ใกล้ลงโลงแล้ว ไฉนเซียนสาวจึงพากันซุกอ้อมอกข้า

ตอนที่ 4 ใกล้ลงโลงแล้ว เหตุใดเซียนหญิงจึงพากันซุกอกข้า

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ตลาดชิงเหลียนอยู่ไกลถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ช่างเดินทางลำบากยิ่งนัก”

ฉู่หยวนแบกห่อสัมภาระ ยืนทอดสายตามองจากยอดเขา

ยามนี้เสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่ง สภาพมอมแมมยิ่ง ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนผู้บำเพ็ญเซียน

แม้จะก้าวเข้าสู่แถวผู้บำเพ็ญเซียนได้สำเร็จ ทว่าพลังวิญญาณอันเบาบางก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงร่างกายที่เสื่อมโทรมของเขาได้

เขาเดินทางอย่างยากลำบาก ฝ่าลมกินน้ำค้างมานานกว่าหนึ่งเดือน

แต่ตลาดชิงเหลียนยังอยู่ห่างออกไปถึง 100 ลี้!

ขณะที่อายุขัยของเขาเหลือเพียงครึ่งเดือนเท่านั้น

“สุดท้ายก็ยังทำไม่ได้หรือ?”

ฉู่หยวนมองเส้นทางภูเขาที่ยืดยาวไปไกล แววตาฉายความไม่ยินยอมอยู่ชั่วขณะ

เฝ้ารอมาถึง 80 ปี บัดนี้ได้พบวาสนาเซียนแล้ว เขาจะยอมละทิ้งได้อย่างไร?

10 วันต่อมา

ร่างชราที่ก้าวเดินอย่างโซเซหยุดลงหน้าศิลาจารึกแห่งหนึ่ง

ฉู่หยวนมองศิลาจารึกตรงหน้าซึ่งสลักอักษรลายเส้นพลิ้วไหว คำว่า ‘ตลาดชิงเหลียน’ แล้วค่อย ๆ ยืดแผ่นหลังที่ค้อมงอขึ้น

ในที่สุดเขาก็มาถึงตลาดชิงเหลียนแล้ว!

ตลาดชิงเหลียนเป็นตลาดที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในรัศมีพันลี้ มีขนาดใหญ่โตไม่ต่างจากเมืองของปุถุชน

รอบนอกและด้านในมีค่ายกลมากมายเรียงซ้อนกัน ได้ยินว่าหลายสำนักใหญ่ร่วมมือกันสร้างขึ้น

ห่างจากตลาดชิงเหลียนไปทางตะวันออกเพียง 100 ลี้ คือเทือกเขาชิงอวิ๋นอันเลื่องชื่อ

ภายในนั้นไม่เพียงมีสัตว์อสูรจำนวนมาก แต่ยังเต็มไปด้วยของวิเศษหายากและสมุนไพรวิญญาณล้ำค่า

ตลาดชิงเหลียนจึงยิ่งรุ่งเรืองขึ้นด้วยเหตุนี้

ไม่ว่าจะเป็นศิษย์สำนักหรือผู้บำเพ็ญอิสระ ต่างก็ปักหลักอยู่ที่นี่ มุ่งหน้าไปยังเทือกเขาชิงอวิ๋นเพื่อล่าสัตว์อสูรและรวบรวมวัตถุวิญญาณ

นอกจากนี้ ทางตะวันตกของตลาดชิงเหลียนยังเป็นเทือกเขาชิงอวิ๋น ภายในมีสำนักน้อยใหญ่กว่าสิบแห่งตั้งอยู่ รวมถึงสำนักชิงอวี้ด้วย

ส่วนทางตะวันออกของตลาดเป็นบึงกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ภายในก็มีวัตถุวิญญาณมากมายเช่นกัน

ฉู่หยวนเดินตามฝูงชนเข้าไปในตลาดได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียกลูกค้าดังมาจากเบื้องหน้าเป็นระยะ

