร เขาก็จัดการคนที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มเสียแล้ว ทำเอาพวกเขาสองคนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
พวกเขาไม่คิดเลยว่าเฮ่ออวิ๋นเทียนที่มีอยู่คนเดียวจะกล้าลงมือกับพวกเขา
ต้องรู้ว่าตระกูลจางขึ้นชื่อเรื่องวางอำนาจในหมู่บ้านเค่าซานถุน ทั้งหมดเป็นเพราะคนตระกูลจางมีจำนวนมาก ทั้งตระกูลมีคนอยู่ในหมู่บ้านเค่าซานถุนกว่าร้อยคน ในจำนวนนี้เป็นชายฉกรรจ์ถึงสี่สิบกว่าคน นี่แหละคือที่มาของความมั่นใจที่ทำให้พวกเขาวางอำนาจในหมู่บ้านได้
ที่โก่วจื่อสามอย่างจางลี่ได้เป็นสมุห์บัญชีกองผลิต นอกจากเพราะเรียนจบมัธยมต้นแล้ว ยังเป็นเพราะได้รับการสนับสนุนจากคนตระกูลจางกลุ่มนี้ด้วย
เฮ่ออวิ๋นเทียนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ฉันเป็นพ่อนายหรือไง ถึงอยากได้อะไรก็ต้องให้? พาคนไร้ประโยชน์บนพื้นไปด้วย แล้วรีบไสหัวไปซะ”
หลังจากจางเฟิงได้ยิน เขากับชายหนุ่มอีกคนที่เงียบมาตลอดก็ช่วยกันพยุงจางเหว่ยที่นั่งอยู่บนพื้น แล้วค่อย ๆ เดินออกจากบ้านเฮ่ออวิ๋นเทียนไป
ชายหนุ่มที่เงียบมาตลอดคนนี้ชื่อหลี่จิ้น เป็นคนสายหนึ่งของตระกูลหลี่
หัวหน้ากองผลิตของหมู่บ้านเค่าซานถุนชื่อหลี่เฉิงลู่ เป็นลูกชายคนโตของบ้าน จึงมีชื่อเรียกอีกอย่างว่าต้าลู่จื่อ พอพูดเร็วเข้าก็กลายเป็นต้าหลวี่จื่อ ซึ่งแปลว่าลาใหญ่
หลี่จิ้นเป็นหลานชายห่าง ๆ ของหัวหน้ากองผลิตหลี่เฉิงลู่ ความสัมพันธ์ห่างกันมาก แทบไม่นับว่าเกี่ยวข้องกันเลย