ผู้บำเพ็ญจำนวนไม่น้อยนั่งลงกับพื้นริมถนน ขายโอสถวิญญาณและวัตถุดิบวิญญาณสำหรับสร้างศาสตราวุธ

วัตถุวิญญาณหลากหลายชนิด ทั้งที่เขาเคยได้ยินชื่อและไม่เคยรู้จัก ล้วนปรากฏเต็มตา

ผู้คนที่เดินสวนกันส่วนใหญ่ล้วนมีท่วงท่าไม่ธรรมดา มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ปุถุชน

ยังมีผู้บำเพ็ญที่มีพลังไม่น้อย บ้างขี่กระเรียนวิญญาณเหินฟ้า บ้างเหยียบเมฆมงคลลงมา

บางทีอาจเป็นเพราะการเป็นผู้บำเพ็ญช่วยปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์ได้

ฉู่หยวนกวาดตามองแทบไม่เห็นผู้ใดหน้าตาอัปลักษณ์ กลับมีผู้บำเพ็ญชายไม่น้อยที่รูปร่างสูงสง่า คิ้วกระบี่ตาดาว

ยังมีผู้บำเพ็ญหญิงอีกมากมายที่รูปร่างอรชร โฉมงามหมดจด

“สมกับเป็นตลาดชิงเหลียนจริง ๆ!”

ฉู่หยวนเดินเที่ยวชมตลาดตามถนนอยู่ครึ่งวัน ก่อนจะมาถึงหน้าร้านแห่งหนึ่งซึ่งค่อนข้างห่างไกล ด้านนอกแขวนป้าย ‘ร้านค้าทำเลดีให้เช่า’ ไว้

หลังจากสอบถามอยู่ครึ่งวัน เขาก็ยืนยันได้ว่าความคิดก่อนหน้านี้ของตนไม่ผิดพลาด

ตลาดชิงเหลียนไม่เพียงมีสมุนไพรวิญญาณจำนวนมาก อีกทั้งยังมีผู้บำเพ็ญอยู่มากมาย ความต้องการโอสถวิญญาณจึงสูงยิ่ง

อย่างไรเสียโอสถวิญญาณก็เป็นของสิ้นเปลือง แม้ที่นี่จะมีร้านและแผงขายโอสถอยู่ไม่น้อย

แต่หากราคาและคุณภาพพอใช้ได้ ก็ไม่มีทางขายไม่ออก

ก่อนหน้านี้เขาไม่มีพลังบำเพ็ญ จึงทำได้เพียงปรุงโอสถโลหิตปราณขั้นต่ำที่สุด

บัดนี้มีพลังบำเพ็ญติดตัว อีกทั้งยังมีกระถางเซียนสร้างสรรพสิ่งคอยช่วยเหลือ โอสถวิญญาณขั้นต่ำชนิดอื่นก็เริ่มลงมือปรุงได้แล้ว

แต่ก่อนอื่น เขาต้องเช่าร้านค้าสักแห่งเสียก่อน

แม้ร้านตรงหน้าจะอยู่ในทำเลห่างไกล แต่ราคาถูก อีกทั้งยังมีลานด้านหลังติดอยู่ด้วย

ที่สำคัญกว่านั้น ผู้เช่าร้านคนก่อนเป็นนักปรุงโอสถ

ทว่าเพื่อประหยัดศิลาวิญญาณ นักปรุงโอสถผู้นั้นจึงออกไปเก็บสมุนไพรในเทือกเขาสัตว์อสูรเพียงลำพัง ก่อนจะพลาดท่าถูกสัตว์อสูรกินเข้าไป

ไม่นานฉู่หยวนก็ทำสัญญากับเจ้าของร้านเรียบร้อย

เขาเช่าร้านค้าพร้อมลานด้านหลังในราคาเดือนละ 10 ศิลาวิญญาณ

เจ้าของร้านเป็นสตรีวัยกลางคนรูปร่างอวบอิ่ม ได้ยินว่าสามีของนางเสียชีวิตไปตั้งแต่หลายปีก่อน ร้านนี้จึงเป็นสิ่งที่สามีทิ้งไว้ให้นาง

เห็นฉู่หยวนมีใบหน้าอ่อนโยนและสภาพมอมแมมราวกับเพิ่งผ่านการเดินทางไกล หลิ่วหว่านเหนียงก็ไม่ได้เรียกเงินมัดจำ เพียงรับศิลาวิญญาณ 10 ก้อนแล้วบิดเอวจากไป

หลังทำความสะอาดร้านจนเรียบร้อย ฉู่หยวนก็เดินเข้าไปในลานด้านหลัง

เมื่อเทียบกับร้านค้าด้านหน้าที่มีขนาดไม่ใหญ่ ลานด้านหลังกลับกว้างขวางกว่ามาก

นอกจากเรือนหลักและเรือนรองแล้ว ยังมีห้องปรุงโอสถโดยเฉพาะอีกห้องหนึ่ง

เป็นเพราะหลิ่วหว่านเหนียงไม่ได้รื้อถอนสิ่งใด เพียงนำสมุนไพรวิญญาณและสิ่งของอื่น ๆ ภายในห้องไปเท่านั้น

ห้องปรุงโอสถแห่งนี้มีทั้งชั้นวางยาและอุปกรณ์ครบครัน อีกทั้งบนพื้นตรงกลางห้องยังสลักค่ายกลสำหรับควบคุมเพลิงปฐพีไว้ด้วย

เมื่อฉู่หยวนขยับความคิด กระถางเซียนสร้างสรรพสิ่งก็ลอยลงเหนือค่ายกล

เขาไม่ได้กังวลว่าจะมีใครมองออกว่ากระถางเซียนสร้างสรรพสิ่งไม่ธรรมดา อย่างไรเสียเมื่อมองจากภายนอกแล้ว

กระถางเซียนสร้างสรรพสิ่งยังดูด้อยกว่ากระถางปรุงโอสถธรรมดาบางใบเสียอีก ไม่ว่าใครเห็นก็ไม่มีทางเดาได้ว่ากระถางนี้ล้ำค่า

จากที่ฉู่หยวนสอบถามมา โอสถวิญญาณขั้นต่ำที่ขายดีที่สุดในตลาดชิงเหลียนตอนนี้ ได้แก่โอสถรวมปราณและโอสถชำระจิต

ชนิดแรกช่วยให้ผู้บำเพ็ญยกระดับพลังบำเพ็ญ ส่วนชนิดหลังช่วยให้จิตใจสงบและมีสมาธิ เอื้อต่อการหยั่งรู้เคล็ดวิชาและวิชาอาคม

“มีกระถางเซียนสร้างสรรพสิ่งอยู่ การปรุงโอสถสองชนิดนี้คงไม่ยากนัก”

“แต่ข้ากลับไม่มีโอกาสให้ลองผิดลองถูกมากนัก”

ฉู่หยวนวางห่อสัมภาระลง แล้วหยิบสมุนไพรวิญญาณนานาชนิดที่เพิ่งซื้อจากถนนออกมาอย่างระมัดระวัง

ตอนนี้เขามีศิลาวิญญาณติดตัวเพียง 20 ก้อน ซึ่งเป็นของที่ซูชิงเยี่ยนมอบให้

สมุนไพรวิญญาณสำหรับปรุงโอสถรวมปราณหนึ่งเตาต้องใช้ศิลาวิญญาณถึงหนึ่งก้อนเต็ม ๆ

กล่าวอีกนัยหนึ่ง หากเขาปรุงโอสถรวมปราณไม่สำเร็จภายใน 10 เตา สิ่งที่รอเขาอยู่ก็มีเพียงความตายเมื่อสิ้นอายุขัย!

ฉู่หยวนไม่ได้รีบร้อนปรุงโอสถรวมปราณทันที แต่จุดเพลิงปฐพีขึ้นมาก่อน เพื่อทำความคุ้นเคยกับการควบคุมมัน

เมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม เขาก็ควบคุมเพลิงปฐพีได้ดั่งใจหมาย ฉู่หยวนจึงเริ่มลงมือปรุงโอสถอย่างเป็นทางการ และใส่สมุนไพรวิญญาณลงไปในเตา

หลังเที่ยงวันมาไม่นาน ฉู่หยวนปรุงโอสถวิญญาณเสร็จไปหลายเตา ก่อนเดินออกมาหน้าร้านและแขวนป้ายขายโอสถขึ้นใหม่

ใต้ป้ายมีรายการราคาเขียนเอาไว้

“โอสถโลหิตปราณ หนึ่งขวด 5 ผลึกวิญญาณ”

“โอสถรวมปราณ หนึ่งขวด 3 ศิลาวิญญาณ”

“โอสถชำระจิต หนึ่งขวด 4 ศิลาวิญญาณ”

“รับปรุงโอสถวิญญาณ คิดครั้งละ 1 ศิลาวิญญาณ หากล้มเหลวไม่รับผิดชอบ”

หลังลองปรุงมาตลอดคืน เขาก็พบว่าตนประเมินกระถางเซียนสร้างสรรพสิ่งต่ำเกินไป

นอกจากสองเตาแรกที่ล้มเหลวเพราะประสบการณ์ไม่เพียงพอแล้ว โอสถวิญญาณในเตาถัด ๆ มาล้วนปรุงสำเร็จแทบทั้งหมด

ยิ่งกว่านั้น ทุกครั้งที่ปรุงโอสถ ไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว เขาล้วนได้รับประสบการณ์มากมาย

เพียงคืนเดียว เขาก็เชี่ยวชาญวิธีปรุงโอสถวิญญาณทั้งสามชนิดอย่างถ่องแท้!

บางทีอาจเป็นเพราะฉู่หยวนเป็นคนหน้าใหม่ ผู้คนจึงกังวลว่าคุณภาพโอสถจะไม่ดี

ตลอดทั้งวันแม้จะมีผู้บำเพ็ญหลายคนเดินเข้ามาในร้าน แต่ท้ายที่สุดก็ไม่มีใครซื้อโอสถไป

จนกระทั่งอาทิตย์ลับขอบฟ้า ยามสนธยา ผู้บำเพ็ญหญิงผู้มีส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวนคนหนึ่งจึงเดินเข้ามาในร้าน

ผู้มาใหม่สวมกระโปรงยาวแพรหมอกสีฟ้าอ่อน ดูรางเลือนประหนึ่งหมอก ร่างระหงอ่อนช้อย

เส้นผมยาวสลวยทิ้งตัวลงตามไหล่และแผ่นหลังดุจสายน้ำ ระหว่างคิ้วประดับดอกไม้เงินชิ้นเล็กละเอียด

ใบหน้างามสะอาดราวหญิงสาวจากตระกูลเล็ก ๆ ทว่าดวงตากลับฉายแววเย้ายวนอ่อนหวานชวนให้ใจหวั่นไหว

ผู้บำเพ็ญหญิงก้าวย่างอย่างแช่มช้อยมาหยุดตรงหน้าเคาน์เตอร์ ริมฝีปากแดงยกโค้ง ก่อนโน้มกายลงช้า ๆ กลิ่นหอมกรุ่นลอยแตะปลายจมูก

“เถ้าแก่ ที่นี่มีโอสถรวมปราณกับโอสถชิงหลิงขายหรือไม่?”

น้ำเสียงออดอ้อนเย้ายวน ราวกับกำลังออดอ้อนฉู่หยวนอยู่

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป